«Μένουμε Βόρεια Κορέα»
Οταν είσαι μιντιακά κακομαθημένος και έχεις μάθει να σε λιβανίζουν από το πρωί μέχρι το βράδυ, άλλος για να κάνει τις δουλειές του, άλλος για να παίρνει καμιά «δουλειά», άλλος για να παίρνουν άλλοι κάποιες δουλειές, και πάει λέγοντας, τότε είναι φυσιολογικό να παθαίνεις πολιτική αναφυλαξία όταν κάποια ΜΜΕ κάνουν τη δουλειά τους και δεν είναι «Εφημερίδες της Κυβερνήσεως». Τα πράγματα δεν είναι στάσιμα στην πολιτική και στην οικονομία και αυτό έπρεπε να το ξέρουν όσοι καβάλησαν το καλάμι ενός συγκυριακού 41% και νόμιζαν ότι η εξουσία είναι ένα πιάτο που διαρκεί αιώνια. Αν και με 22% στο πρώτο γκάλοπ μετά το καλοκαίρι, μόνο αιώνιοι δεν θα πρέπει να αισθάνονται σε Μαξίμου και Πειραιώς.
Κλασικό παράδειγμα της καθεστωτικής νοοτροπίας είναι όσα συμβαίνουν στην ΕΡΤ. Πρώτα είχαμε την τραγική και αντιδημοκρατική επιλογή του λουκέτου επί Σαμαρά, τη βιαστική επανέναρξή της επί ΣΥΡΙΖΑ αλλά χωρίς αξιολόγηση, ανανέωση και μετεξέλιξη και, τελικά, την προσπάθεια επαναφοράς της στην «κανονικότητα» επί Ν.Δ. Μπορεί ο Κωνσταντίνος Ζούλας να δέχτηκε αμφισβήτηση από την αρχή, επειδή από τη διεύθυνση του γραφείου Τύπου της Ν.Δ. μετακόμισε στη διοίκηση της ΕΡΤ, όμως στα πέντε χρόνια που έμεινε στη θέση αυτή κάτι προσπάθησε να κάνει και πολλά θα μείνουν: πλατφόρμα ertflix, ertecho, επένδυση στην ψυχαγωγία, δημιουργία ertnews κ.λπ. Αλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο επιτυχημένα, πάντως η προσπάθεια έγινε και κατά κοινή ομολογία ήταν η πιο σοβαρή και συγκροτημένη των τελευταίων ετών.
Αυτό που δεν άλλαξε, όμως, είναι η προσπάθεια του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος να θεωρεί την ΕΡΤ ένα κομματικό παραμάγαζο που θέλει να κάνει κουμάντο, ακόμη και κόντρα στη διοίκησή του. Δεν φτάνει δηλαδή που είχαμε πάλι τους αναμενόμενους διορισμούς «γαλάζιων παιδιών» σε θέσεις κλειδιά και παραγκωνισμούς μη αρεστών – σε κάποιους δεν ήταν αρκετό ούτε αυτό. Μάλλον ήθελαν τη «Γαλάζια Πατρίδα» του Ερντογάν σε συσκευασία δημόσιας τηλεόρασης. Και να σου τα αιτήματα «βάλε τον έναν, κόψε τον άλλον», μέχρι και ο Ζούλας βρισκόταν συχνά κατηγορούμενος ως «ποταμίσιος με αμφιλεγόμενο δεξιό DNA». Ο Ζούλας, που τα τρία πρώτα χρόνια έπαιρνε 1.780 ευρώ καθαρά ως πρόεδρος της ΕΡΤ (με 12 μισθούς), σε αντίθεση με τις πολλαπλάσιες απολαβές των μεγαλόσχημων πολιτικών στελεχών που είχαν και άποψη για το πώς διοικείται η ΕΡΤ με επικεφαλής έναν επαγγελματία και πολύπειρο δημοσιογράφο.
Ο ουσιαστικός παραγκωνισμός του, μια και λήγει τυπικά η θητεία του τον Σεπτέμβρη και φαίνεται ότι ο ίδιος θα συνεχίσει στον ΣΚΑΪ, είχε ξεκινήσει εδώ και καιρό με την κυβερνητική «αδιαφορία» για το τι μέλλει γενέσθαι με τη θητεία της διοίκησης. Χώρια τον τραγέλαφο του νόμου Κεραμέως, όπου έπρεπε να δώσει ο επί πενταετία πρόεδρος… γραπτές εξετάσεις για να παραμείνει στη θέση του. Αλλωστε, όπως μαθαίνω, ο πρώην υφυπουργός Νικόλας Γιατρομανωλάκης, που έδωσε όντως εξετάσεις για τη θέση του CEO (τσέο σε συριζαϊκή Α’), τα πήγε… καλύτερα ακόμη και από την προσφάτως διορισμένη από την κυβέρνηση στη θέση αυτή.
Φαντάζομαι ήταν τυχαία η εκπαραθύρωση Ζούλα με το γεγονός ότι πριν από λίγους μήνες είχε στείλει αναλυτική πρόταση στο μέγαρο Μαξίμου για το πώς η ΕΡΤ θα απεμπλακεί από τον κυβερνητικό έλεγχο. Το σχέδιο προέβλεπε τη δημιουργία ενός ιδρύματος, στα πρότυπα του BBC, το οποίο θα επέλεγε τη διοίκηση της δημόσιας τηλεόρασης και σε αυτό θα μετείχαν τα πανεπιστήμια, κοινωνικοί φορείς, ακόμη και η Εκκλησία. Θα ήταν και μια ευκαιρία για τον Κυριάκο Μητσοτάκη να δείξει ότι προσπαθεί να πετάξει από πάνω του τη ρετσινιά της «λίστας Πέτσα» και των ελεγχόμενων ΜΜΕ. Αλλά, όπως γίνεται συνήθως στην Ελλάδα, ακόμη και την «2.0», αυτός που προτείνει ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις παίρνει πόδι και το σχέδιο μένει ως διατηρητέο στο συρτάρι για να το αναπολούμε μερικά χρόνια αργότερα. Πάντα με την απόλυτη ευθύνη του πολιτικού συστήματος που αρνείται να αλλάξει τον εαυτό του, γι’ αυτό και δεν μπορεί να αλλάξει τη χώρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια