Η επιστροφή των συνταξιούχων στην εργασία: δικαίωμα, ανάγκη ή εκμετάλλευση;
♠ Με το άρθρο 114 του ν. 5078/2023, έγινε ένα σημαντικό βήμα για την αποκατάσταση μιας αδικίας που βάραινε τους συνταξιούχους στην Ελλάδα. Το νέο πλαίσιο επιτρέπει στους συνταξιούχους να εργάζονται χωρίς να χάνουν μεγάλο μέρος της σύνταξής τους. Για μένα, αυτή η αλλαγή δεν είναι μόνο δίκαιη, αλλά και απαραίτητη. Η σύνταξη δεν είναι μια τιμωρία για τον εργαζόμενο που «τόλμησε» να γεράσει. Είναι η επιστροφή του κεφαλαίου που επένδυσε στο ασφαλιστικό σύστημα, ένα είδος αναδρομικού μισθού για τα χρόνια δουλειάς και κόπου του.
♣ Σε μια περίοδο όπου η αγορά εργασίας, ιδιαίτερα στον τουρισμό, στενάζει από έλλειψη προσωπικού, το μέτρο αυτό εφαρμόστηκε χωρίς τις παραδοσιακές αντιδράσεις των συνδικαλιστών. Κάποτε, μια τέτοια απόφαση θα είχε ξεσηκώσει θύελλα διαμαρτυριών με επιχειρήματα του τύπου «οι παλιοί παίρνουν τις δουλειές των νέων». Σήμερα, η πραγματικότητα επιβάλλει άλλες προτεραιότητες, και η σιωπή των συνδικαλιστών είναι ενδεικτική της ανάγκης που καλύπτει το μέτρο.
♥ Ας μην έχουμε αυταπάτες, όμως. Η αλλαγή δεν έγινε επειδή ξαφνικά το κράτος αποφάσισε να διορθώσει μια κοινωνική αδικία. Το πραγματικό κίνητρο ήταν η ντροπιαστική οικονομική κατάσταση των συνταξιούχων, που με τις σημερινές συντάξεις αδυνατούν να καλύψουν βασικές ανάγκες. Το μέτρο ήταν μια αναγκαστική λύση, όχι μια πράξη κοινωνικής ευαισθησίας.
♦ Η εφαρμογή του μέτρου έφερε στο φως μια ακόμα τραγική πραγματικότητα. Πολλοί συνταξιούχοι επιστρέφουν στην εργασία όχι μόνο για να καλύψουν τα δικά τους έξοδα, αλλά και για να στηρίξουν τα παιδιά τους. Μια γενιά που ήδη έδωσε τα πάντα—για να ανοικοδομήσει τη χώρα, να αποκαταστήσει τη δημοκρατία και να σπουδάσει τα παιδιά της—καλείται και πάλι να θυσιαστεί, στα 70 και στα 80 της, για να καλύψει τα κενά μιας κοινωνίας που αφήνει τη νέα γενιά της να παλεύει με την ακρίβεια και τη στασιμότητα.
♠ Αναρωτιέμαι, όμως: Ποια είναι η αναγνώριση που δίνουμε στους ανθρώπους αυτούς; Ποιος είναι ο σεβασμός και η αγάπη που δείχνουμε προς τους γέρους μας, που ακόμα προσπαθούν να μας προστατεύσουν, ενώ οι ίδιοι βρίσκονται στα όρια της αντοχής τους;
♣ Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, το κράτος συνεχίζει να εκμεταλλεύεται τους εργαζόμενους συνταξιούχους, επιβάλλοντάς τους εισφορές ασφάλισης για ένα σύστημα που έχουν ήδη χρηματοδοτήσει σε όλη τους τη ζωή. Γιατί πρέπει ένας συνταξιούχος που επιστρέφει στη δουλειά να πληρώνει ξανά για ασφάλιση που ήδη καλύπτεται από τη σύνταξή του; Αυτή η παράλογη επιβάρυνση είναι ένα ακόμα εμπόδιο για ανθρώπους που έχουν πραγματική ανάγκη να εργαστούν.
♦ Είναι καιρός το κράτος να δείξει επιτέλους τον σεβασμό που οφείλει στους ανθρώπους που στήριξαν τη χώρα. Η κατάργηση αυτών των εισφορών θα ήταν ένα πρώτο βήμα. Όχι μόνο για να διευκολυνθούν οικονομικά οι εργαζόμενοι συνταξιούχοι, αλλά και ως ένδειξη ότι το σύστημα μπορεί να δείξει έστω και λίγη κατανόηση σε εκείνους που, ακόμα και στα γεράματά τους, συνεχίζουν να δίνουν τον εαυτό τους για το καλό της κοινωνίας.
Επιστρέφει και το Θούλη από το νέο έτος.
ΑπάντησηΔιαγραφήΦεύγει το Μάκη και επιστρέφει το 2026 μόλις λαλήσει το κοκοράκι 2 φορές.