Το Πολυτεχνείο δεν πέθανε ποτέ
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ «ΝΟΕΜΒΡΗ» ΦΩΝΑΖΟΥΝ, 51 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΣΤΕΡΟΥΝ
16.11.24 12:10
Ανοιξαν χθες οι πύλες του Πολυτεχνείου και χιλιάδες πολίτες κάθε ηλικίας συνέρρευσαν ακόμα και υπό δυνατή βροχή στον ιστορικό χώρο του ιδρύματος για να αφήσουν ένα γαρίφαλο και να υψώσουν τη γροθιά τους, στέλνοντας το δικό τους μήνυμα σεβασμού και ευγνωμοσύνης στους αγωνιστές, όπως και την παντοτινή υπόσχεση της πάλης για ένα καλύτερο αύριο. Σήμερα οι πύλες του Πολυτεχνείου θα είναι ανοιχτές μέχρι τις 8 το βράδυ και την Κυριακή μέχρι τη 1 το μεσημέρι, για να ακολουθήσει αργότερα η καθιερωμένη αντιιμπεριαλιστική πορεία προς την πρεσβεία των ΗΠΑ και, για κομμάτι της διαδήλωσης, προς την πρεσβεία του Ισραήλ.
«Ηταν μια λέξη μοναχά ελευθερία, κι έπειτα είπαν πως την έγραψαν παιδιά» ακούγεται από τα μεγάφωνα. Εχουν περάσει 51 χρόνια από την αιματοβαμμένη εξέγερση του Πολυτεχνείου (που κάποιοι ακόμα και σε κυβερνητικές θέσεις αρνούνται μέχρι σήμερα), όμως για εκείνα τα παιδιά του Νοέμβρη και εκείνους που έγραψαν τότε Ιστορία απέναντι σε μια στυγνή δικτατορία είναι σαν χθες. Για τους νεότερους, γεννημένους τις δεκαετίες του ‘70, του ‘80 και του ‘90, είναι τόσο κοντινή και τόσο μακρινή, όμως το αντιφασιστικό και αντιιμπεριαλιστικό μήνυμα είναι βαθιά χαραγμένο στις συνειδήσεις τους, αδιαπραγμάτευτο και συνυφασμένο με τα κεκτημένα της Μεταπολίτευσης με τα οποία μεγάλωσαν αυτές οι γενιές και που σήμερα λεηλατούνται. Οσο για τους σημερινούς φοιτητές, γεννημένους μετά το 2000 κι έχοντας όχι γονείς αλλά ίσως παππούδες να τους διηγούνται για το Πολυτεχνείο, οι αχτίδες από τη φλόγα της εξέγερσης φωτίζουν ακόμα.
Ρωτήσαμε τους σημερινούς φοιτητές για τα δικά τους αιτήματα και πώς πιάνουν τη σκυτάλη από το διαχρονικό «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», όπως και το πόσα γνωρίζουν για το μήνυμα της εξέγερσης του 1973
Γραμμή ρήξης
Το Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία παραμένει επίκαιρο γιατί σήμερα μας μαστίζει εμάς και τις οικογένειές μας η ακρίβεια. Η κυβέρνηση δεν δίνει φράγκο για τις ανάγκες μας, αγοράζουμε όλα τα αναλώσιμα από την τσέπη μας και αναγκαζόμαστε οι περισσότεροι να δουλεύουμε παράλληλα με τις σπουδές μας.
Σε πολλά Πανεπιστήμια, όπως και στο ΠΑΔΑ, το 3ο μεγαλύτερο στη χώρα, δεν έχουν δική τους εστία και όλοι οι φοιτητές από επαρχία πληρώνουμε 500-600 ευρώ νοίκι. Το «έξω οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ» παραμένει ακόμα πιο επίκαιρο όταν η πολιτική των κυβερνήσεων της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ μάς εμπλέκει ακόμα περισσότερο στο ΝΑΤΟ και ξοδεύονται δισεκατομμύρια.
Νομίζω ότι οι φοιτητές γνωρίζουν γενικά για την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αλλά νομίζω ότι από το εκπαιδευτικό σύστημα έχει περάσει μια εικόνα για μια γιορτή της δημοκρατίας που ήταν όλοι ενωμένοι και αχρωμάτιστοι. Δεν ήταν έτσι, υπήρχαν κάποιοι που έθεταν τη γραμμή ρήξης και με τη χούντα και με αυτή την πολιτική που παραμένει σήμερα. Παλεύουμε για τα ίδια πράγματα που πάλευαν και οι φοιτητές τότε και σήμερα λέμε «δώστε λεφτά για την Παιδεία, έξω η Ελλάδα από του πολέμου τα σφαγεία».
Νίκος Δερμιτζάκης
πρόεδρος Φ.Σ. Μηχανικών ΠΑΔΑ, ΜΑΣ (ΚΝΕ)
Οχι στον φόβο
Για μένα Πολυτεχνείο σημαίνει να καταλαβαίνουμε τι δυναμική έχουμε ως φοιτητές και ως νεολαία. Μπορεί να ακούγεται πλέον γραφικό ότι είναι αδικαίωτα τα αιτήματα των φοιτητών του 1973, αλλά είναι πραγματικότητα. Οταν λέμε ακόμα ότι πρέπει να μπορούμε να έχουμε πανεπιστημιακό άσυλο και να μην μπαινοβγαίνει η αστυνομία μέρα-μεσημέρι και να φοβούνται οι φοιτητές μη βρεθούν με ανοιγμένο κεφάλι. Οπως αντίστοιχα το πώς θέλουμε να υπάρχει δημόσιο-δωρεάν και δημοκρατικό Πανεπιστήμιο, κάτι το οποίο πλήττεται.
Ο νόμος που ψηφίστηκε για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια εμάς έρχεται να πλήξει, το ΕΚΠΑ και το ΕΜΠ εξετάζουν να ιδρύσουν ιδιωτικά παραρτήματα και να πάνε στα σκουπίδια τα πτυχία και οι κόποι μας. Ταυτόχρονα η κυβέρνηση εξαγγέλλει ότι 430.000 φοιτητές θα διαγραφούν από τον Σεπτέμβριο και μετά. Αυτή την κατάσταση βλέπει ένας νέος άνθρωπος σήμερα στα Πανεπιστήμια. Το κομμάτι των κινητοποιήσεων για την Παλαιστίνη αγγίζει ιδιαίτερα τους φοιτητές αλλά και την ελληνική κοινωνία συνολικά. Μας ενέπνευσαν ιδιαίτερα και οι κινητοποιήσεις στο εξωτερικό.
Χριστίνα Ηλιοπούλου
φοιτήτρια ΗΜΜΥ, Ανάφη – Ασυμμετρ3 (Ενωτική Κίνηση Σχημάτων)
Δικαιώματα
Δεν ζούμε στη χούντα, όμως οι αγώνες που έδωσαν οι φοιτητές τότε μας δίνουν κίνητρο για το σήμερα. Και τώρα ζητάμε δημόσια δωρεάν Παιδεία και Πανεπιστήμιο που βλέπουμε ότι δεν έχουμε. Για παράδειγμα, έχουν έρθει νόμοι όπως για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια και τις διαγραφές. Τότε ζητούσαν «ψωμί», σήμερα οι φοιτητές με την ακρίβεια δεν έχουμε να πάμε στο σουπερμάρκετ. Τότε οι φοιτητές διεκδικούσαν δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερία. Σήμερα βλέπουμε ότι η Ελλάδα βρίσκεται τελευταία στην Ε.Ε. στην ελευθερία του Τύπου. Δικαιώματα που κερδήθηκαν από το Πολυτεχνείο και στη Μεταπολίτευση σήμερα τα έχουμε μόνο φαινομενικά.
Μιλώντας για το κομμάτι των πολέμων και για ποιο λόγο μιλάμε για τον αντιιμπεριαλιστικό Νοέμβρη, βλέπουμε έναν λαό δίπλα μας, στην Παλαιστίνη, να δολοφονείται. Γενικώς υπάρχει μια τάση αποπολιτικοποίησης του κόσμου και ειδικά των παιδιών που έχουν γεννηθεί μετά το 2000 και εμείς προσπαθούμε να συζητήσουμε το πόσο επίκαιρο παραμένει στο σήμερα το Πολυτεχνείο και ότι δεν πρέπει να αποτελεί απλά μια επέτειο.
Δέσποινα Τσάγκα
φοιτήτρια Νομικής, Αριστερή Ενότητα Νομικής (Αναμέτρηση)
Επίμονες προκλήσεις
Σήμερα έχουμε να αντιμετωπίσουμε πολλές νέες και επίμονες προκλήσεις. Οι οικογένειες και οι φοιτητές δυσκολεύονται πάρα πολύ να τα βγάλουν πέρα και οι κρατικές λύσεις περιορίζονται μόνο σε επιδόματα τα οποία αποσκοπούν να εξαγοράσουν τη σιωπή μας και την υπομονή μας.
Στην Παιδεία παρατηρούμε μια εμπορευματοποίηση ειδικά με την ψήφιση του νόμου για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια και την προσπάθεια επιβολής διδάκτρων σε μεταπτυχιακά προγράμματα που μέχρι πρότινος δεν είχαν.
Και το αίτημα για ελευθερία παραμένει κρίσιμο, ειδικά όταν βλέπουμε τους φοιτητικούς συλλόγους εξαιρετικά αποδυναμωμένους, με τους νέους και την κοινωνία να απέχουν σε μεγάλα ποσοστά από συλλογικές διαδικασίες, κάτι που είναι ένα γενικότερο πρόβλημα για τη δημοκρατία που παρατηρούμε σε διάφορες εκφάνσεις.
Μικαέλλα Αθανασίου
φοιτήτρια ΕΜΠ, ΠΑΣΠ
Ωρα αφύπνισης
Πιστεύουμε ότι είναι πάρα πολύ επίκαιρα τα όσα πάλεψαν στο Πολυτεχνείο, ειδικά σε μια τέτοια περίοδο. Ειδικά τα όσα κάποιοι αποκρύπτουν, για πάλη ενάντια στην εξάρτηση της χώρας, πρόβλημα που μέχρι και σήμερα αντιμετωπίζουμε. Στο κομμάτι της Παιδείας, φέτος υπάρχει πάρα πολύ μεγάλο ζήτημα με τις διαγραφές, που πρέπει να αποτελέσει αιχμή στους φοιτητικούς συλλόγους, γιατί είναι πάγια στόχευση το να διαγραφούν φοιτητές. Είναι άλλος ένας ταξικός φραγμός μέσα στα Πανεπιστήμια. Είναι κομμάτι ψηφισμένων νόμων, όπως και για τα ιδιωτικά Πανεπιστήμια, που πρέπει να ανατραπούν. Δεν θα μείνουν στα χαρτιά, αλλά θα τα φέρουν σε περιόδους που οι φοιτητές δεν είναι στις σχολές τους.
Το Πολυτεχνείο είναι μια ευκαιρία να βρεθεί το φοιτητικό κίνημα ξανά, ιδιαίτερα σε μια περίοδο τέτοιας όξυνσης των πολεμικών μετώπων σε διεθνές επίπεδο. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε το μέτωπο στην Ουκρανία, που έχει χαθεί από τον διάλογο το τι συμβαίνει, και προφανώς τη σφαγή του παλαιστινιακού λαού που γίνεται εδώ και δεκαετίες και τον τελευταίο χρόνο έχει ενταθεί και φτάνουμε στο σημείο να ακούμε για «τελικές λύσεις».
Οι φοιτητές πρέπει να παλέψουμε όχι μόνο ενάντια στον πόλεμο, αλλά ενάντια στον ιμπεριαλισμό και στην εξάρτηση που μας εμπλέκει σε αυτά τα σχέδια.
Τζένη Πανάγου
φοιτήτρια Ιατρικής, Αγωνιστικές Κινήσεις
«Σήμερα είμαστε σε χειρότερη θέση από την εποχή του Πολυτεχνείου»
ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΙΟΣ γ.γ. ΣΦΕΑ 1967-1974
● Τι συμβολίζει για σας σήμερα το Πολυτεχνείο;
Οταν φωνάζαμε τότε το «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία», μας φαινόταν ότι ζητάμε κάτι λίγο. Διαχρονικά όμως ήταν το άπαν. Ούτε τώρα έχει ικανοποιηθεί το αίτημα. Κανένα αίτημα. Τότε ήταν καλύτερα τα πράγματα, σήμερα είναι πιο κρίσιμα. Και τότε που έγινε το Πολυτεχνείο υπήρχαν και πόλεμοι και συρράξεις και βία στις γύρω χώρες. Τώρα όμως είμαστε στα πρόθυρα ενός ενδεχόμενου Τρίτου Παγκοσμίου Πολέμου. Ανατολικά η Ρωσία με την Ουκρανία, όπου είναι μια αντιπαράθεση στο πλαίσιο του καπιταλισμού όπως έχει διαμορφωθεί.
Σε έναν παραδοσιακά χώρο πολέμων και εξεγέρσεων από την εποχή των... Φοινίκων, στη Μέση Ανατολή, δεν σταματάει ο πόλεμος. Τώρα όμως ζούμε μια γενοκτονία που γίνεται υπό τα πιο επίσημα βλέμματα όλων των εξουσιών και κυβερνήσεων των υποτιθέμενων δημοκρατικών και ευαίσθητων κρατών που σιγοντάρουν, προωθούν και εξοπλίζουν. Οταν στο Πολυτεχνείο ένα από τα βασικά συνθήματα ήταν το «έξω οι Αμερικάνοι», δεν τους έβλεπε κανείς αλλά είχαν την εξουσία τους μέσα από ένα σύστημα που είχαν υπό τον έλεγχό τους.
Σήμερα, αν το φωνάξεις σε οποιαδήποτε χώρα στη Μέση Ανατολή, δεν είναι πιο επίκαιρο από ποτέ; Δυστυχώς η Ιστορία επαναλαμβάνεται και όχι ως φάρσα, αλλά ως αιματηρή τραγωδία. Ομως και τότε όπως και σήμερα το φως έρχεται μετά το βαθύ σκοτάδι.
● Ποια ανάμνηση σας έχει μείνει πιο έντονη από τις 17 Νοεμβρίου 1973;
Αυτό που δεν θα φύγει από τη μνήμη μου ήταν η προσπάθεια που έκαναν οι φοιτητές -και όχι όσοι ήταν απαραίτητα στην πρώτη γραμμή- να βρουν τρόφιμα και φάρμακα. Ημουν έξω στο προαύλιο, δεν ήθελα να ανακατευτώ με το φοιτητικό κίνημα, αλλά δεν είχαμε έρθει από τη φυλακή για να κάνουμε την καθοδήγηση, ήρθαμε ως απλοί συμμέτοχοι. Δεν ξεχνάω όμως και την ανταπόκριση του κόσμου. Ημουν πολλές ώρες στην Πατησίων και τους γύρω δρόμους. Εβλεπες ότι ο κόσμος ήταν όχι απλώς παρών, αλλά δυναμικά παρών. Αυτό συντάραξε και κατατρόμαξε και τους δικτάτορες και τα αφεντικά τους, τους Αμερικανούς. Εάν έμενε ακόμα μία μέρα και δεν έβγαιναν τα τανκς, δεν ξέρουμε τι θα γινόταν.
Δεν ήταν μια τυχαία διαδήλωση με αρχή, μέση και τέλος. Αυτό ήταν μια εξέγερση και είπαν τελειώστε το «τώρα» γιατί αύριο θα είναι αργά - και έγινε αυτό το πράγμα. Και σήμερα η Ακροδεξιά μιλάει, υποτίθεται, στο όνομα των δικαιωμάτων, αλλά είναι εχθροί κάθε κινητοποίησης που ενδεχόμενα θα φέρει οποιαδήποτε αλλαγή.
Οι συγκεντρώσεις της Κυριακής
● Φοιτητικοί Σύλλογοι Αθήνας, Πολυτεχνείο 17.00
● ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., Χαυτεία 16.00
● ΚΚΕ, ΚΝΕ, Σταδίου και Γ. Σταύρου, 17.00
● Νέα Αριστερά, πλ. Κλαυθμώνος 16.00
● ΚΚΕ(μ-λ), Σταδίου και Χρήστου Λαδά 14.30
● ΝΑΡ, νΚΑ, πλ. Κλαυθμώνος 15.00
● ΣΕΚ, πλ. Κλαυθμώνος 14.00
● Συλλογικότητες του αντιεξουσιαστικού χώρου, πλ. Κλαυθμώνος 15.00
Κλειστοί σταθμοί Μετρό. Με εντολή της αστυνομίας την Κυριακή θα κλείσουν από τις 14.00 οι σταθμοί του Μετρό Σύνταγμα, Μοναστηράκι (Γραμμές 1 και 3), Ευαγγελισμός, Μέγαρο Μουσικής, Ομόνοια (Γραμμές 1 και 2) και Πανεπιστήμιο
Δεν υπάρχουν σχόλια