Κυβέρνηση / Το «γαλάζιο ΠΑΣΟΚ» και η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας
Το «γαλάζιο ΠΑΣΟΚ» διχάζει την Νέα Δημοκρατία και κάνει ακόμη πιο δύσκολα τα διλήμματα του Κυριάκου Μητσοτάκη για την επιλογή του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας.
Ως «γαλάζιο ΠΑΣΟΚ» περιγράφονται από την πλευρά της καθαρής, λαϊκής δεξιάς τα ουκ ολίγα στελέχη κεντροαριστερής και εκσυγχρονιστικής προέλευσης που μετέχουν στην κυβέρνηση – είτε στο Μαξίμου και σε κομβικά υπουργεία, είτε σε μεσαία μεν, κρίσιμα δε πόστα του κυβερνητικού μηχανισμού. Αλλοι χαρακτηρισμοί που τους αποδίδονται την εσωκομματική γλώσσα της ΝΔ είναι η «πασοκική συνιστώσα» ή και «κυβερνητική κλαδική του ΠΑΣΟΚ».
Τα στελέχη αυτά ουδέποτε συνάντησαν θερμό κλίμα στα γαλάζια κομματικά σαλόνια, ο Κυριάκος Μητσοτάκης όμως όχι μόνον τους άνοιξε τις πύλες στο όνομα της κεντρώας διεύρυνσης αλλά και στήριξε πάνω τους μεγάλο μέρος του σχεδιασμού του «επιτελικού κράτος».
Σε αυτή την διεύρυνση άλλωστε και σ’ αυτά τα στελέχη πιστώθηκε σε μεγάλο βαθμό η πολιτική παντοδυναμία της ΝΔ στην πρώτη κυβερνητική θητεία της και το 41% των εκλογών του 2023. Μετά τις ευρωεκλογές όμως και το κακό αποτέλεσμα για την Νέα Δημοκρατία πολλά άλλαξαν.
«Κέντρο ή δεξιά»
Μαζί με το δίλημμα «κέντρο ή δεξιά» στο εσωκομματικό πρώτο πλάνο ήρθαν και οι βολές προς την «πασοκική συνιστώσα» της κυβέρνησης. Βουλευτές και στελέχη προερχόμενα από την καθαρή δεξιά μιλούν με οργή στις κατ΄ιδίαν συζητήσεις τους για τον πρώτο ρόλο που εξακολουθούν να έχουν στην χάραξη της κυβερνητικής πολιτικής «τα παιδιά του Σημίτη» και «οι καιροσκόποι της κεντροαριστεράς» όπως τους αποκαλούν.
Τους χρεώνουν το βαρύ πολιτικό κόστος από τον νόμο για την ισότητα στον γάμο, λένε πως επηρεάζουν σε λάθος κατεύθυνση τον πρωθυπουργό και υποστηρίζουν, με θυμό, ότι έχουν εκτοπίσει από τον δημόσιο λόγο τους παραδοσιακούς και «αυθεντικούς εκφραστές της παράταξης».
Τον τελευταίο καιρό η κριτική αυτή εξελίσσεται σε υπόγεια βοή εντός της Νέας Δημοκρατίας καθώς η παραδοσιακή, παραταξιακή πτέρυγα – κυρίως εκείνη που βρίσκεται κοντά στους πρώην πρωθυπουργούς Αντώνη Σαμαρά και Κώστα Καραμανλή – θεωρεί πως οι πασοκογενείς της κυβέρνησης έχουν θέσει σε εφαρμογή νέο σχέδιο για την επιλογή κεντροαριστερού Προέδρου της Δημοκρατίας.
Σ’ αυτούς αποδίδονται και τα σενάρια που βλέπουν το φως της δημοσιότητας και βάζουν στο τραπέζι ονόματα όπως εκείνα του Ευάγγελου Βενζέλου, του Γιάννη Στουρνάρα, της Μαρίας Δαμανάκη, ή ακόμη και της Αννας Διαμαντοπούλου που ήταν υποψήφια για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ.
Κατά την εκδοχή της δεξιάς πατριωτικής πτέρυγας πρόκειται για την επόμενη πράξη στο ευρύτερο σχέδιο της πλήρους ιδεολογικής και πολιτικής μετάλλαξης της Νέας Δημοκρατίας. Κατά την εκδοχή του Μαξίμου δεν πρόκειται για τίποτα περισσότερο από προσωπικές πικρίες στελεχών που δεν έχουν αξιοποιηθεί στο κυβερνητικό σχήμα, ή και για προσωπικές πολιτικές αγωνίες που έχουν να κάνουν με τις δύσκολες προοπτικές επανεκλογής συγκεκριμένων βουλευτών.
Με ανοιχτό όμως το ρήγμα στις σχέσεις Μητσοτάκη – Σαμαρά και με την παράλληλη αποστασιοποίηση του Κώστα Καραμανλή η διαχείριση της κατάστασης δεν είναι εύκολη για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο ίδιος δεν κρύβει στους συνομιλητές του ότι δεν θα ήθελε να διαρρήξει την παράδοση που θέλει τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μην είναι κομματικός και να προέρχεται από την άλλη πλευρά του πολιτικού τόξου.
Δεν μπορεί όμως να υπερβεί εύκολα και τις πιεστικές πια εσωκομματικές ισορροπίες – πόσο μάλλον, αφού πολλοί βουλευτές έχουν ευθέως διαμηνύσει ότι μια κεντροαριστερή επιλογή για την Προεδρία της Δημοκρατίας μπορεί να αποτελέσει casus belli. Κοινώς, όπως έχει δηλώσει δημοσίως και ο Γιώργος Βλάχος, η ψήφος τους για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη.
Δεν υπάρχουν σχόλια