Τάκης Σέμπος: Ενας απίθανος λαϊκός τύπος, υπόδειγμα αριστερού αγωνιστή – καθοδηγητή
Ο Τάκης Σέμπος διετέλεσε και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, προτού αποχωρήσει.
Ανήμερα τον Δεκαπενταύγουστο έμαθα τη θλιβερότατη είδηση ότι ο Τάκης Σέμπος πέρασε στη χορεία των αείμνηστων, χτυπημένος από τα δύο «Κ» του επάρατου ΚΚΕ (Καρκίνος, Καρδιακό, Εγκεφαλικό), όπως είναι ένα ιερόσυλο «γκραν γκινιόλ» αρκτικόλεξο που λέμε στην παλιοπαρέα μετά τα 60 μας.
Με καταγωγή από την Τρίπολη Αρκαδίας, ο Παναγιώτης (Τάκης) Σέμπος «έφυγε» στις 14/8/2025 στα 73 του (γεννήθηκε το 1952).
Γνώρισα από κοντά τον Τ. Σέμπο προς τα τέλη καλοκαιριού 1978, όταν πήγα στη Διεύθυνση/Αρχισυνταξία της εφημερίδας της ΚΝΕ «Ο ΟΔΗΓΗΤΗΣ» που είχε τα γραφεία της στην οδό Σολωμού 25 στα Εξάρχεια.
Στο ίδιο κτίριο, δυο ορόφους πιο πάνω, ήταν τα γραφεία της Οργάνωσης Αθήνας της ΚΝΕ, της οποίας Γραμματέας ήταν τότε ο Τάκης Σέμπος (όντας και μέλος του Γραφείου του ΚΣ της ΚΝΕ).
Ετσι, συχνά ο Σέμπος περνούσε και από τον Β’ όροφο του «ΟΔΗΓΗΤΗ» για να μας πει ένα «γεια», αλλά και για να ρίχνει με τον τρόπο του (δίχως δηλαδή να φαίνεται ότι παρεμβαίνει στα καθ-οδηγητικά χωράφια αλλωνών) ιδέες/προτάσεις για ρεπορτάζ/θέματα της εφημερίδας κατά προτίμηση σε εργασιακούς χώρους της Αττικής.
Παρεμπιπτόντως, τότε η εβδομαδιαία εφημερίδα-όργανο του ΚΣ της ΚΝΕ τυπωνόταν σε τιράζ 70.000-80.000 φύλλων και έφτανε στα χέρια πάνω από 60.000 μελών και φίλων της ΚΝΕ, αλλά και ευρύτερα δημοκρατών νέων της σπουδάζουσας και εργαζόμενης νεολαίας.
(Δημοσίευμα της εποχής (5.2.1973) για την καταδίκη των Τάκη Σέμπου (αριστερά στη φωτό εντός του κειμένου) και Γιώργου Σκιάνη, για τον ξυλοδαρμό του ασφαλίτη Μαρκονίκου που ήταν εντεταλμένος να παρακολουθεί/χαφιεδίζει τους φοιτητές της ΦΜΣ)
Ο Τ. Σέμπος, λοιπόν, ήταν ένας ωραίος – απίθανος θα έλεγα – λαϊκός τύπος, εξαίρετος χαρακτήρας ανθρώπου και συντρόφου. Καλόκαρδος/ανοιχτόκαρδος, γενναιόδωρος, σεμνός και ανιδιοτελής, αλέγκρος και προσηνής, μειλίχιος, χιουμορίστας (ενίοτε και σε δηκτικό βαθμό) αλλά και αυτοσαρκαστικός. Ως κομματικό στέλεχος πρώτης γραμμής, ήταν πλέρια δημοκρατικός/της πειθούς διά των επιχειρημάτων και με σεβασμό στη διαφορετική άποψη. Ιδιαίτερα ανοιχτόμυαλος, ευφυής, διορατικός, ευρηματικός – ου μην αλλά και πολυμήχανος –, ακόμη και απρόβλεπτος. Με δυο λόγια από τα καλύτερα παιδιά της ΚΝΕ εκείνης της εποχής. Μια χαρισματική μορφή του αντιδικτατορικού αγώνα και της μεταπολιτευτικής γενιάς.
Σε επίρρωση των παραπάνω, καταγράφω μια γλαφυρή ιστορία που κυκλοφορούσε τότε στα κνίτικα γραφεία (και στον «ΟΔΗΓΗΤΗ»), για το πώς λειτουργούσε ως υψηλός καθοδηγητής ο λαϊκός αυτός τύπος. Είναι, λοιπόν, ένα απόγευμα, προγραμματισμένη συνεδρίαση του Συμβουλίου Πόλης της Οργάνωσης Αθήνας της ΚΝΕ, στα γραφεία της επί της οδού Σολωμού 25 στα Εξάρχεια. Μαζεύονται στην ώρα τους οι σύντροφοι/σες μέλη του Συμβουλίου (καμιά 20αριά άτομα) και καταφθάνει, επίσης στην ώρα του, και ο CEO της ΚΝΕ και στέλεχος της καθοδηγητικής Συγκλήτου του ΚΚΕ Μήτρος Γ. – δεν θυμάμαι αν τότε ήταν μέλος της ΚΕ ή είχε ήδη προαχθεί στο ΠΓ.
Και ποιος, λέτε, έλειπε; Ο σ. Τ. Σέμπος, ο οποίος ως Γραμματέας του Συμβουλίου Πόλης θα έκανε και την εισήγηση για τα θέματα της συνεδρίασης. Και περιμένουν, και περιμένουν να φανεί ο Σέμπος αλλά αυτός πουθενά! Περνάει το κλασικό (και στο κουκουέδικο σύστημα) ακαδημαϊκό τέταρτο (=15λεπτο), περνάει το μισάωρο, άφαντος ο Σέμπος! Αρχίζουν οι περισσότεροι να δυσανασχετούν, αλλά κάποιοι κρατούν μια… πισινή «βρε, μπας κι έπαθε τίποτε ο σύντροφος;» – βλέπετε δεν υπήρχαν και κινητά τότε… Η αναμονή, μες σε καπνούς και σε (μουρμουρητές) βρισιές, συνεχίζεται, ώσπου – επιτέλους – κι ενώ έχει περάσει πάνω από μια ώρα, να’ τος κι ο σ. Σέμπος με το γνωστό του πλατύ μειδίαμα σαν να μην έτρεχε τίποτε!.. Και του την πέφτουν ο σ. Μήτρος και οι συν αυτώ, γιατί τους έστησε και πού ήταν τόσην ώρα!
Και τι τους απαντά, έμπλεος ικανοποίησης, και τους… κουφαίνει, ο αθεόφοβος; Είχε πάει, λέει, στη συνέλευση μιας ΟΒ της ΚΝΕ στις Κουκουβάουνες (Μεταμόρφωση), όπου βρήκε έναν «προβληματικό συντροφάκο», που ήθελε να φύγει από την Οργάνωση γιατί άλλοι κνίτες της συνοικίας τού έκαναν αυστηρή κριτική επειδή σύχναζε σ’ ένα μπιλιαρδάδικο της περιοχής! Και τι έκανε ο γίγαντας Σέμπος – φυσικά εν γνώσει του ότι θα «στήσει» το Συμβούλιο Πόλης που τον περίμενε για τη συνεδρίαση παρουσία του υψηλού καθοδηγητή Μ. Γ. –, προκειμένου να μεταπείσει τον «παραστρατημένο συντροφάκο».
Τον προ(σ)κάλεσε να πάνε στο στέκι του να παίξουν ένα μπιλιάρδο, λέγοντάς του «πόσα κορδόνια βγάζεις, ρε;» (1 κορδόνι=25 καραμπόλες). Και «τσίμπησε» ο μικρός, και πήγαν κι έπαιξαν και φυσικά ο Σέμπος έχασε (αφού έσκισε και μια τσόχα, καθώς δεν ήξερε να χειρίζεται καλά τη στέκα)! Κι έτσι, λέει, θριαμβευτής ο μικρός, που όχι μόνο έπαιξε με τον Γραμματέα της ΚΝΕ Αθήνας αλλά τον κέρδισε κιόλας, του υποσχέθηκε περιχαρής ότι θα μείνει στην Οργάνωση (αφού βεβαίως κόψει την καθημερινή παρουσία στο σφαιριστήριο, όπως τον… νουθέτησε ο Σέμπος)! Κι έφριξαν ο σ. Μήτρος Γ. και αρκετοί/ές από τα μέλη του Συμβουλίου Πόλης της Οργάνωσης Αθήνας της ΚΝΕ, με την επιλογή και τη λογική του σ. Σέμπου, ο οποίος θεωρούσε πρώτιστο κομματικό καθήκον να «κερδίσει» την παραμονή ενός συντρόφου στην Οργάνωση, έστω και «στήνοντας» τα στελέχη της για καμιά ώρα σε μια συνεδρίαση. Ακόμη κι αν σ’ αυτήν συμμετείχε ο ίδιος ο CEO της ΚΝΕ και υψηλός καθοδηγητής του τιμημένου ΚΚΕ! Δυστυχώς, όμως, ήταν μειοψηφία… κάτι ανοιχτόμυαλοι-λαϊκοί τύποι σαν τον Τάκη Σέμπο!
(Ο Τάκης Σέμπος ήταν από τα καλύτερα παιδιά της ΚΝΕ, και μάλιστα στο υψηλότερο στελεχικό επίπεδο. Ενας ωραίος λαϊκός τύπος, πολύ ανοιχτόμυαλος και δημοκρατικός. Η φωτό, όπου εικονίζεται σε ασπασμό με τη Λούλα Λογαρά (μέλος ΠΓ και Γραμματέας της Επιτροπής Πόλης της ΚΟΑ του ΚΚΕ) είναι από τον Μάρτη 1979 και την Παναθηναϊκή Συνδιάσκεψη της ΚΝΕ προς το 2ο Συνέδριό της)
Αργότερα, ο Τ. Σέμπος διετέλεσε και μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, προτού αποχωρήσει κι αυτός γι’ άλλες πολιτείες. Μάλιστα, τον Αύγουστο του 1989 επί της περιβόητης «συγκυβέρνησης Τζαννετάκη», με την ιδιότητα του μέλους της ΚΕ ο Τ. Σέμπος πήγε να μιλήσει σ’ ένα αχτίφ στελεχών της ΚΝΕ Σπουδάζουσας Αθήνας για τη μετεκλογική τακτική του τότε ενιαίου Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου. Εκεί, λοιπόν, ήταν που υπέστη φραστικό προπηλακισμό από σούπερ επαναστάτες συντρόφους «του» (σσ. εκείνους που οσονούπω έφυγαν από ΚΝΕ/ΚΚΕ συγκροτώντας το Νέο Αριστερό Ρεύμα/ΝΑΡ), οι οποίοι του φώναζαν εν χορώ «Να’ τος, να’ τος ο πρωθυπουργός», με αποδέκτη βέβαια όχι τόσο τον ίδιον προσωπικά όσο την (υπό τους Χαρίλαο Φλωράκη/Πρόεδρος και Γρηγόρη Φαράκο/Γεν. Γραμματέας) ηγεσία του ΚΚΕ και την επιλογή της για συγκυβέρνηση με τη ΝΔ του Κώστα Μητσοτάκη. Σιγά μην κώλωνε ο Τάκης, που τους απάντησε μ’ ένα πλατύ ειρωνικό χαμόγελο/σήμα κατατεθέν για όσους τον γνώριζαν…
Ο αγωνιστής της Αριστεράς και της Δημοκρατίας Τάκης Σέμπος, φυσικά συμμετείχε ενεργά στο αντιδικτατορικό κίνημα μέσ’ απ’ τις γραμμές της παράνομης ΚΝΕ/αντιΕΦΕΕ στα Πανεπιστήμια. Μάλιστα, όντας φοιτητής στο Μαθηματικό της Αθήνας, στα τέλη Γενάρη του 1973 – τουτέστιν λίγο πριν από την κατάληψη της Νομικής και με τη χούντα να έχει αγριέψει –, ο Τ. Σέμπος μαζί με τον επίσης φοιτητή (στο Φυσικό) Γιώργο Σκιάνη έκαναν μαύρο στο ξύλο έναν ασφαλίτη (εντεταλμένο από το Σπουδαστικό της Ασφάλειας για τη ΦΜΣ) ονόματι Στέφανο Μαρκονίκο!
Ο λόγος; Το «όργανο», μολονότι ως ασφαλίτης ήταν φυσικά με πολιτική περιβολή, ήθελε ντε και καλά να τους πάρει τις ταυτότητες. Ε, φαίνεται ότι τον έτρωγε ο πισινός του… Αλλά και οι δράστες δεν την έβγαλαν καθαρή. Μπορεί να το καταευχαριστήθηκαν, αλλά τελικά συνελήφθησαν και καταδικάστηκαν σε 7,5 μήνες φυλακή! Επίσης, ο Τάκης Σέμπος ήταν μεταξύ των 114 φοιτητών (ανάμεσά τους και ο της Φιλοσοφικής θρυλικός Ρωμύλος Αυδής) που στρατεύτηκαν βίαια βάσει των σχετικών χουντικών διαταγμάτων (720/1970 και 1347/1973).
Μεταπολιτευτικά, μετά την αποχώρησή του (και) από τον Συνασπισμό, ο Τ. Σέμπος κάποια στιγμή εντάχθηκε στη ΔΗΜ.ΑΡ. Του Φώτη-Φανούρη Κουβέλη. Επαγγελματικά, για κάποια χρόνια ασχολήθηκε με τα φροντιστήρια (μαθηματικών φυσικά) στην περιοχή του Περιστερίου όπου διέμενε.
Κλείνοντας τη μικρή αυτή αναφορά in memoriam Τάκη Σέμπου, να σημειώσω ότι ο αείμνηστος ήταν και ρέκτης του ρεμπέτικου. Μάλιστα, θυμάμαι την παρουσία-συμμετοχή του σε μια μυσταγωγία ένα βράδυ (χειμώνας 1978 ή ’79), σ’ ένα υπόγειο καφέ μπαρ κάπου στην οδό Μασσαλίας (χαμηλά προς τη Σόλωνος). Στην εκλεκτή παρέα ήταν και ο επίσης εξ Αρκαδίας αείμνηστος συντροφικός φίλος μου και συνοδοιπόρος στον «ΟΔΗΓΗΤΗ» Αντρέας Κατσούλας (μετέπειτα δικηγόρος στην Τρίπολη) και ο θρυλικός συμφοιτητής μου στη Φιλοσοφική Ρωμύλος «εισαγγελέας» Αυδής. Εκεί, λοιπόν, έγινε ολονύχτια… τελετουργία στο ρεμπέτικο με άσματα βασικά του Μάρκου Βαμβακάρη και του Βασίλη Τσιτσάνη, και σολίστα στο μπουζούκι (τραγουδιστικά συμμετείχαμε και οι άλλοι) τον σχεδόν συνομήλικο φοιτητή στο Φυσικό της Φυσικομαθηματικής Σχολής (ΦΜΣ) Μπάμπη Τσέρτο/εξ Αρκαδίας κι αυτός και κνίτης τότε. Παρεμπιπτόντως, ο γνωστός κι αγαπητός εδώ και χρόνια Μπάμπης, δεν είχε τότε βγει στο κουρμπέτι (ούτε στο πάλκο, ούτε στη δισκογραφία), καθώς ακόμη εξασκείτο και στο οργανικό και στο ερμηνευτικό σκέλος. Το είχε όμως το ταλέντο και το μεράκι, γι’ αυτό κι έκανε καριέρα.
Αείμνηστε Τάκη Σέμπο, με τον ημέτερο αξιακό κώδικα ήσουν και μένεις εσαεί μια εξέχουσα μορφή του κινήματος (της εποχής μας)!
Ο Ζήσης Ι. Καραβάς (γενν. 1955) είναι δημοσιογράφος, πτυχιούχος της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Συμμετείχε στην κατάληψη/εξέγερση του Πολυτεχνείου ως ανένταχτος αριστερός πρωτοετής φοιτητής, ενώ μεταπολιτευτικά δραστηριοποιήθηκε πολιτικά ως (δημοσιογραφικό) στέλεχος ΚΝΕ/ΚΚΕ μέχρι και την άνοιξη του 1991 οπότε αποχώρησε παραμένοντας έκτοτε ανένταχτος αριστερός.
Δεν υπάρχουν σχόλια