Τάκης Λιδωρικιώτης / Σάρα Βάγκενκνεχτ και Ζωή Κωνσταντοπούλου
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
Οι Τραμπ-Βάνς είπαν μ’ αμερικάνικη «λεπτότητα» στους Γερμανούς ότι αφού υπήρξαν επί έναν σχεδόν αιώνα παρακολού(θημα) των ΗΠΑ, ήλθε πια η ώρα να καταστούν και σκέτο θύμα. Το συνόδεψαν με μια απροκάλυπτη ανάμιξη στα εσωτερικά τους (Afd), ανταποδίδοντας τον μπαιντενισμό της γερμανικής ηγεσίας.
Στους Γερμανούς πολίτες, κληρονόμους μιας ισχυρής εθνικής παράδοσης, δεν άρεσε διόλου αυτή η αλήθεια.
Το CDU που έριξε την προηγούμενη συμμαχική κυβέρνηση του SPD γιατί τάχα δεν μπορούσε να ξεπεράσει τους νομικούς περιορισμούς στα θέματα εξοπλισμού, ηγείται ήδη μιας νέας κυβερνητικής συμμαχίας με τα ίδια περίπου υλικά, που είναι όμως πρόθυμη να συζητήσει τον γερμανικό επανεξοπλισμό ακόμη και…με πυρηνικά.
Το προσβεβλημένο γερμανικό εθνικό αίσθημα περιόρισε την εκλογική επιρροή των νεοφασιστών, δεδομένου ότι αυτοί επαινέθηκαν από τους Τραμπ- Βάνς- Μασκ. Αλλά υπήρξε και μια παράπλευρος απώλεια στην Αριστερά. Την Σάρα Βάγκενκνεχτ την «πάτησε» το Die Linke, περιορίζοντας την κάτω του 5% και κρατώντας την εκτός Μπούντεσταγκ. Κολυμπούσε βλέπετε η Σάρα σε θολά νερά και στον πρώτο κυματισμό των υδάτων πνίγηκε …
Δεν θα μπορούσε άραγε κι εδώ η – αέρας στα πανιά της- ΖΩΗ να υποστεί τα ίδια από τους ημετέρους συριζαίους; Να ανασυγκολληθούν , να «επιστρέψουν» (σενάριο “ΣΩΤΗΡΑΣ”), να νεκραναστηθούν τέλος πάντων και να της πάρουν πίσω τους διαμαρτυρόμενους που σήμερα την φέρνουν να φλερτάρει με την πρώτη θέση;
Νομικοπολιτικός Ακτιβισμός
Μέχρι πότε θα συνεχίσει να θιαμβεύει μια μονοθεματική ακτιβίστρια που στο πρόσφατο παρελθόν (2015) δοκιμάστηκε κι απέτυχε στον λεγόμενο δικαστικό δρόμο προς τον σοσιαλισμό;
Το σωστό ερώτημα δεν είναι το μέχρι πότε πια αυτά τα Τέμπη αλλά το από πότε ξεκίνησε να κάνει κάτι τέτοιο η Ζωή; Προ Τεμπών κι ενώ ήταν εκτός Βουλής, δεν την θυμάται άραγε κανείς να κυνηγάει στην Λαμία τον Κορκονέα; Ποιος ασχολείτο όμως τότε με την ιδιόρυθμη συνήγορο Πολιτικής Αγωγής; Σίγουρα όχι όσες περσόνες της Αριστεράς πουλούσαν με ύφος μανατζεριλίκι Ινστιτούτων, συναίνεσης (κι εμείς τον Τσιόδρα θα βάζαμε …) κι υπευθυνότητας (απόλυση ανεμβολίαστων υγειονομικών, όποιος μιλάει για VIP ΜΕΘ στον εισαγγελέα κλπ).
Σε μια χώρα όμως που την κουμαντάρουν Μαφίες, το αίτημα της δικαιοσύνης καθίσταται ανατρεπτικό και μάλιστα σε ένα τοπίο πολιτικής ερήμου όπου έχουν πλέον γελοιοποιηθεί κόμματα, συνδικάτα, αυτοδιοίκηση και γενικά οι δημοκρατικοί θεσμοί προκύπτει αβίαστα το αίτημα για έναν/μια Ντι Πιέτρο! Ακόμη καλύτερα αν η ελληνική εκδοχή ενός τέτοιου αδιάλλακτου κινήματος κατά της διαφθοράς και της νέας χρεωκοπίας δεν παραμείνει στο έχω-δεν έχω κοινοβουλευτική εκπροσώπηση αλλά καταστεί πρωταγωνιστικό.
«Ζωή, πρώτη δύναμη!»
Κι εξηγούμαι. Κατ’ αρχάς τι σημαίνει «Ζωή, πρώτη δύναμη!» όπως ποτέ της δεν διανοήθηκε καμία Σάρα Βάγκενκνεχτ, πολύ δε περισσότερο εγχώριες εκδοχές του τύπου: “η σάρα η μάρα και το κακό συναπάντημα!”.
Η Ζωή δεν φτάνει απλώς το 60% της ταχέως κατακρημνιζομένης ΝΔ. Ας εξετάσουμε μερικές λεπτομέριες:
Πρώτον: Το ποσοστό της είναι κατάδικο της ενώ του Μητσοτάκη είναι ένα πάζλ από διάφορες φυλές της δεξιάς, που ενεδρεύουν πότε θα τον στείλουν αδιάβαστο.
Δεύτερον: Η Ζωή έχει αχλή! Έτσι δίπλα στο 16% που δηλώνει ότι θα την ψηφίσει, διαθέτει και μια >50% δημοτικότητα, την οποία ουδέποτε είδαν όσοι πολιτικοί, από Βελόπουλο μέχρι Κουτσούμπα την σκυλοβρίζουν. Δείχνει ότι πολλοί ψηφοφόροι που δεν είναι ακόμη πρόθυμοι, την καλοβλέπουν … Αντίστοιχα φαινόμενα πολιτικής αχλύος θυμόμαστε επί Ανδρέα και Τσίπρα, όταν προσδοκίες έτρεφαν γι’ αυτούς στα κρυφά, ακόμη κι όσοι τους εχθρευόταν.
Τρίτον: Απο μικρό κι απο τρελό μαθαίνεις την αλήθεια. Η Ζωή δεν είναι αριστερή ενημερώνουν με περισπούδαστο ύφος παλιοί της συνοδοιπόροι, ταχαριστεροί. Τα ίδια λένε για τον αλληθωρίζοντα πολυλογά Κασσελάκη καθώς φυσικά και για τον παραδοσιακό κεντρώο Ανδρουλάκη. Διαπιστώνουν δηλαδή οι παλιοί συνοδοιπόροι ότι διατίθενται κι «άλλες» τρεις εκδοχές του αντιαπολυταρχικού αγώνα/ Έξωσης του ‘Όθωνα, ελαφρώς ελλατωματικές γιατί δεν είναι αριστεροί ούτε καν ταχαριστεροί. Η πιθανότητα ακριβώς η ιδιότητα να συνιστά στρατηγικό πλεονέκτημα στην φάση των συγκλείσεων, δεν έχει απασχολήσει τα τζιμάνια.
Μήπως όμως αυτήν ακριβώς την διαπίστωση συμμερίζεται και το κοινό, που αναδεικνύει σταθερά στις τελευταίες δημοσκοπήσεις την προτίμηση του στην ανισότητα ΝΖ>ΝΔ;
Λύση «Νέας Ζηλανδίας»;
Το κοινό έχει δείξει εμφατικά την προτίμηση του σε ένα δίπολο Νίκος-Ζωή (Ν.Ζ.), το οποίο προ πολλού έχει υπερβεί δημοσκοπικώς την μαρτυρικώς θνήσκουσα Ν.Δ. Αν μάλιστα προστεθεί σ αυτούς τους δύο κι ο ενδιάμεσος Κασσελάκης, τότε οι θεωρούμενοι ως «μη αριστεροί» αντιμητσοτακιστές σύντομα θα χτυπάνε αυτοδυναμία.
Θ’ αναρωτηθείτε μα πως γίνονται όλα αυτά, δεδομένης της λοιδωρίας προς μια τέτοια λύση που έχουν εκφράσει πέραν των Μεγάρων Μαξίμου και Κουμουνδούρου -μετά εξαρτημάτων- κι οι…Οδυσσεύς Κωνσταντινόπουλος – Νάντια Γιαννακοπούλου.
Κι εγώ ανησυχώ περί τούτου ωστόσο παρατηρώ μ’ ενδιαφέρον πως οι μόνοι πολιτικοί ηγέτες που δεν μπήκαν στον κόπο να ξεκατινιαστούν μεταξύ τους, είναι αυτοί οι τρεις! Αυτό δεν σημαίνει ότι σκοπεύουν να ενωθούν με τα ιερά δεσμά του γάμου (Ν+Ζ), πράγμα που θα απογοήτευε τόσο τους κεντρώους εραστές του Ν, όσο και τους ριζοσπάστες εραστές της Ζ.
Υπάρχουν εξάλλου τόσες διαθέσιμες και λιγότερο συμβατικές λύσεις στην ζωή, με μικρό ζήτα.
Υ.Γ.: την Πρωταπριλιά ο «Ε.Τ» εστίασε σε σχετικές «αποκαλύψεις». Καλομελέτα κι έρχεται …
Η Ζωή δυσκολεύεται να συνεργαστεί με τον ίδιο της τον εαυτό. Ίσως για υπουργός δικαιοσύνης να το ακούει. Αλλά αν θυμηθεί κάποιος τα θεσμικά της με τον Ηλία που ήταν και είναι στη φυλακή, δεν δείχνει καλή ιδέα ούτε αυτό. Ας την πάρει ο Ανδρουλάκης στο κόμμα να του εκτοξεύσει τα ποσοστά.
ΑπάντησηΔιαγραφή