Τάκης Λιδωρικιώτης / Όταν ο Ανδρουλάκης έπαθε Κουβέλη
24 Απρ. 2025 - 21:18
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
Κατηγορείται γιατί δεν ευημερεί, λες και δεν είναι ο πρώτος που θα επιθυμούσε κάτι τέτοιο. Έντονη δυσαρέσκεια αναπτύσσεται σ’ ένα χώρο που θεωρεί την επιτυχία, αυτοσκοπό. Αν δεν τα φέρνεις, δεν μας κάνεις, τόσο απλά…
Δεν ευημερεί διότι…δεν ευημερεί! Ακούγεται ως μια ανόητη ταυτολογία αλλά δεν είναι. Ποτέ δεν προσέγγισε σε απόσταση βολής τον Μητσοτάκη κι αυτό δημιούργησε ένα φαύλο κύκλο αποσυσπείρωσης. Δυνάμεις που τον είχαν πλησιάσει διακρίνοντας μια δυναμική διεκδικητή, ένιωσαν διάψευση. Δεν ξέρω π.χ. αν θα πήγαιναν στο ΠΑΣΟΚ με τα νέα δημοσκοπικά δεδομένα όσοι προσχώρησαν, πάντως άλλοι δεν τους ακολούθησαν.
Δεν ανακόπηκαν απλώς οι περαιτέρω εισροές. Γιατί αρκετοί «λυσσώδεις» τύποι απ όσους τον είχαν πλησιάσει μετά το gazi live και φάνηκε τότε να προσεγγίζει το 20%, δρομέως τον εγκατέλειψαν με το που μπήκε το 2025 και τον άφησαν να βολοδέρνει λίγο πάνω από το 10%.
Οι «Λυσσώδεις»
Υπάρχει μια ευάριθμη κατηγορία πολιτών που όπως επισήμανε κι ο άμεσα θιγόμενος, ετεροπροσδιορίζονται. Είναι αντι-, και συγκεκριμένα είναι «αντιμητσοτάκ» και ξερό ψωμί. Αν τον λεγάμενο τον απειλούσε ο φούφουτος, αυτοί θα ήταν φουφουτιστές. Κι η Ζωή σκοτώνει καλύτερα, τόσο απλά…
Το 2019 οι πολίτες αυτοί ήταν στο 8% που προστέθηκε μέσα σ’ ένα μήνα στον ημιθανή ΣΥΡΙΖΑ μόνο και μόνο για να μην περάσει ο «Τούρκος» αντουφέκιστος. Παρά το 32%, πήγε βέβαια χαμένο εκείνο το «φιλί της ζωής». Αντιθέτως δεν προσήλθαν κι έλειψαν δραματικά το 2023, όταν ο Τσίπρας απέτυχε να εμφανίσει δυναμική αληθινού διεκδικητή, λέγοντας άρρητα ρήματα περί κυβέρνησης ηττημένων κά. Οι ίδιοι θα έβγαζαν τον Κασσελάκη με >20% στις ευρωεκλογές, αν δεν τον σαμποτάριζαν οι “δικοί” του προκειμένου να τον ρίξουν στην συνέχεια. Αργότερα λοξοκοίταξαν για λίγο προς Ανδρουλάκη πριν περιπέσουν στον σφοδρό έρωτα τους για Ζωή.
Kι όπως παιανίζουν με πολεμικό πάθος, μαζεύουν γύρω τους και πολλούς πιο επιφυλακτικούς από όσους απλώς βαρέθηκαν πια την μιζέρια των διαφόρων αποτυχημένων σχημάτων της αριστεράς (πχ το reunion Φάμελου-Χαρίτση).
Τις πταίει;
Τι φταίει λοιπόν ο Ανδρουλάκης που στις πλατείες των Τεμπών οι «λυσσώδεις» ανακαλύψαν την Ζωή;
‘Επρεπε, του λένε, να έχει πάρει αποστάσεις από την Ζωή και…τα Τέμπη. Μα ακόμη χειρότερες θα ήταν τότε οι επιπτώσεις! Του ζητούν επίσης να αποφεύγονται ακρότητες περί της «ανεξαρτήτου» δικαιοσύνης ή πολύ περισσότερο τα περί τιμωρίας Μητσοτάκη. Άρα η ενδεχόμενη δίωξη του θα πρέπει να απολήγει αποκλειστικά σε κάποιο πρόστιμο; Του συνιστούν, πάλι οι ίδιοι, αντί να “κάνει την ουρά της Ζωής” να ετοιμαστεί για μια ακόμη συγκυβέρνηση με την ΝΔ (με άλλον αρχηγό) έτσι ώστε να αποτελειώσει ό,τι απέμεινε όρθιο από τον σαμαροβενιζελισμό και να προσυπογράψει την προσωπική του γελοιοποίηση σαν νέος Κωστής Χατζηδάκης (5046c)
Στην πραγματικότητα μέχρι τώρα ο κ. Ν. Ανδρουλάκης τους έκανε το χατήρι και συμπεριφέρθηκε ως νέος Κουβέλης (μια στο καρφί και μια στο πέταλο). Κι ο κ Κουβέλης είδε την δημοσκοπική ευημερία του 2011 (17%) να εξανεμίζεται υπέρ του αδιάλλακτου Τσίπρα (2012) επειδή δίσταζε να πάρει αποστάσεις από το καθεστώς και παζάρευε το ρόλο της αριστεράς βακτηρίας. Στην επόμενη φάση, παρά την συρρίκνωση του στο 6%, έγινε όντως β’ συγκυβερνήτης αλλά στην μεθεπόμενη εξαφανίστηκε.
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι κι ο κ. Ανδρουλάκης πρόκειται να ακολουθήσει όλα τα στάδια του προτσές. Ας αποφασίσει, χωρίς όμως να εκβιάζεται απο τρίτους, το ποιόν από τους διαθέσιμους ρόλους συμπρωταγωνιστή προτιμά ο ίδιος. Εξάλλου στο παρελθόν, ως Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, έχει επιδείξει αποτελεσματικότητα στην απαλλαγή από Δούρειους Ίππους της δεξιάς.
Μαθήματα Τανγκό
Αν τελικώς εμείνει στον αντιαπολυταρχικό αγώνα της Έξωσης του Μητσοτάκη, τότε για να αποδώσει αυτός θα απαιτηθεί να μάθουν τάνγκο κι εκείνος κι εκείνη, ίσως κι άλλοι.
Η σύμπηξη ενός μετώπου εναντίον της διαφθοράς και υπέρ αποτροπής της νέας χρεωκοπίας προυποθέτει επίσης σημαντικές αλλαγές και στο εσωτερικό του, μιας κι έχει ως αναγκαίο όρο την αδιαλλαξία προς την διαπλοκή και την ύπαρξη πραγματικής πολιτικής αυτονομίας.
Οι αναγκαίοι όροι δεν είναι κι ικανοί, οπότε θα μπορούσε αν τυχόν εκπληρούσε τα αναγκαία, να ισχυριστεί βάσιμα προς τους δυνητικούς εταίρους ότι ο δικός του χώρος διαθέτει μεγαλύτερη πείρα και τεχνογνωσία κι άρα μια αναντικατάστατη κυβερνητική συμβολή, ασχέτως επακριβούς εκλογικού μεγέθους.

Δεν υπάρχουν σχόλια