Κυριάκος Μητσοτάκης: Έννοιες
Ο Σαμαράς δεν έχει τον απαιτούμενο αριθμό βουλευτών και ο Καραμανλής δεν θα μετείχε ποτέ σε ανατροπή κυβέρνησης της ΝΔ. Αλλιώς ο Μητσοτάκης θα ήταν ήδη παρένθεση…
Αν ήταν ποδοσφαιρικός αγώνας - πχ: παλαίμαχοι εναντίον εν ενεργεία - το σκορ αυτή τη στιγμή θα ήταν 2-1. Υπέρ των πρώην πρωθυπουργών και αρχηγών της ΝΔ.
Δεδομένου ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται κλεισμένος στα «καρέ» του στο πρώτο ημίχρονο, το δεύτερο θα είναι πιο συναρπαστικό, καθώς αιωρούνται δύο ερωτήματα.
Το ένα είναι: τι επιδιώκουν οι πρώην; Να αλλάξει πολιτική, ή να αλλάξουν τον ίδιο; Και το δεύτερο τι ακριβώς τους κινητοποιεί συντονισμένα;
Η απάντηση ισχύει για όλα: είναι οι επιλογές του Μητσοτάκη. Όχι στην εσωτερική πολιτική - στην οποία έχει πλήρη ελευθερία αποφάσεων, ως φορέας της λαϊκής εντολής.
Το πρόβλημα αναδύεται σ’ έναν τομέα στον οποίο κανένας Πρωθυπουργός δεν παίρνει λευκή επιταγή: τα εθνικά θέματα.
Ήδη από την πλευρά Καραμανλή έχει επισημανθεί - και δια του πρώην προέδρου της Δημοκρατίας, Προκόπη Παυλόπουλου - ότι υπάρχει κάτι που υπερτερεί της πρωθυπουργικής εξουσίας: η Βουλή.
Για την ακρίβεια υπερτερεί αυτός που του εκχωρεί την εκτελεστική εξουσία, κατά το γράμμα και το πνεύμα, του Συντάγματος: η κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Ο Μητσοτάκης δεν είναι Πρωθυπουργός γιατί η ΝΔ πήρε υπό την ηγεσία του περισσότερες ψήφους από τα λοιπά κόμματα. Η εκλογική νίκη του εξασφάλισε απλώς την ορκωμοσία ως εντολοδόχου Πρωθυπουργού.
Για να ασκήσει το αξίωμα έπρεπε να περάσει από ένα άλλο στάδιο: την εξασφάλιση ψήφου εμπιστοσύνης από τη Βουλή.
Ανά πάσα στιγμή αυτή η ψήφος μπορεί να αρθεί από αυτόν που την έδωσε: εν προκειμένω από την κοινοβουλευτική ομάδα της ΝΔ .
Αν κάποιοι βουλευτές της - μόλις έξι την αποσύρουν και δεν βρει άλλους βουλευτές να τους αναπληρώσουν - που δεν θα βρει - η κυβέρνηση πέφτει.
Συνέβη άλλωστε το 1993, όταν ο Σαμαράς έστειλε άκλαφτο τον πατέρα Μητσοτάκη, αφού πρώτα υπέβαλε στο μαρτύριο της σταγόνας.
Πάμε για ριμέικ; Όχι. Ο Σαμαράς δεν έχει τον απαιτούμενο αριθμό βουλευτών και ο Καραμανλής δεν θα μετείχε ποτέ σε ανατροπή κυβέρνησης της ΝΔ. Αλλιώς ο Μητσοτάκης θα ήταν ήδη παρένθεση…
Η συγκλητική ουσία μεταξύ των δυο πρώην Πρωθυπουργών είναι η προστασία της ΝΔ - και συνακόλουθα της χώρας - από όσα θα συμβούν, αν προχωρήσει ο σχεδιασμός Μητσοτάκη στα ελληνοτουρκικά.
Έτσι όπως έχει προϊδεάσει ο Γ. Γεραπετρίτης βάζοντας – ως… υπουργός Εξωτερικών! - στην εξίσωση τον όρο «μειοδοσία». Ή όπως περιγράφει, χωρίς να τον αντικρούσει η ελληνική κυβέρνηση - ο… Ταγίπ Ερντογάν.
Ο Καραμανλής και ο Σαμαράς απευθύνονται στους βουλευτές της ΝΔ που στηρίζουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη για να αποτρέψουν τη διολίσθησής της, σε - από κοινού με την Τουρκία - προσφυγή στη Χάγη με «πακέτο διαφορών».
Ήτοι πέραν της μόνης διαφοράς που αναγνωρίζει παγίως η Ελλάδα: την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας των νησιών.
Και οι πέτρες γνωρίζουν ότι η ΙΧ εξωτερική πολιτική Μητσοτάκη, τείνει στη «διευθέτηση» και άλλων «διαφορών» - με «συμμαχικές» και άλλες υποδείξεις.
Κάποιοι πρέπει να σηκώσουν προειδοποιητικό «στοπ». Προτού η έννοια «κυριαρχικά δικαιώματα» μπει στο παζάρι, συμπαρασύροντας μελλοντικά και την έννοια «εθνική κυριαρχία». Και προτού η έννοια «συνεκμετάλλευση στο Αιγαίο», διαμορφώσει όρους για «συγκυριαρχία».
Στην εξωτερική πολιτική η ορθή ερμηνεία των εννοιών αποτελεί εθνικό καθήκον των πολιτικών ταγών - κυβερνώντων, ή όχι.
Δεν υπάρχουν σχόλια