Η αλαζονεία και η χυδαιότητα βυθίζουν τη Δημοκρατία
Κάπως έτσι πολεμούν οι γυμνοσάλιαγκες. Κλείνουν τα μάτια στη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα και βλέπουν να βυθίζεται η Δημοκρατία στη Σύρο. Ζητούν από τον πρωθυπουργό «να ανοίξει τα μάτια του» και να μην αφήσει ατιμώρητους όσους εμπόδισαν τους Ισραηλινούς τουρίστες. Οι ίδιοι, βλέπουν τη Δημοκρατία να αναβαθμίζεται με επαναλαμβανόμενα σκάνδαλα (Siemens, Novartis, Predator και παράνομες υποκλοπές, τηλεφωνικές παρακολουθήσεις, κουκούλωμα των Τεμπών ή του ΟΠΕΚΕΠΕ) και επινοούν λίστες «θετικών αφηγημάτων». Οι ακροκεντρώοι δεν ενδιαφέρονται για πολιτικά υποδείγματα. Επί Κώστα Σημίτη, οι λίγοι (ο Τσοχατζόπουλος κ.ά.) δεν μόλυναν το κόμμα. Επί Κυριάκου Μητσοτάκη, ο ενορχηστρωτής («είχαμε αστοχίες, δεν ήξερα, δεν οφείλω να ξέρω, δεν απαντώ…») απλώς αντισταθμίζει την «αποτυχία» με έναν «πράσινο Φραπέ» και μοιράζει τα λάφυρα στους κομματικούς και το κρατικό χρήμα στα φίλια ΜΜΕ.
Η Δημοκρατία βυθίζεται από τον ηγέτη που δηλώνει πως τάχα είναι «ταγμένος στον δρόμο της εξυγίανσης». Για την ακρίβεια, παραδέχεται την ελεεινή κατάσταση της πολιτικής του υγείας. Το πρόβλημά του δεν είναι ότι είναι κακός. Ξέρει τη δουλειά. Το θέμα του είναι ότι κάθε φορά που είναι εν αδίκω πρέπει να προσποιείται τον καλό. Επειδή, όμως, δεν ξέρει πώς θα εξυγιανθεί και πώς θα διορθωθεί ο ίδιος, είναι υποχρεωμένος να κρύβεται πίσω από την κοινωνία. Ετσι, ρίχνει στον ανεμιστήρα το πρόβλημα μιας αέναης κι αόριστης «κοινωνικής παθογένειας», στην καταπολέμηση της οποίας αυτοπροτείνεται (με όλα τα μέλη της οικογένειάς του φυσικά) επικεφαλής και μοναδικός μάγος-θεραπευτής, για: «Να κάνουμε δουλίτσα».
Η Δημοκρατία βυθίζεται κάθε φορά που ανθίζει κάποιο λουλούδι το οποίο ξεχωρίζει από τα ζιζάνια. Το λουλούδι έχει διαπράξει το λάθος να είναι λουλούδι. Δυστυχώς, ορισμένοι ταυτίζουν την ανικανότητά τους με τον κήπο που νομίζουν πως τους ανήκει· πως είναι ο προσωπικός τους κήπος. Φροντίζουν να εξαφανίζουν κάθε λουλούδι. Τέτοια λουλούδια υπάρχουν πολλά. Είναι το brain drain μας. Δεν θα παίξουν ποτέ τον δυνητικά επωφελή ρόλο για την υπεράσπιση της Δημοκρατίας. Γιατί ο δημόσιος χώρος έχει μετατραπεί σε γεροντικό, κομματικό δοβλέτι.
Δεν μπορείς να είσαι υπέρ της Δημοκρατίας και ταυτόχρονα να αποσιωπάς τις θεσμικές εκτροπές από τους πολιτικούς που συμπαθείς (οι οποίοι σε πληρώνουν κατευθείαν από Λίστα ή εμμέσως με κρατική διαφήμιση αν είσαι μιντιακή επιχείρηση) – όχι γιατί είναι οι καλύτεροι, όχι γιατί είναι αξιότεροι, όχι γιατί είναι οι εντιμότεροι, όχι γιατί υπερασπίζονται καλύτερα τη Δημοκρατία, αλλά γιατί είναι πολιτικοί αντίπαλοι των πολιτικών που αντιπαθείς. Οι αξίες και οι ιδεολογικές στρατεύσεις είναι μέρος του πολιτικού παιχνιδιού. Αλλά είναι το ατελές μέρος. Οι αξίες και οι ιδεολογίες γίνονται σημαίες ευκαιρίας για ιδιοτελείς κι ανίκανους που, μάλλον, δεν έχουν να πουν τίποτα όταν η κοινωνική δυστυχία, η δυσαρέσκεια, η δυσανεξία και η δυσωδία πνίγουν τα πάντα.
Ομως, έτσι είναι οι Δημοκρατίες. Αλλες είναι μόνο κατ’ όνομα. Αλλες είναι τελείως άχαρες. Αλλες, κραταιές Δημοκρατίες, κλυδωνίζονται. Κι άλλες –όπως εδώ, σε μας– επαίρονται πως είναι «κοιτίδες». Ομως, το ρήμα «κείμαι» (βρίσκομαι, είμαι τοποθετημένος, είμαι ταγμένος) δύσκολα επαληθεύτηκε εμπειρικά στην περίοδο που ονομάσαμε Μεταπολίτευση. Προφανώς, δεν επαληθεύτηκε στις δεκαετίες 1950 και 1960. Το «κοιτίδα», που αρχικά σήμαινε «λίκνο» (τόπος γέννησης/ανάδυσης κάποιου ευοίωνου φαινομένου, λ.χ. ενός βρέφους ή ενός πολιτισμού), μετασχηματίστηκε σε κάτι φτωχό, υποβαθμισμένο, λειψό, επετειακό για κλάματα· πάντως όχι για γιορτή. Κανείς δεν σκέφτηκε ότι δεν κληρονομήσαμε τη Δημοκρατία από τους προγόνους μας· ότι η Δημοκρατία δεν είναι μνημείο. Οι πρόγονοί μας, άλλωστε, είναι νεκροί.
Και ακόμα χειρότερα, κανείς δεν σκέφτηκε ότι δεν δανειζόμαστε τη Δημοκρατία από τα παιδιά μας· κι όμως, το κάνουμε. Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει από τη διαφωνία, αλλά από την απόγνωση των δήθεν διαφωνούντων. Η Δημοκρατία δεν είναι είδηση, μέσα ή έξω από το Προεδρικό Μέγαρο. Η Δημοκρατία δεν ισχυροποιείται με δηλώσεις. Δεν είναι για τους λίγους. Είναι για τους πολλούς. Δεν είναι όνειρο· είναι πράξη· είναι σχέδιο· είναι επαναλαμβανόμενη, πληκτική, καθημερινή τελετουργία Πολιτών που έχουν έρωτα για την «Πόλη». Η Δημοκρατία δεν πεθαίνει με θόρυβο. Πεθαίνει από την επεξηγηματική ξινίλα των πάλαι φιλοχουντικών, όψιμων «υποστηριχτών» της στα τηλεπαράθυρα: (Αδωνης Γεωργιάδης: «....Τι λέει η Βουλή; Λέει ό,τι πει η πλειοψηφία της; Ποιος είναι η πλειοψηφία της; Η Ν.Δ. Τι αποφάσισε η Νέα Δημοκρατία; Οτι δεν θέλει να ελεγχθούν. Τέλος». Η Δημοκρατία βυθίζεται από αυτή τη «δημιουργική» ερμηνεία της. Πεθαίνει με τη σιωπή, με την αδιαφορία για τα κοινά, με την απάθεια, με την αργή απολησμονιά της... αυτάξιας πλήρωσής της. Πεθαίνει από την άμετρη ανοησία. Η αλαζονεία των κυβερνώντων και η τοξική χυδαιότητα είναι που βυθίζουν τη Δημοκρατία μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια