Στους διαδρόμους των μουσείων / Ιδού η Νυμφία έρχεται!
Όλο αμαρτάνω η θεοσεβούμενη σοσιαλίστρια με τις κυβερνητικές αμαρτωλές. Ήρθε η ξαδέρφη μου η Νουνού και με πήρε να πάμε στον Άγιο Διονύσιο μέρα που είναι. Ακολουθία του Νυμφίου μου λέει. Πού να βρω μυαλό για τέτοια;
Έβραζε η εκκλησία με τις σκέψεις που έκανα! Το έγραψα, δεν το έγραψα; Αυτό δεν είναι Υπουργείο, το Ερωτοδικείο είναι. Δεν κατάπινα καλύτερα ένα μαγκάλι κάρβουνα.
Πινακοθήκη inception
Τι έκανε πάλι το Ίδρυμα της Μαρίνας; Όλο το Κολωνάκι παραμιλάει. Άλλες -οι κουλτουριάρες- μιλούν για έναν “θρίαμβο του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνονται πλέον τον κόσμο που τις περιβάλλει μέσα από την αντανάκλασή τους”. Άλλες -οι πιο χαμερπείς- λένε “κι εμείς ερωτευτήκαμε, αλλά δεν κάναμε έτσι”. Εννοείται ότι είμαι με τις δεύτερες.
Όλες είχαμε κάποια στιγμή μια σχέση που θέλαμε να καλοπιάσουμε μετά από καβγά, δεν αναγκάσαμε την Εθνική Πινακοθήκη να εκθέσει το πορτρέτο του. Έχω φάει κι εγώ κέρατο, χρυσό μου. Το τακτοποίησα με ένα ακίνητο στο Παρίσι, ως είθισται στις τάξεις μας. Όχι να καταδεχτώ να βάλω τη μούρη μου σε πίνακα και να φωτογραφίζομαι μπροστά του σαν γύφτικο σκεπάρνι. Γέλασε όλη η κοσμική Αθήνα. Από τη μια η άμισθη μπροστά στον πίνακα, να αναλογίζεται τις δόξες του Ιούλη του 2005, στα τραπεζώματα της στοάς, της γνωστής καλέ αυτής στην Πανεπιστημίου. «Οι φίλοι μου». Αυτή ούτε κολλητηλίκια δεν κάνει χωρίς αντάλλαγμα, πρέσαρε τον Παναγιώτη να της φτιάξει και πορτρέτο. Από δίπλα ασθμαίνουσα η οικονόμος, με το χαμόγελο της παγωμάρας, να τη λυπάσαι. Τελικά ποια κάνει κουμάντο βρε κορίτσια; Είναι αλήθεια αυτά που ακούγονται;
Καλέ όχι για την έκθεση. Για την έκθεση τα ξέρουμε. Σάμπως μόνο η άμισθη; Η συχωρεμένη η Μαρίνα τα ίδια και χειρότερα. Δεν ήταν ο καλύτερος ζωγράφος ο πορτρετίστας της Μόνας Μίζας, αλλά από δημόσιες σχέσεις, έσκιζε. Και τι είναι η τέχνη, παρά καλές δημόσιες σχέσεις; Τι να το κάνεις να πεθάνεις στην ψάθα και να αναγνωριστείς μετά θάνατον; Όχι βέβαια. Να σου τον στα σαλόνια, να γοητεύει τις κυρίες της καλής κοινωνίας. Έτσι νομίζετε τον έβαλαν στην είσοδο του καταστήματος; Όταν όλο το Κολωνάκι έχει κι από έναν πίνακα του Παναγιώτη, όλες τις βολεύει να παίρνει αξία το τεμάχιον.
- Διαβάστε: Εθνική Πινακοθήκη / Φιλοξενεί το πορτρέτο της Παναγιωταρέα, τα βανδαλισμένα έργα όχι ακόμη
Χαζός δεν ήταν ο μακαρίτης. Μωρή και φιλόδοξη είναι η άμισθη, που απέσπασε μια ιχνογραφία, κότσαρε την κορνίζα λες και ήταν η βασιλομήτωρ και περιφέρει τα καμώματά της στο πανελλήνιο. Ούτε που πήρε χαμπάρι ότι την ζωγράφισε ο άλλος στριφνή κι ασχημομούρα. Τα 10 στρέμματα λευκό σάβανο, τα είδε ως αγνότητα η πεινασμένη για λούσο και κολακεία.
Τηλεφώνησα στον φίλο μου τον Μάνο. Τι να πει και αυτός; Απόρησε. Και είναι αυτό πορτρέτο; Δύο γραμμές και τρία κραγιόν της Sephora; Την ξεπέταξε. Σαν αυτούς τους κορνιζάδες στις ταπεινές συνοικίες του 1980. Ακόμη τέτοιους βρίσκεις στο Μοσχάτο. Ή τους άλλους που κάθονταν στην Ακρόπολη και ζωγράφιζαν τη Σαντορίνη. Μεγάλη επιτυχία. Η κορνίζα να δείχνει περισσότερο από το έργο.
Υπό τη σκέπη της Παναγίας της Στέκας, μεγάλη η χάρη της. Σε λίγο θα μας βάζουν να φιλάμε στέκες σαν την παντόφλα του Παϊσιου.
Όχι, δεν διαφωνώ που έβαλαν το πορτρέτο της. Απλώς δεν ταίριαζε σε τούτη την έκθεση. Ειδικά αν το συγκρίνεις με τα άλλα πορτρέτα, σαν ξενιστής είναι. Αν υπήρχε σοβαρός κουραδόρ θα μπορούσαμε να δούμε αυτήν την εξαίρετη κορνίζα δίπλα στην Θέκλα τη γυναίκα με τα μούσια, το πορτρέτο της Εβίτας Περόν, το ταγιέρ της Θάτσερ και ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου της Ιμέλντα Μάρκος. Ματαιοδοξία του αλλοπρόσαλλου, έτσι να την πουν την έκθεση.
Όχι τη σαγήνη του αυλοκόλακα, που κατήντησε να επιμελείται η Συρανώ. Κομμένη η Πινακοτέκα. Δίπλα έχει ωραιότατο μουσείο, με ωραιότατο καφέ, της συγχωρεμένης της Ελίζας. Εκεί θα τη βγάζουμε με τα κορίτσια, μέχρι να ξεκουμπιστούν τα ξόανα.
Στο μεταξύ λέω εγώ να μην αμαρτάνω, αλλά εκείνη η άλλη, η θεία του τέως δεν τους έχει αφήσει σε χλωρό κλαρί.
Μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Μια τη θυγατέρα εισαγγελέως μια την Διευθύντρια με τον παχυλό μισθό. Αν δεν ήταν συγγενής του κρητικού σογιού θα πίστευα ότι έχει προσχωρήσει στο ΚΚΕ ΜΛ με τέτοια αντιπολιτευτική κριτική. Άκρη δεν βγάζω με τέτοια. Τελικά ποιος τους ψηφίζει; Τα κουκιά δεν βγαίνουν.
Μεγάλη Εβδομάδα και είπα να μην αμαρτάνω. Όχι μόνο εγώ και άλλες. Σκέφτομαι πού να πάω. Με κάλεσε η ξαδέρφη μου η Σίσυ στην Αργολίδα, στο Ναύπλιο. Τι να κάνω, χρυσό μου εκεί; Να δω τις Μπουρτζόβλαχες; Όχι δεν θα πάρω.
Έμαθα ότι θα βάλουν τον Επιτάφιο να περάσει μπροστά από το φρεσκοβαμμένο ρημάδι του Άργους, να προσκυνήσουν οι πιστοί το έργον της Υπουργού. Απέξω κούκλα από μέσα πανούκλα. Όπως όλα της. Όχι, ευχαριστώ. Θα πάω στη Μονεμβάσια! Εκεί μου αρέσει! Θα μείνω στην φίλη μου την Κική, που έχει ξενοδοχείο μούρλια, να αναπαυθώ λιγουλάκι. Το Πάσχα θιέλει Ελλάδα, άνοιξη, λιβάδια και θάλασσα.
Αυτή η Εβδομάδα των Παθών είναι για την άλλοτε λατρεμένη. Ακόμη να βγει από το λαγούμι της. Βλέπεις ήταν τέτοιος ο εξευτελισμός που έχει γίνει νούμερο στο Περοκέ. Η Οδύσσεια της άλλοτε αγαπημένης. Αλλά περιμένει σαν το πιστό και φοβισμένο σκυλί μέχρι να της σφυρίξει το αφεντικό για λίγο λουκάνικο και ένα χάδι στο κεφάλι. Αυτομαστιγώνεται στο κελί της τώρα και περιμένει. Αχ Λαυρέντη, που λεγε κι ο Αναγνωστάκης…
Θα περιμένει πολύ κι αυτή. Η μοίρα της στυμμένης λεμονόκουπας. Δεν είδατε και τους άλλους; Αυτόν τον αναπληρωτή πρόεδρο; Έχει και ξινή φάτσα αυτός. Μου θυμίζει τον άλλο τον τέως Πρόεδρο. Και εκείνον τον άδειασε μέσα στη Βουλή η υπουργός. Τον διόρισε με τυμπανοκρουσίες και μετά και τον κλώτσησε. Όπως έκανε και τώρα με το πετράδι του στέμματος και τον πρόεδρο με το περουκίνι. Δεν φταίει ο νόμος της, σου λέει, φταίνε αυτοί που τον εφαρμόζουν. Που τους διόρισε η ίδια!
Και μοστράρει και μουσεία περιορισμένης ευθύνης. Το ένα έχει τρύπες στην οροφή, το άλλο έχει υγρασίες, το τρίτο είναι κλειστό μέχρι νεωτέρας. Το ένα δεν έχει καφέ, τα άλλα δεν έχουν πωλητήρια, κανένα δεν έχει θερινό ωράριο. Τι έχουν όλα και μάλιστα σε αφθονία; Προέδρους και Grandes Dammes που έχουν και μούτρα να διαφημίζουν τις πομπές τους! Ειδικά ο Προέδρος με τα κρίνα. Πες βρε αγόρι μου ότι το βασικό σου προσόν είναι ότι ήσουν κι εσύ στα γενέθλια του Παναγιώτη στην αθηναϊκή στοά κι άσε τα οράματα για το μουσείο. Ή πες τα στη φιλενάδα σου την Άννα. Όχι την άμισθη, αυτήν με τα ορυχεία λέω. Εκεί στα εντουκεισο εγουορντς. Που σε πιστεύει κιόλας. Μας έπρηξες πια με την κομπορρημοσύνη σου.
Αμ η Αγνοούμενη; Αυτή τα λυσε όλα τα προβλήματά της, πού να τρέχω σου λέει με τα θερινά ωράρια, ένα ωράριο χειμώνα καλοκαίρι, να μην συγχύζομαι. Εξάλλου, μια χαρά της έρχονται τα τζάμπα. Τώρα πάει στην έρημο και στους πετρελαιάδες. Θέλει να φέρει κι από εκεί χρήματα. Να την πάρουμε στην ενορία να βγαίνει με τον δίσκο στην εκκλησιά τόσο ικανή που είναι στους εράνους. Αλλά ας γυρίσει με το καλό και ας φέρει στην αφεντιλίνα σοκολάτα Ντουμπάι. Σάμπως οι άλλες που πήγαν στα Παρίσια καλύτυερες είναι; Η θυγάτηρ ταξιδεύει. Ναι, ταξιδεύει και εννοείται θα φάει πάλι όλα τα κρουασάν που βγάζουν οι φούρνοι έως τις 11. Πήγε και στη Γερμανία, εκεί δεν έοχυν κρουασάν, έχουν μπέγκελ. Δε βαριέσαι… Η Αριάδνη παίζει το χαρτί της καλής. Έχει αφήσει να εκτίθεται ο πρόεδρος με τα κρίνα. Δεν είναι και χαζή. Τόσα χρόνια επιβίωσε με κάθε διαφορετική κυβέρνηση και κάθε διαφορετική συμπεθέρα.
Η δασκάλα με τα χρυσά μαλλιά τρέχει και δεν φτάνει. Ψάχνει για ταμία. Είπε στο προσωπικό ότι θα μείνουν απλήρωτοι για έξι μήνες! Λέτε γι’ αυτό να εξαφανίστηκε ο Πρόεδρος με το Ατάρι; Ψάχνει αλλού δουλειά, που να ναι πληρωμένη; Ειναι και παραδόπιστος βλέπεις. Αυτά όμως δεν τα γραψαν στα σαλονάκια του Αλαφούζου. Μην χάσουν την εύνοια της άμισθης και δεν τους δίνει τα αποκλειστικά. Η ψυχή μου σας βαρέθηκε, το παίζετε και έντυπο περιωπής.
Εντωμεταξύ, μας έπρηξαν με τα κατορθώματα του Κυριάκου του ηγέτη παγκοσμίου φήμης. Έχετε ξανακούει ερώτηση για 600.000 ευρώ; Ούτε στο Θέλω να γίνω εκατομμυριούχος. Τόσο μας κόστισε η ερώτηση στον καροτόμυαλο. Τώρα ζητιανεύει κι ένα βλέμμα. Θυμάστε τον λακέ του Μουσείου της ταβέρνας; Τώρα θα έχουμε τον λακέ του Λευκού Οίκου. Θα του δώσει η Μελάνια και σφουγγαρίστρα, σαν τον άλλον.
Ας κλείσω με κάτι αισιόδοξο. Τα είπε ωραία στο Φόρουμ των Δελφών ο Πρόεδρος. Και να σκεφτείς ότι είχε απέναντι τον Γιάννη τον αχώνευτο, τον Λαρι Κιγκ της Ταμουχάρης. Καλέ πώς έχει γίνει έτσι αυτός; Κακογέρασε. Μούμια του Φαραώ. Μια καλή σκέψη πήγα να κάνω κι αυτήν μου χάλασε τώρα.
Τελοσπάντων, Καλό Πάσχα και καλή λευτεριά.
Δεν υπάρχουν σχόλια