Μόλις γύρισα από την πιο μεγάλη διαδήλωση που έζησα στη ζωή μου. Την πιο ιδιαίτερη επίσης: βαθιά πολιτική και καθόλου κομματική. Μια τεράστια διαδήλωση ανθρώπων που εξέφραζαν μια ήρεμη χαρά να βρίσκονται μαζί, τόσοι πολλοί, τόσο διαφορετικοί, τόσο ενωμένοι. Οικογένειες με μικρά παιδιά στο καροτσάκι, νέοι με σκουλαρίκια και tattoo, ηλικιωμένοι άνθρωποι, ανάπηροι σε αμαξίδιο…

Λίγα πανό, πολύ ζωντάνια. Ήταν όλη η Ελληνική κοινωνία στο δρόμο!

Μια τέτοια διαδήλωση επιβάλει σεβασμό. Και πρέπει να οδηγεί σε σοβαρό προβληματισμό για το τι σηματοδοτεί, για το πως φτάσαμε σε αυτό το σημείο. Ο σεβασμός απαιτείται πρωτίστως από την Κυβέρνηση, στην οποία απευθύνονται τα αιτήματα μιας ολόκληρης κοινωνίας που σήμερα βγήκε ενωμένη στο δρόμο.

Την απάντηση της Κυβέρνησης όμως την έδωσαν τα ΜΑΤ. Οπλισμένοι σαν αστακοί για να πάνε σε πόλεμο, απέναντι σε ένα άοπλο ειρηνικό πλήθος, οι ΜΑΤζίδες έδειξαν τον εαυτό τους: ούτε ενσυναίσθητοι άνθρωποι, ούτε ζώα έρμαια των ενστίκτων τους. Απλά άψυχα ρομπότ: βαράτε – παύση – βαράτε πάλι – παύση – τώρα βαράτε πιο δυνατά κοκ.

Κάποιοι πίστευαν ότι η απάντηση της Κυβέρνησης θα ήταν διαφορετική. Ότι θα έδειχνε σεβασμό μπροστά στη μαζικότητα της κινητοποίησης. Ότι οι αστυνομικές δυνάμεις θα απείχαν αυτή την φορά από απρόκλητες επιθέσεις. Θα ήταν μια λογική στάση αν η συγκεκριμένη κυβέρνηση είχε ένα έστω κατ’ ελάχιστα πειστικό αφήγημα για να παρουσιάσει την τραγωδία των Τεμπών ως ένα δραματικό ατύχημα.

Για να πείσει δηλαδή ότι έλαβε το μήνυμα και παίρνει τα μέτρα.

Τα Τέμπη όμως, και κυρίως η αντιμετώπιση που ακολούθησε, είναι η κατάληξη της συνεχούς διολίσθησης μιας κυβέρνησης και του αρχηγού της. Είναι το προκλητικό τέλμα (προς το παρόν) μιας συνεχούς κατρακύλας. Ένας πρωθυπουργός που παραδίδει την ΕΥΠ σε συγγενείς για να κατασκοπεύσει, όχι μόνο πολιτικούς αντιπάλους, αλλά και τους υπουργούς που ο ίδιος έχει διορίσει, χάνει κάθε έρεισμα, και αυτοκαταδικάζεται σε συνεχώς αυξανόμενο εγκλωβισμό στο ψέμα και την βία.

Το θλιβερό θέαμα που παρουσιάζει σήμερα ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση του, είναι σύνηθες σε κάποιες χώρες που ειρωνικά κατονομάζουμε «μπανανίες». Με κάποιους «πρόεδρους-δυνάστες», που καταλήγουν να δραπετεύουν νύχτα από την πίσω πόρτα, παίρνοντας και τα ασημικά του παλατιού, όταν η οργή του λαού επιβάλλει την εναλλακτική λύση.

Ο πρωθυπουργός μας όμως δεν έχει τέτοιοι φόβο. Τα «κόμματα εξουσίας» της αντιπολίτευσης είναι ακόμα πιο διαλυμένα από το δικό του και, στη χειρότερη των περιπτώσεων, η απόσυρσή του θα τιμηθεί με μια περίοπτη θέση στους λαμπρούς θεσμούς της ΕΕ μας. Αυτό διαφοροποιεί ριζικά τις «Δημοκρατίες» μας από τις μακρινές «μπανανίες».

*O Νίκος Σταθόπουλος είναι πολιτικός επιστήμονας και έχει σπουδάσει στον Καναδά.

tvxs.gr