Ο Πολάκης η Αριστερά και το σήμερα
ΘΑΝΑΣΗΣ
ΚΑΠΠΟΣ
Ένα είναι το σίγουρο: Δεν έχει αλλάξει ποτέ. Στα βασικά και στα επιμέρους. Από εκείνα τα χρόνια των Αμφιθεάτρων στο Γουδί. Ένα είναι το ακόμη πιο σίγουρο: Δεν έχει τσακωθεί με την ευθύνη, Όσοι τον ξέρουν καλά μπορούν να το βεβαιώσουν. Αυτός ήταν και αυτός είναι. Με τα ξεσπάσματά και τις εκρήξεις. Με τις φωνές και τις εντάσεις. Τιμάει αυτό που λέμε Αριστερά και φυσικά όπως την αντιλαμβάνεται εκείνος. Μάχη στο κοινοβουλευτικό πεδίο προσπαθώντας να σώσει τη «χαμένη αξιοπρέπεια» μιας εποχής (2015-2019) και κάποιων… Άλλωστε δεν είναι οι τίτλοι που κάνουν τους ανθρώπους αλλά οι άνθρωποι που κάνουν τους τίτλους.
Σε μια εποχή που ψάχνουμε με το κλεφτοφάναρο της έννοια της Αριστεράς στην Ευρώπη και ας μη συζητήσουμε για την Ελλάδα. Η «καλή» Αριστερά θεωρεί πως μόνο στο σοσιαλισμό θα λυθούν όλα…! Θυμίζοντας τον Μπρέζνιεφ που είχε τα πάντα μα τα πάντα, και προικονομούσε πως το 1980 θα έχει εγκατασταθεί το ανώτερο στάδιο του σοσιαλισμού, ο κομμουνισμός. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι μια περίπτωση που ξεπερνάει τα όρια της φαντασίας, όχι της απλής αλλά εκείνης της επιστημονικής. Οι «έξω» κυνηγάνε τους μέσα, και κανείς δεν καταλαβαίνει τι γίνεται. Θυμίζοντας εκείνα τα μπουλούκια με τους θεατράνθρωπους που γυρίζαν όλη την Ελλάδα για να παίξουν θέατρο. Φιλότιμες προσπάθειες στην προαγωγή του πολιτισμού με μια βασική όμως διαφορά: Δεν είχαν τα μέσα. Κάπως έτσι και ο ΣΥΡΙΖΑ μέσα στον πλουραλισμό και την πολυσυλλεκτικότητα παράγει ή νομίζει πως δημιουργεί πολιτική. Είναι μια κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Πολιτικής και μη.
Εκεί κάπου στη μέση και ο Πολάκης. Μόνος και για να ακριβολογούμε με κάποιους λίγους ακόμη. Παλεύοντας για να σώσουν ή να τηρήσουν τα προσχήματα; Δύσκολη η όποια απάντηση με μεγάλο μάλιστα ρίσκο κυρίως ως προς τον στόχο.
Συμπερασματικά, σε μια εποχή που Αριστερά δεν είναι παρά η αύξηση της δημοκρατίας και η μείωση των ανισοτήτων η μάχη του, Πολάκη με τα όποια μέσα και τρόπο δεν είναι παρά η όαση μέσα στην έρημο. Σε ένα απέραντο πολιτικό και μη κενό. Ασύλληπτα τραγικό. Αλλά όπως πολύ εύστοχα λέει μια φίλη: “Εμείς δεν έχουμε να χάσουμε κάτι άλλο!” Όπως και ο κόσμος που ελπίζει θα συμπλήρωνα εγώ…
Δεν υπάρχουν σχόλια