Παναγιώτης Τζανετής / Μικρό παιδί σαν ήμουνα και πήγαινα σχολείο…
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
1974, Καραμανλής (54%) και δεύτερη είχε διασωθεί η ΕΚ-ΝΔ του Γεωργίου Μαύρου (20%).
Η «ΕΝΩΜΕΝΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ» διαλύθηκε την επαύριο των εκλογών, εξασφαλίζοντας ωστόσο στους τρεις εταίρους (ΚΚΕ, ΚΚΕ εσωτερικού, ΕΔΑ) κοινοβουλευτική παρουσία.
Κάπου ανάμεσα στους «παλιούς», ναυάγησε το «νέο» κι ο επικεφαλής (Ανδρέας) απογοητεύτηκε τόσο από το 13%, που εξέτασε σοβαρά το ενδεχόμενο να εγκαταλείψει την Χώρα.
Ο «παλιός» αποδείχτηκε αλλιώς το 1974 και λίγοι πρόσεξαν ότι κι ο νέος ήταν ωραίος. Ήταν ένα κόμμα πιτσιρικάδων, προσωποπαγές κι αταξινόμητο. Ηγείτο ο γιος του πρωθυπουργού των Δεκεμβριανών που συνήθιζε να μετέρχερται ακραίο αντιιμπεριαλιστικό λόγο, χωρίς να αποκλείει εντελώς ούτε καν την ένοπλο πάλη. Μπερδεμένα πράγματα…
Δεν απαρτιζόταν τότε τα κόμματα από ασήμαντους. Ο ΚΚ ενοποιούσε όλες τις πτέρυγες του κατεστημένου, η παραδοσιακή αριστερά παρουσίαζε ένα πλήρες μαρτυρολόγιο κι ο τελευταίος βουλευτής της ΕΚΝΔ στην Β’ Αθηνών λεγόταν Αλέξανδρος Παναγούλης. Την μεγαλύτερη δυσαναλογία ανάμεσα στον βαρυσήμαντο επικεφαλής και τους αγνώστους υπολοίπους την εμφάνιζε το «νέο» ΠΑΣΟΚ.
Επιπλέον μπήκε σε μια διελκυστίνδα πολλαπλών συγκρούσεων και διασπάσεων, όπου ο ΑΠ χρησιμοποίησε κάθε αυταρχισμό κι ηγεμονισμό αφαιρώντας μάλιστα από το moto του τις «δημοκρατικές διαδικασίες». Παρά τον ακρωτηριασμό του τετράπτυχου του σε τρίπτυχο, η εκλογική του ευδοκίμηση υπήρξε αλματώδης (1977: 25% – 1981:48%).
Ποιο ήταν λοιπόν το μυστικό του όπλο;
Το μυστικό
Το μυστικό της επιτυχίας ήταν η χαρισματική προσωπικότητα του Αντρέα θα απαντούσαν οι περισσότεροι. Κι έπαιξε πράγματι ρόλο αλλά όχι τον καθοριστικό. Το μυστικό ήταν η σωστή αναγνώριση του διακυβεύματος της εποχής.
Η Χώρα θα μπορούσε να είχε γλυτώσει από την μετεμφυλιακή δεξιά και την Χούντα της. Αν δεν είχε υπάρξει ο μακρινός πόλεμος της Κορέας και η κορύφωση του ψυχρού πολέμου που έστρεψαν τους Αμερικανούς προς λύσεις ανοικτά μιλιταριστικές κι ανελεύθερες (Παπάγος, ΙΔΕΑ κλπ), θα είχε κυβερνήσεις Κέντρου στις δεκαετίες του μετεμφυλίου και μια κατά το μάλλον και ήττον ομαλότερη πορεία.
Θα πείτε και ποτέ η ιστορία γράφτηκε με «ΑΝ»; Στα πλαίσια αυτά, η Ελλάδα αντιμετωπίστηκε ως χώρα-αποικία, μειωμένων δικαιωμάτων. Ήταν μάλλον η βορειότερη χώρα της Αφρικής κι όχι μια ευρωπαϊκή χώρα με δυναμικό ενσωμάτωσης στην κοινή προοπτική.
Γράψε λάθος λοιπόν… Το παραδέχτηκε κι ο Κλίντον ζητώντας συγγνώμη με σαράντα χρόνια καθυστέρηση και με μισή Κύπρο λιγότερη! Το «λάθος» του πενήντα πληρώθηκε είκοσιτόσα χρόνια αργότερα με την Χούντα κι ιδιαιτέρως με την κατάρρευση της, συνεπεία του εθνικού ακρωτηριασμού, που προκάλεσαν πρωτοφανή αντιαμερικανισμό. Αυτή ήταν κι η παραχθείσα Μεταπολίτευση, μια προσπάθεια αλλαγής παραδείγματος (από βορειοαφρικανική αποικία σε ευρωπαϊκή συνιστώσα). Πολλά απ’ όσα γίνανε στην Μεταπολίτευση είχαν δρομολογηθεί πολύ νωρίτερα, όσο κάπνιζαν ακόμη τα ερείπια του Εμφυλίου.
Στα βασικά στοιχήματα
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα υπήρξαν κόμματα που απάντησαν στο αυριανό ερώτημα κι άλλα κόμματα που συνέχισαν να απαντούν στο χθεσινό.
Η παραδοσιακή αριστερά είχε πχ. να λύσει το ονοματολολογικό της, απότοκο της διάσπασης του 1968 και του ευρύτερου προβληματισμού που τον απέδωσε σκωπτικά ο Κηλαηδόνης στον Εμβατήριο της σιωπής: «ήταν ή δεν ήταν, υπαρκτός;».
Η Ένωση Κέντρου αποζητούσε ρεβάνς από την προδοσία του Μητσοτάκη και των Αποστατών που πράγματι είχαν υπονομεύσει με την βοήθεια της ΕΡΕ την αστική δημοκρατία, οδηγώντας στην Χούντα και στο Κυπριακό.
Αντιθέτως η ΝΔ, απαλλασσόμενη οριστικά από το Παλάτι και το «πατρίς-θρησκεία-οικογένεια», επιχείρησε εμπράκτως να ανοίξει τον δρόμο της Ευρώπης παρά το φορτίο βαλκανικής κακοδαιμονίας που έσερνε από την προδικτατορική περίοδο.
Εδώ ο ρόλος του ΚΚ με την έντονη διάδραση του με το διεθνές γίγνεσθαι υπήρξε καθοριστικός ενώ σίγουρα έπαιξε ρόλο κι η υπερδεκαετής αποστασιοποίηση του, στο να τολμήσει την υπέρβαση.
Η διαθέσιμη εναλλακτική της εποχής ήταν πολύ πιο θολή, ήταν ο τρίτος δρόμος για τον Σοσιαλισμό! Όσο ο Καραμανλής διαχειριζόταν την προσδοκία ένταξης στην ΕΟΚ, το ΠΑΣΟΚ αντιπαρέθετε μια φανταστική μεσογειακή οικονομική συμμαχία του ευρωπαϊκού νότου όπου πέραν ημών , του Μίντοφ (Μάλτα), του Βάσσου Λυσσαριδη (Κύπρος) και των πορτογαλικών γαρυφάλλων, δεν αποκλειόταν κάν ο Μουαμάρ Καντάφι (Τζαμαχίρια) Εξ άλλου διάφοροι μπααθιστές ήταν τότε προνομιακοί συνομιλητές του και στις συγκεντρώσεις του βασικό σύνθημα παρέμενε το: «Ελλάδα-Κύπρος-Παλαιστίνη, Αμερικάνος δεν θα μείνει!»
Συμπεράσματα
Ο ΚΚ μιλούσε τότε μάλλον ευλόγως για «Αριστερά της Αριστεράς» ενώ ο Γ. Μαύρος προτού καταλήξει στο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ, τα έδωσε όλα για να το αποδομήσει. Διατράνωνε ότι «κάθε ψήφος στο ΠΑΣΟΚ είναι σφαίρα στην καρδιά της Δημοκρατίας»! Η παραδοσιακή Αριστερά παραπονείτο για την ληστεία συνθημάτων και κοινού, διεκδικώντας το copyright. Ποικίλες φυλές «διαγραμμένων» του ωρυόταν οργίλοι. Η Ζωή ήταν τότε νεογνό αλλά κορυβαντιούσε ο κ Νίκος Κωνσταντόπουλος.
Η μάχη των λεπτομερειών αποδείχτηκε όμως για όλους ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Ελπίζω ότι με εννοούν όσοι σήμερα δεν αντιλαμβάνονται την κυρίαρχη απαίτηση αλλαγής παραδείγματος, από μια Μεταπολίτευση που απέτυχε στα μείζονα και δίνουν μάχες οπισθοφυλακών ή περιορίζονται να σχολιάζουν τα δευτερεύοντα.
Ένα κίνημα της νεότητας ψηλαφά τον δρόμο του στα σκοτεινά, αδιάλλακτο κατά της διαφθοράς και υπέρ της αποτροπής μιας νέας χρεωκοπίας, αδιάφορο εντελώς για την κριτική όσων έχουν το μυαλό τους καθηλωμένο στο χθες.
Δεν υπάρχουν σχόλια