Θεωρητικά. Ακόμη κι η Αριστερά αποθεώνει την ατομικότητα! Ορθά θεωρεί θεμελιώδες το άτομο. Ετυμολογικά λαμβάνει ως βασική μονάδα κάτι που δεν μπορεί να τμηθεί περαιτέρω (α + τέμνω).

Όμως το πρόσ-ωπο (η όψη προς τον άλλον) είναι η εκδοχή του ατόμου που μπορεί να ξεφύγει από την απηνή ατομικότητα, την αυταρέσκεια, την μονομανία της προσωπικής ανέλιξης και στρεφόμενη προς τους άλλους, να επικοινωνεί με την ύπαρξη τους.

Το προσωπείο (persona) είναι κάτι που ψευδεπίγραφα έχει υποκαταστήσει το πρόσωπο! Δεν μετράει τόσο το ποιος είσαι αλλά κυρίως το πως φαίνεσαι. Διατίθενται μάλιστα κι επαγγελματίες, που παριστάνουν τους επιστήμονες, αρμόδιοι για σχετικές βολικές παραποιήσεις (επικοινωνιολόγοι).

Ενώ όμως το πρόσωπο καταφέρνει και στρέφεται εκτός εαυτού αναζητώντας την ολοκλήρωση του στην κοινότητα, το προσωπείο απλώς διασύρει έννοιες όπως κοινωνικότητα, συλλογικότητα, αμεσότητα, σε μια ουσιαστική άρνηση κάθε κοινωνικής προέκτασης του ατόμου.

Με αυτή την έννοια, η κατασκευή των personae είναι ασύμβατη με τα ιδεώδη της Αριστεράς (κι όχι μόνον).

Διαβάστε επίσης: Γιώργος Βότσης / «Σήκω αγόρι, πραξικόπημα»

«Η ΖΩΗ» και «Ο ΣΩΤΗΡ»

Οι πυροσβέστες διαθέτουν μια ριζοσπαστική εναλλακτική κατάσβεσης, την μέθοδο “φωτιά στην φωτιά!” Οι maxιmiansγια την θεομηνία που λέγεται “Η ΖΩΗ”, καλοβλέπουν την ανάσχεση με έναν παλιό γνώριμο που έχει διατελέσει κι αυτός θεομηνία στο παρελθόν. Στο σενάριο “Ο ΣΩΤΗΡ”, αυτός που θα κόψει την φόρα της κ Κωνσταντοπούλου λέγεται Τσίπρας.(ομοιοπαθητική)

Κάθε παραθρησκευτική οργάνωση δείχνει υπερβολική αφοσίωση σε άλλο μεν πρόσωπο, ωστόσο όλες τους χρησιμοποιούν παρόμοιους χειρισμούς και εξαναγκαστικές τεχνικές ώστε να χειραγωγούν οπαδούς, των οποίων απαιτούν την ολοκληρωτική αφοσίωση σε ένα προσωπείο (persona ηγετικότητας).

Ομοιοπαθητικώς σκέπτονται ότι κάθε παραθρησκευτική οργάνωση δείχνει υπερβολική αφοσίωση σε άλλο μεν πρόσωπο ωστόσο όλες χρησιμοποιούν παρόμοιους χειρισμούς και εξαναγκαστικές τεχνικές ώστε να χειραγωγούν οπαδούς, των οποίων απαιτούν την ολοκληρωτική αφοσίωση σε ένα προσωπείο (persona ηγετικότητας).

Τα κοινά στοιχεία δεν λείπουν παρά την διαφορά ανάμεσα στο σαρδόνιο χαμόγελο της Ζωής και στο καλοκάγαθο αντίστοιχο του Αλέξη. Η κυρία Κωνσταντοπούλου στην αργυρά μάχη της δεύτερης θέσης εκτόπισε τους υπόλοιπους, έχοντας κι αυτή πολιτογραφηθεί ως μια ισχυρή ηγετική προσωπικότητα.

Μηδενικής κυβερνητικής εμπειρίας, ωστόσο κοντράρει τον Μητσοτάκη στην καταλληλλότητα διακυβέρνησης! Το κοινό καταγοητευμένο προθυμοποιείται να προοικονομήσει διάφορα … Ακόμη και το προσωποπαγές της “ΠΛΕΥΣΗΣ” εκλαμβάνεται ως ατού από ενθυμούμενους τον Συνασπισμό των συνιστωσών, των φραξιών, των υπονομεύσεων, των πραξικοπημάτων, των αποκλεισμών, του διασυρμού.

Είναι σαφής η μεροληψία όταν στους υπόλοιπους ο ένας τους φαίνεται πολύ επαρχιώτης, ο άλλος χαρισματικά αγαθός, ο τρίτος ανεμοδούρας κι ο τέταρτος δοτός και παρένθετος. ‘Οπως όμως “Η ΖΩΗ” κι “Ο ΣΩΤΗΡ” επισκίασαν μικρότερες αδελφότητες («Αγία Λυδία», «Οσία Ξένη», «Απολύτρωσις») έτσι και στην πολιτική η κυρίαρχη εκδοχή θα καταπιεί τους άλλους αμάσητους και τότε θα μεγεθυνθεί περαιτέρω η εκλεκτή των δημοσκοπήσεων. Εκτός αν “βγει απο το λαγούμι” ο Τσίπρας, που χωρίς νερό δεν καταπίνεται κι ο περίπατος προς την ηγεμονία δυσκολέψει.

Οι «Οργανωσιακοί»

Πέρα όμως από τα λογοπαίγνια, υπάρχουν στ’ αλήθεια ομοιότητες μεταξύ αριστερών κομμάτων και οργανωσιακής θρησκευτικότητας;

Οι παραεκκλησιαστικές οργανώσεις θεωρούνται μια κοσμική επιρροή των Διαμαρτυρομένων σχεδόν αιρετική για τους «σκληρούς». Κατηγορήθηκαν για κακοδοξία κι η κριτική εστίασε μεταξύ άλλων στο ότι έριχναν βάρος στο «φαίνεσθαι». Υιοθετούσαν μια προκάτ θρησκευτική persona με έμφαση στον τύπο, στην ιεραρχία και στην επίδειξη θρησκευτικότητας.

Δεν είναι μοναχά οι διάφοροι γκουρού, αυτόκλητοι σωτήρες, πεφωτισμένοι αλλά και τινες “διάσημοι γέροντες” που καθίστανται πιο ελκυστικοί από τις δυσνόητες αρχές που εκπροσωπούν. Εφόσον αυτές δεν ‘’πολυπουλάνε’’ πια, υποκαθίστανται με κάτι που εγγυάται στο popolo αμεσότητα και σιγουριά.

Οι αστείες ομοιότητες

Παντού λοιπόν τα προσωπεία σφετερίζονται το Πρόσωπο κι οι ομοιότητες της πολιτικής με τις παραθρησκευτικές οργανώσεις δεν εξαντλούνται στα λογοπαίγνια. Χάθηκε από παντού κάθε διάθεση μυσταγωγίας γιατί το πρόσωπο έχει έρωτα, ενώ η προσωπολατρεία στην persona παραμένει ανέραστη και άγευστη έρωτος!

Μεθοδολογικά κι οι «οργανωσιακοί» ξεκίνησαν για να καλύψουν το περιβόητο Οργανωτικό (διοργάνωση κατηχήσεων, εκδόσεων, εθελοντισμού, πανηγύρεων, φροντίδας προσκυνημάτων κ.ά.) Ωστόσο οι αδελφότητες πολιτικοποιήθηκαν πλήρως σε περιόδους όπως ο Εμφύλιος κι ο Μετεμφύλιος.

Το 1948, το παλάτι ανέθεσε επίσημα την «πνευματική καθοδήγηση του αντικομμουνιστικού αγώνα» (ένοπλου), στη «ΖΩΗ» κι αργότερα, η ταύτισή με τη Χούντα τις οδήγησε σε παρακμή

Στην πραγματικότητα ανέκαθεν προωθούσαν προς υψηλές εκκλησιαστικές θέσεις κληρικούς της Αδελφότητας με χαρακτηριστικότερη περίπτωση καριερισμού την ανάρρηση στον θρόνο του Ιερωνύμου Κοτσώνη (μέλους της «Ζωής») και μέχρι τότε Πρωθιερέα των Ανακτόρων.

Μόλις τον Μάη του 1967 και παρουσία των Παπαδόπουλου-Παττακού, μια οκταμελής «Αριστίνδην Σύνοδος» καθαίρεσε τον νόμιμο Αρχιεπίσκοπο, με συνέργεια του Γλύξμπουργκ, κι εξέλεξε ως Αρχιεπίσκοπο Αθηνών τον Ιερώνυμο. Ακολούθησε η παύση πολλών μητροπολιτών που δεν είχαν διάθεση «συνεργασίας» και στα κενά τοποθετήθηκαν μέλη των αδελφοτήτων.

Δεν είναι λοιπόν μόνο τα προσωπεία/personae αλλά κι η αδυσώπητη μάχη του καριερισμού πίσω απο τα οργανωτικά προσχήματα που θυμίζει Κουμουνδούρου. Λες και βλέπεις την Ελένη, τον Μάρκο κι όλη την τρελλοπαρέα …

Αυτές και άλλες ομοιότητες που παρουσιάζουν οι “οργανωσιακοί” με τις λενινιστικές πρακτικές στην προπαγάνδα, στον σεχταρισμό και στον φραξιονισμό ίσως δεν είναι τυχαίες.

Μέγα μέρος των επιρροών του Βλαδίμηρου δεν προερχόταν από την ρωσική παράδοση της Ορθοδοξίας αλλά από την παραμονή του σε προτεσταντικά περιβάλλοντα, όπως της Ελβετίας. Ίσως λοιπόν δεν επηρεάστηκαν αυτοί από τον Λένιν, αλλά το αντίθετο.

 

tvxs.gr