Σπύρος Γεωργάτος / Χωρίς συνείδηση
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
Όποιος έχει δει ταινίες ή τηλεοπτικές εκπομπές αφιερωμένες στη δίκη της Νυρεμβέργης ασφαλώς θα θυμάται το σχετικό απόσπασμα: σε κάποιο σημείο, οι επικεφαλής των Ναζί καλούνται να εξηγήσουν τις φρικαλέες εικόνες των στρατοπέδων συγκέντρωσης που αντίκρυσαν οι Αμερικανοί στρατιώτες.
Με σκυμμένο κεφάλι ή κοιτώντας κάτω, οι εγκληματίες που είχαν οδηγήσει στο θάνατο εκατομμύρια ανθρώπων ψελλίζουν μερικές δικαιολογίες και προσποιούνται ότι δεν γνώριζαν το παραμικρό.
Μπορεί να πάρει χρόνια, αλλά είμαι βέβαιος ότι η σκηνή αυτή θα επαναληφθεί, όταν ο Νετανιάχου και οι επικεφαλής των IDF θα βρεθούν κάποτε στο σκαμνί, αντιμέτωποι με τα εγκλήματα που έχουν διαπράξει στη Γάζα.
Τις χιλιάδες νεκρών παιδιών και αμάχων, που πριν τους σκοτώσουν, τους έχουν μετατρέψει σε ανθρώπινα ράκη.
Δεν υπάρχει τρόπος να περιγράψει κανείς αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γάζα και στην Παλαιστίνη ολόκληρη. Ειλικρινά δεν υπάρχει. Λιμός, αίμα, ισοπέδωση στο φως της ημέρας, με προαναγγελία μάλιστα και αναμετάδοση από τα τηλεοπτικά μέσα. Βομβαρδισμοί νοσοκομείων, σαδιστικές περιγραφές της δολοφονίας Παλαιστινίων αγωνιστών, απειλές για ολική ισοπέδωση, τελεσίγραφα του τύπου «ή φεύγετε ή σας τελειώνουμε». Δεν πρόκειται για πολεμική αναμέτρηση. Δεν πρόκειται για τον νόμο της ζούγκλας. Πρόκειται για κάτι που δεν έχει ξαναγίνει σε αυτόν τον πλανήτη.
Αυτή είναι η φριχτή αλήθεια, που φυσιολογικά θα έπρεπε να κάνει κάθε πολίτη και κάθε στρατιώτη του Ισραήλ να ανατριχιάζει. Εξ ίσου αυτονόητα, όλα αυτά θα έπρεπε να προκαλούν αποστροφή σε κάθε πολίτη που σέβεται τον εαυτό του, ανεξάρτητα από το που ζει και που ανήκει.
Γιατί το έγκλημα προκαλεί συνειρμούς: όταν οι Εβραίοι διαπομπεύονταν και δολοφονούνταν στη Γερμανία και στην υπόλοιπη Ευρώπη, ο κόσμος στις δυτικές χώρες κοίταζε αλλού ή, στην καλύτερη περίπτωση, αρκούνταν σε υποκριτικές καταδίκες. Μέχρι και το Βατικανό σιωπούσε, όπως μας διηγήθηκε ο Κώστας Γαβράς στη συγκλονιστική ταινία του «Αμήν».
Αυτή η αναισθησία που διαπιστώνουμε σήμερα σε μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης και της πολιτικής ηγεσίας θα πρέπει λοιπόν να μας ανησυχήσει. Κανένας στο βάθος δεν πιστεύει ότι η γενοκτονία των Παλαιστινίων είναι η ακριβοδίκαιη απάντηση στην επίθεση της Χαμάς. Όλοι, αριστεροί δεξιοί, κεντρώοι, ισραηλίτες ή μη, καταλαβαίνουν ότι αυτό που γίνεται στη Γάζα καταρρακώνει κάθε έννοια ηθικής και δικαίου, κάθε έννοια ανθρώπινου πολιτισμού. Αλλά δεν αντιδρούν όλοι. Και φαίνεται.
Διακωμωδείται ό Τραμπ για τις ανοησίες που είπε περί «Ριβιέρας» στη Γάζα. Αλλά τι να πει κανείς για τον περίγελο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ποιο «ευρωπαϊκό κεκτημένο» και ποια «ευρωπαϊκά ιδεώδη» αντιπροσωπεύει το σούργελο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής; Και εδώ, στα δικά μας, που είναι άραγε οι «ταγοί» κα. Σακελλαροπούλου και κ. Σαββόπουλε; Ποιος έπρεπε να βρίσκεται στο βήμα όταν γίνονται συγκεντρώσεις για τη Γάζα κ. Ξαρχάκο και κ. Χωμενίδη; Ποιος έπρεπε να χαλάει τον κόσμο στη Βουλή κ. Κακλαμάνη; Ποιος έπρεπε να αρθρογραφεί καθημερινά εξηγώντας γιατί πρέπει να δικαστούν οι υπαίτιοι κ. Βενιζέλε; Ποιος έπρεπε να προσεύχεται μεγαλοφώνως και να μαζεύει λεφτά για τα θύματα κ. αρχιεπίσκοπε;
Ξέρετε κάτι; Η στάση αυτή λέει πολλά για την ποιότητα των περίφημων «φιλελεύθερων δημοκρατιών». Και πρώτα από όλα για το κράτος του Ισραήλ. Έχουμε κουραστεί να ακούμε από τη Σώτη Τριανταφύλλου και τους όμοιούς της ότι το Ισραήλ είναι η μόνη νησίδα Δημοκρατίας σε ένα πέλαγος ολοκληρωτικών καθεστώτων στη Μέση Ανατολή. Αλλά αυτό ισχύει μόνο τυπικά. Στην πραγματικότητα, το σημερινό ισραηλινό καθεστώς είναι χειρότερο από του Ναζί.
Γιατί στη Γερμανία πολλά και πολλοί δικαιολογήθηκαν για το Ολοκαύτωμα προβάλλοντας το επιχείρημα ότι όλα αυτά τα εγκλήματα τα διέπραξε μια στυγνή δικτατορία. Ορίστε λοιπόν, εκεί που δεν υπάρχει δικτατορία, πως μπορεί να συμβαίνουν τέτοια εγκλήματα από μια κυβέρνηση νομιμοποιημένη με εκλογές και στηριγμένη σε κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες;
Κοιτάω με θλίψη τις φωτογραφίες των παιδιών από την Παλαιστίνη που έχω συλλέξει. Τρόμος, αγωνία, απογοήτευση. Ποιο μέλλον χτίζει άραγε το Ισραήλ για τους πολίτες του και ποιο μέλλον χτίζουμε όλοι εμείς στη δύση όταν υπάρχει τόσος πόνος;
Τι φαντάστηκαν ο Νετανιάχου και οι στρατηγοί του, ότι τα ορφανά αυτά θα ξεχάσουν; Δεν θα ξεχάσουν. Και τότε δεν σώνουν ούτε το Ισραήλ ούτε εμάς τους υπόλοιπους τα πυρηνικά μας οπλοστάσια.
Ας το πάρουμε επιτέλους χαμπάρι, όλοι, και ιδίως εκείνοι που ασχολούνται με τα πολιτικά φτιασίδια και τις περικοκλάδες: δεν υπάρχει Δημοκρατία και δεν υπάρχει προοπτική χωρίς την ανατροπή αυτού του γαμημένου συστήματος. Όλα τα άλλα είναι κουραφέξαλα.
Δεν υπάρχουν σχόλια