Ο πόλεμος των ροζ
Γράφει η Μπάμπουσκα
«Ο πόλεμος των ροζ» βρίσκεται σε εξέλιξη, μου διεμήνυσε χθες το βράδυ φίλος και μέχρι να μου εξηγήσει νόμιζα ότι αναφέρεται στην ταινία «ο πόλεμος των Ρόουζ». Από τις εξηγήσεις ωστόσο, παρότι κατάλαβα ότι αναφέρεται στις διάφορες ροζ αποχρώσεις των κομματιών της Κεντροαριστεράς που ορκίζονται στην ανάγκη ενότητας του πολιτικού χώρου, όσα μου περιέγραψε δεν διαφέρουν και πολύ από το μακελειό που καταγράφεται στην ταινία με τον Ντε Βίτο, ούτε και υπολείπονται σε κωμικές εκφάνσεις.
Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Όταν άρχισε να συζητιέται η ανάγκη για κοινή δράση της Κεντροαριστεράς, ακριβώς μετά τις πρώτες διαρροές για την επάνοδο Τσίπρα, μία από τις πρώτες προτάσεις που έπεσαν στο τραπέζι, ήταν να αναλάβουν πρωτοβουλία τα διάφορα Ινστιτούτα της Κεντροαριστεράς να συντονίσουν τον αναγκαίο διάλογο σύγκλισης μέσω εκδηλώσεων. Για να γίνω συγκεκριμένος, πρόκειται για τα Ινστιτούτα: ΕΝΑ που λειτουργεί υπό τον Γιάννη Δραγασάκη επί πολλά χρόνια, το ΙΝΤΕΡΠΟΣΤ που συνδέεται με την Λούκα Κατσέλη, την Πρωτοβουλία για το Πρόγραμμα Προοδευτικής Εναλλακτικής Διακυβέρνησης και φυσικά το νεοεμφανισθέν αλλά πολλά υποσχόμενο λόγω ονόματος, Ινστιτούτο Αλέξη Τσίπρα.
Η ιδέα αντιμετωπίστηκε ως ένας πολύ καλός τρόπος για να δημιουργηθεί ουσιαστικός ενωτικός προβληματισμός, αντί η συζήτηση για την Κεντροαριστερά να φαίνεται ως μάχη επικράτησης κομμάτων και προσωπικοτήτων.
Επιπλέον, έδινε τη δυνατότητα να επανέλθει ο Τσίπρας ως συμμετέχων σε έναν ενωτικό προβληματισμό και όχι ως εχθρός και διασπαστής του κόμματός του.
Από τότε που θεωρήθηκε ως πολύ καλή λύση η συγκεκριμένη μεθόδευση, πέρασε καιρός. Στο μεσοδιάστημα, ο Τσίπρας έκανε πανηγυρικές εμφανίσεις με το Ινστιτούτο του και δεκάδες επαφές με τις παραγωγικές τάξεις. Για να ακριβολογώ, προς στιγμήν συναντιέται με μεγαλοεπιχειρηματίες (κατασκευαστές, καναλάρχες, σουπερμακετάδες, εισαγωγείς γαλλικών τυριών κλπ) και στη συνέχεια φαντάζομαι θα κατέβει και στις άλλες πιο ταπεινές τάξεις και ομάδες όπως οι γεωργοί , οι κτηνοτρόφοι και οι δημόσιοι υπάλληλοι για να ολοκληρώσει το πολιτικό του σχέδιο και να στελεχώσει το κόμμα του.
Πριν από λίγο καιρό, με πρωτοβουλία της Λούκας Κατσέλη και του Γιάννη Δραγασάκη, αποφασίστηκε μια κοινή εκδήλωση των τεσσάρων Ινστιτούτων, με θέμα «Μια συλλογική συμβολή στον κοινωνικό διάλογο και το νέο παραγωγικό μοντέλο της χώρας». Ως κατάλληλες ημερομηνίες ορίστηκαν η 10η και η 11η Οκτωβρίου και άρχισαν να ανακοινώνονται οι ενότητες και οι ομιλητές. Σε ό,τι αφορά τους ομιλητές, καλύπτουν όλο το φάσμα του προοδευτικού προβληματισμού.
Ξαφνικά όμως, (έρχομαι τώρα σε όσα μου είπε ο φίλος μου) ξεκίνησε ο πόλεμος των ροζ Ινστιτούτων. Ο Αλέξης Τσίπρας , ενημέρωσε την Λούκα Κατσέλη ότι το «δικό του Ινστιτούτο» δεν θα συμμετέχει στην εκδήλωση. Έκανε μάλιστα ξεκάθαρο ότι επιθυμεί την μοναχική και μοναδική του πορεία.
Η απόφαση σχολιάστηκε αρνητικά από τους πρώην συντρόφους του, που θεωρούσαν ότι «όταν λέμε ενότητα της Κεντροαριστεράς και των προοδευτικών κομμάτων εννοούμε ενότητα και όχι εκμετάλλευση από κάποιον».
Ο καλός φίλος δεν προχώρησε σε άλλες λεπτομέρειες, επέμενε όμως στο «γίνεται πόλεμος». Σήμερα, ανοίγοντας την καλά ενημερωμένη στήλη «Κάλχας» στο Ποντίκι, διάβασα θαύματα και πράγματα περί των σχέσεων της άλλοτε υπουργού του Τσίπρα, Λούκας Κατσέλη και του «βουλευτή Πειραιά» όπως τον αποκαλεί πλέον ειρωνικά ο Μητσοτάκης. Σας παραθέτω τα κακά μαντάτα του Κάλχα:
«Προσπαθώ εδώ και μέρες να μάθω τι ακριβώς έχει συμβεί και διαρρήχθηκαν κατά τρόπο αγεφύρωτο, όπως καταλαβαίνω, οι σχέσεις του Αλέξη Τσίπρα με την Λούκα Κατσέλη
Διότι δεν βγαίνει εύκολα ένας άνθρωπος όπως η Κατσέλη και να λέει ότι ένα κόμμα Τσίπρα διευκολύνει τον Μητσοτάκη. Ούτε τη φράση «δεν είμαι ψυχίατρος του Τσίπρα».
Μου λένε λοιπόν ότι ο πρόεδρος Αλέξης ενοχλήθηκε από το γεγονός ότι η Λούκα έκανε διάφορες πολιτικές κινήσεις ανά την Ελλάδα και οργάνωνε τραπέζια με κάτι παράγοντες «χαϊλάντερ» – με την ηλικιακή έννοια του όρου, να με εννοείτε – στο όνομά του.
Και της το έκοψε.
Μάλιστα, από το περιβάλλον του, είχε σταλεί το εξής μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση: Αν θέλετε να κάνετε κόμμα, κάντε δικό σας.
Το πιο «εσωτερικό» μήνυμα, αυτό που δεν ειπώθηκε ανοιχτά, αλλά συμπύκνωνε την ουσία, ήταν ότι «δεν θα κάνετε καριέρα με το όνομά μου, ούτε να φαντάζεστε ότι θα έχω επιτροπείες και διαβούλια – αν είναι, μπορώ να το κάνω μόνος μου».
Ε, κάπως έτσι και πολλά ακόμα παρασκήνια, επήλθε η ρήξη…»
Αν ο πρώην πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και πρώην πρωθυπουργός, έχει ήδη ανέβει σε θρόνο πριν την ενθρόνιση και βλέπει τους άλλους αφ υψηλού ως παράγοντες που κάνουν καριέρα με το όνομά του, ή όπως μου μεταφέρουν άλλοι ως «αυτούς που έκαναν όνομα ως δημοσιογράφοι στο σβέρκο του» τότε η κατάσταση είναι κάπως προβληματική. Μετά ταύτα τα δημοσιεύματα, ξανακάλεσα τον φίλο μου για να μου εξηγήσει αν όλα αυτά είναι αλήθεια.
Είναι δυνατόν ο Αλέξης Τσίπρας ο οποίος θέλει να ηγηθεί κατά πώς λέγεται και γράφεται της Κεντροαριστεράς, να αντιμάχεται και μάλιστα με τέτοιο τρόπο τις πρωτοβουλίες που δημιουργούν ακριβώς το ευνοϊκό πολιτικό πλαίσιο.
Ο φίλος λοιπόν, άφησε τα μασημένα λόγια και μου είπε:
«Ο Τσίπρας δεν θέλει να ηγηθεί της Κεντροαριστεράς αλλά ενός νέου συστημικού πόλου. Τα περί ενότητας της προοδευτικής παράταξης είναι κατασκευές των απεγνωσμένων που του αποδίδουν τέτοιες προθέσεις για να ελπίζουν και να ψευτοϋπάρχουν. Κάνουν προβολές του εαυτού τους πάνω σε μια καρέκλα στο νέο κόμμα Τσίπρα. Στενός γηραιός συνεργάτης του λέει παντού, ότι το μόνο του πρόβλημα είναι να μην χρεωθεί τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, ανακοινώνοντας το κόμμα του και ξεκινήσει με γκολ από τα αποδυτήρια. Έτσι προτιμά να ευνοήσει με κάθε τρόπο τη διάλυσή του, αλλά όχι με την ανακοίνωση κόμματος. Στη συνέχεια θα εμφανίσει ένα τεχνοκρατικό τσούρμο ως φορέα της σωτηρίας της ξανά μανά σωτηρίας της Ελλάδας».
Ως επιμύθιο σε όλα αυτά, μου ήρθε η ανάρτηση του μέχρι πρότινος φίλου και υποστηρικτή του Τσίπρα, του Σταμάτη Κραουνάκη, ο οποίος έγραψε:
«ο Τσίπρας δεν θέλει να κάνει κόμμα αλλά να γίνει πρωθυπουργός». Τρέμω την ώρα που θα μιλήσουν και άλλοι για άλλα, αν επαληθευτούν όσα φέρεται να λέει δεξιά και αριστερά (δεξιά κυρίως) ο πρώην πρωθυπουργός.
Συνεχίζω σε κάθε περίπτωση να ελπίζω πως δεν είναι ο «Σταύρος Θεοδωράκης ο Β΄», ούτε ψάχνει κοίτη για να διοχετεύσει το νέο θολό Ποτάμι κάποιων φιλοδοξιών.
Δεν υπάρχουν σχόλια