Ανανεωμένα υλικά κατεδάφισης
Καθώς πληθαίνουν οι αποκαλύψεις και τα αδιέξοδα για την παρούσα κυβέρνηση, η αναζήτηση διάδοχων καταστάσεων έχει γίνει βασική ενασχόληση μεταξύ..
Καθώς πληθαίνουν οι αποκαλύψεις και τα αδιέξοδα για την παρούσα κυβέρνηση, η αναζήτηση διάδοχων καταστάσεων έχει γίνει βασική ενασχόληση μεταξύ των αστικών κύκλων εξουσίας.
Προς τα αριστερά του φάσματος προβάλει αγέρωχη η σκιά του ηγέτη της «πρώτης φορά αριστερά» με την ανανεωμένη του πρόταση για «Δημοκρατικό Καπιταλισμό». Ετούτη η σκιά θα συνενώσει τα ξεσκλίδια της -ελληνικού τύπου-σοσιαλδημοκρατίας καθώς και όλα τα κατάλοιπα της περί «ανθρωπίνου προσώπου» πολιτικής αντίληψης με τρόπο ώστε να συναποτελέσουν πρόταση εναλλακτικής εξουσίας.
Ως απάντηση σε ετούτη την απειλή της «σκιάς», οι πρωτοβουλίες πολλαπλασιάζονται στην άλλη πλευρά του ίδιου και του αυτού αστικού πολιτικού φάσματος. Στην εδώ πλευρά, την δεξιά, είναι η ώρα των «αρίστων». Οι ενενήντα προσωπικότητες που καλούν με κείμενο υπογραφών «ηγετικές πολιτικές προσωπικότητες με κυβερνητική εμπειρία, ακεραιότητα, παιδεία και αποδεδειγμένο πατριωτισμό», να αναλάβουν πολιτικές πρωτοβουλίες για την «ανασύνταξη του πολιτικού σκηνικού» της χώρας, δείχνουν εμφανώς προς το δίδυμο Σαμαρά-Καραμανλή, ως αντίπαλο δέος του Αλέξη Τσίπρα.
Στην δεύτερη ετούτη περίπτωση δεν υπάρχει αναφορά σε «δημοκρατικό καπιταλισμό» καθότι ο πατριωτισμός εκλαμβάνεται ως υπερταξική αξία που ωθεί στο περιθώριο κάθε είδους κοινωνικές διαφορές, ανισότητες και αδικίες. Στο δε τομέα της «ηθικής ακεραιότητας» και της «τιμιότητας», δεύτερο βαρύ επιχείρημα, οι δύο προτάσεις δείχνουν ισοδύναμες. Αυτό φαίνεται λογικό καθότι μπροστά στα έργα και τις ημέρες της διακυβέρνησης Μητσοτάκη ακόμα και οι πλέον δακτυλοδεικτούμενοι απατεώνες δείχνουν ενάρετοι άγγελοι του ουρανού.
Οπωσδήποτε όμως το «ανήκουμε εις την Δύσιν» αποτελεί κοινή παρακαταθήκη των προτάσεων. Η «πίστη στην ευρωπαϊκή παράδοση και στον δυτικό προσανατολισμό της χώρας» είναι βασική θέση στο δεύτερο κείμενο αρκεί η Ελλάδα να είναι ή να δείχνει «ισότιμο μέλος της Δύσης»… Οπωσδήποτε όμως και ο «δημοκρατικός καπιταλισμός» είναι θεμελιακή αξία της «ευρωπαϊκής παράδοσης». Από την εποχή της αποικιοκρατίας κιόλας…
(*) Ο Γιώργος Μαργαρίτης είναι καθηγητής Ιστορίας
Δεν υπάρχουν σχόλια