Η Νέα Αριστερά και οι «σειρήνες» της επιστροφής
—
Στο κείμενο του Δημήτρη Παπανικολόπουλου της περασμένης «Εποχής», με τίτλο «Δύσκολο να τα βρεις όταν δεν το εννοείς», επιχειρείται μια ανάλυση των προθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ όσον αφορά το κάλεσμα επιστροφής της Νέας Αριστεράς στα «πάτρια εδάφη» και των προϋποθέσεων για να έχει αυτό το κάλεσμα ουσιαστικό πολιτικό, και όχι επικοινωνιακό, χαρακτήρα. Ανάμεσα στα ζητήματα που τίθενται, για να πιστοποιηθεί η ειλικρίνεια των προθέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, είναι και το αν θα δοθεί στα στελέχη της Νέας Αριστεράς που θα επιστρέψουν «ο ρόλος που είχαν στην περίοδο Τσίπρα, ο ρόλος που αρμόζει στο 44% που απέσπασε η υποψηφιότητα Αχτσιόγλου, ο ρόλος που θα είχαν στη σηματοδότηση μιας αριστερής στροφής». Πέρα, όμως, από το πώς διαχειρίζεται ο ΣΥΡΙΖΑ την πρόταση του, μεγάλη σημασία έχει το πως θα ανταποκριθεί η Νέα Αριστερά στην πρόκληση των «σειρήνων» της επιστροφής. Επειδή, λοιπόν, στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ έχει ανάψει η συζήτηση για το αν κάποιοι στη Νέα Αριστερά, υπό την πίεση των χαμηλών πτήσεων στα δημοσκοπικά ποσοστά ή λόγω εκλεκτικών πολιτικών συγγενειών, σκέφτονται σοβαρά την επιστροφή στον ΣΥΡΙΖΑ, ας προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε τα ερωτήματα που προκύπτουν από το κείμενο του Δημήτρη Παπανικολόπουλου:
Οι προϋποθέσεις που τίθενται στον ΣΥΡΙΖΑ του Φάμελλου για την επιστροφή στα δεδομένα της προ Κασσελάκη εποχής αποτελούν την αναγκαία αλλά και την ικανή συνθήκη για την επιστροφή της Νέας Αριστεράς στον ΣΥΡΙΖΑ; Η Νέα Αριστερά αποτελεί ένα κόμμα υπό προθεσμία, ένα κόμμα χωρίς αυτοτέλεια και διακριτό στίγμα που η ύπαρξή του εξαρτάται από τις κατά καιρούς διαθέσεις και τις ειλικρινείς ή παραπλανητικές προθέσεις του ΣΥΡΙΖΑ;
Τα βήματα αποτίμησης και αυτοκριτικής που έγιναν στο συνέδριο της Νέας Αριστεράς είναι αρκετά για ένα νέο, αυτοτελές κομματικό στίγμα ή αποτελούν ένα μετέωρο βήμα που μπορεί να διασκεδαστεί από τις όποιες μετατοπίσεις γίνουν από πλευράς του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων ως ιδεολογικός πατριάρχης του χώρου;
Ο ρόλος του Αλέξη Τσίπρα, ως σκιώδης πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, μήπως επεκτείνεται και ως σκιώδης πρόεδρος της Νέας Αριστεράς; Παρότι ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ασχολείται, ως παλαίμαχος αστός πολιτικός, με το ινστιτούτο του, κατά πόσο επηρεάζει ακόμα την πολιτική κατεύθυνση της ηγετικής ομάδας της Νέας Αριστεράς; Η πρόσφατη γνωστοποίηση της αναχώρησής του για μεγάλο χρονικό διάστημα στην Αμερική, θα έχει ως αποτέλεσμα την αποστασιοποίησή του από τα δρώμενα στα δύο αυτά κόμματα ή η σκιά του θα παραμείνει καθοριστική για τις εξελίξεις;
Το εναπομείναν πολιτικό προσωπικό του ΣΥΡΙΖΑ, από τον πρόεδρο μέχρι τα μεσαία κομματικά του στελέχη, μπορεί να οδηγήσει σε μια ριζοσπαστική κατεύθυνση το κόμμα, «ανάλογη με αυτή του Συνασπισμού στις αρχές του 2000»; Πέρα από το ότι λιβάνιζαν μονίμως τον Αλέξη Τσίπρα σα να ήταν ο Μεσσίας, έχοντας απολέσει και την ελάχιστη πολιτική αξιοπρέπεια συνέχισαν να ενσωματώνουν τον ρόλο του Χατζιαβάτη κάνοντας τεμενάδες και στον Κασσελάκη, μιας και ήταν επιλογή του μεγάλου, διαχρονικού αρχηγού. Τι μπορεί να περιμένει κανείς από ένα τέτοιο πολιτικό προσωπικό;
Κι αν δοθεί στα στελέχη της Νέας Αριστεράς ο ρόλος που αρμόζει στο 44% που απέσπασε η υποψηφιότητα Αχτσιόγλου στις εσωκομματικές εκλογές, μοιραστούν δηλαδή αναλογικά κάποιες καρέκλες, αυτό σημαίνει γενναιοδωρία και πολιτική οξυδέρκεια και πιστοποιεί αριστερή στροφή στον ΣΥΡΙΖΑ; Μια τέτοια εξέλιξη, μάλλον υποκρύπτει ένα κόλπο γκρόσο του Σωκράτη Φάμελλου ώστε να ενσωματώσει και να αφομοιώσει τα προβεβλημένα στελέχη της Νέας Αριστεράς, με προφανές αμοιβαίο όφελος.
Δεν υπάρχουν σχόλια