Τάκης Λιδωρικιώτης / Από που έχει λαμβάνειν ο Τσίπρας; Και η Καρυστιανού;
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
- ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ ως πιστές Πηνελόπες περιμένουν τον βασιλιά της Ιθάκης. Διαισθητικά είναι βέβαιοι ότι ζει και παραμένει νικηφόρος, άμα τη εμφανίσει. Οι λίγοι αντιρρησίες, αν επιμείνουν, θα υποστούν μνηστηροφονία. Ένα 5% από δω το έχει σίγουρο, παρότι θα ψωνίσει μαζί και πολύ στελεχιακό κατιμά.
- «Οι (πιο) παλιοί μας φίλοι για πάντα φύγαν!». Δεν έχει λαμβάνειν απ΄όσους χώρισε από δεκαετίας. Πέραν του ΚΚΕ κι αρκετοί ακόμη αριστεροί διαθέτουν πια αντισώματα κι αισθάνονται απέχθεια στην ιδέα της επιστροφής του. Ωστόσο και στην περιοχή του αντιτσιπρικού αριστερού μετώπου τα πράγματα διαφέρουν αισθητά στην περίμετρο.
- Αντιθέτως στην άλλη άκρη του φάσματος (εθνικιστική και λαϊκή δεξιά) οι εξελίξεις αποδυνάμωσαν πολύ τα εναντίον του Τσίπρα επιχειρήματα. Δεν κατέστησαν φυσικά οπαδούς του τους δεξιούς αλλά δεν είναι πια οι παλιοί ορκισμένοι εχθροί του.
Η προκλητική ταύτιση του Μητσοτάκη με τα μονοπώλια, η σικελική ατμόσφαιρα στο Μαξίμου αλλά κυρίως η ανάδειξη του ψευδοπατριωτισμού στα ελληνοτουρκικά αφήσαν πρακτικώς ανέστιο ένα 20%.
Για πρώτη φορά μετά την αντιμνημονιακή περίοδο 2012-2015 ο κ Τσίπρας απέκτησε και πάλι ακροατήριο σε κύκλους, που συνέβαλαν κάποτε στον κολοφώνα του 62% (δημοψήφισμα).
- Σε κάθε περίπτωση οι λιγότερο περιχαρακωμένοι κι άρα πιο πιθανοί ακροατές του νέου Τσίπρα, είναι οι παλιοί πασοκογενείς πελάτες του που έχουν σήμερα καταφύγει στον Ανδρουλάκη, στον Κασσελάκη, παραμένουν ανεξάρτητοι ή συγκροτούν το λεγόμενο κοινό του δευτέρου κόμματος.
Περιφέρονται δηλαδή δημοσκοπικώς κατά καιρούς από τον Ανδρουλάκη μέχρι την Ζωή, αναζητώντας το ποιος είναι πιο ψηλός ώστε να μαρκάρει αποτελεσματικά στην ρακέτα τον Μητσοτάκη. Δεν είναι διόλου παράδοξο οι πλείστοι να εξετάζουν την επιστροφή μιας παλιάς δόξας ακόμη και με προσμονή, ασχέτως του τι του σέρνουν οι παλιοί υμνητές.
- Οι «ευήκοοι» τοπογραφικά περιλαμβάνονται στο ενδιάμεσο 60% των πρακτικών ανθρώπων που από συμφέρον ή από συνήθεια, από αγωνία ή από μεγαλαυχία τοποθετούν την ψήφο τους με αποκλειστικό κριτήριο το ποιος θα κυβερνήσει.
Οι παραλλαγές που φέρουν ως πρώτο συνθετικό τους το «κέντρο», αυτό ακριβώς μοιράζονται. Κεντρώοι, κεντροαριστεροί, Κεντροδεξιοί, ακροκεντρώοι κλπ φυλές παρουσιάζουν αδιαλλείπτως έναν ποικιλόχρωμο στραβισμό προς την εξουσία.
Κι αν ο κατάπτυστος Μητσοτάκης του τρίτου ημιχρονίου επιμένει να διεκδικεί σχεδόν τους μισούς εξ αυτών, γιατί άραγε δεν μπορεί κάτι αντίστοιχο ο ιστορικός πρωθυπουργός της Πρώτης (και τελευταίας) φοράς Αριστεράς;
RETRO: Η εξιδανίκευση του χθές
Σε αυτό λοιπόν το πεδίο με τους όρους της παλιάς τοπογραφίας, κινούνται οι σημερινοί πρωταγωνιστές που είναι 1,5+2 εικαζόμενοι. Ο ενάμισης υπαρκτός είναι φυσικά ο Πρωθυπουργός του “Παλέρμο” κι ο ήμισυς είναι ο κ Ανδρουλάκης, που δηλώνει ότι ηγείται της εντιμότητας!Την μάχη του 1,5 υπαρκτού την σχολίασε πρόσφατα η κ Διαμαντοπούλου κά., επισημαίνοντας πως η γάτα αποδεικνύεται εφτάψυχη.
Εκδηλώνεται μια διαπαραταξιακή τάση νοσταλγίας (Κ Καραμανλής, Αντ Σαμαράς, Ευάγ. Βενιζέλος, Αλ. Τσίπρας) ελαφρώς κωμική. Το μόνο που δεν έχουμε δει ακόμη είναι έκκληση προς τον Στρατάρχη Παπάγο και τον Στρατηγό Πλαστήρα να εγκαταλείψουν τα μαρμάρινα βάθρα τους και να πάρουν στα στιβαρά τους χέρια τις μοίρες του κλυδωνιζόμενου “Παλέρμο”.
Οι δυο εικαζόμενοι πρωταγωνιστές διαθέτουν εθναρχικά χαρακτηριστικά που αναδιατάσσουν την παλιά τοπογραφία, αν κι ο ένας τους προέρχεται από το χθες. Αυτός είναι ο κ Τσίπρας, που ως νέος Ελευθέριος Βενιζέλος θρυλείται ότι επανακάμπτει μετά διετία, πιο ώριμος αν και χωρίς μούσι ή Μικρασιατική Καταστροφή! Ένα μότο για την επιστροφή θα μπορούσε να ήταν η ιστορική βενιζελική φράση: «Οι μεγάλοι μαστόροι κάνουν τα μεγάλα λάθη, Ελενίτσα!»
Στην διετία 1920-1922 ο Βενιζέλος δεν έγραψε βιβλίο ωστόσο μετέφρασε τον “Πελοπονησιακό Πόλεμο” του Θουκυδίδη, δίκην πραγματείας επι του εθνικοί διχασμού (αναστοχασμός) Μια ακόμη ομοιότητα είναι ότι κι ο Ελ Βενιζέλος φρόντισε επιμελώς να μην φτουρήσουν ποτέ οι διάφορες βενιζελικές λύσεις άνευ Βενιζέλου (σκορδαλιά χωρίς σκόρδο).
Κι οι καραμανλικοί υπονόμευσαν ανοικτά την προεδρία Κανελλοπούλου στην ΕΡΕ του 1963, δείχνοντας ότι τέτοιες μικρότητες δεν απάδουν του ήθους των Εθναρχών μας. Από την άποψη αυτή υπήρξε εύστοχη η επισήμανση πως ο κ Τσίπρας δεν θέλει να κάνει κόμμα, αλλά να γίνει Πρωθυπουργός (δια της εθναρχικής οδού, μετά την λαίλαπα).
Απο το Παλέρμο στην Κατάνια κι απο την Μαφια στην Κόζα Νόστρα;
Όλα όμως στην ιστορία ξεκινάνε απο την ρημάδα την γεωγραφία, που δεν παραβλέπεται. “ΠΑΛΕΡΜΟ” ονομάζεται η πανθομολογούμενη χρεωκοπία όλων των εκδοχών της Μεταπολίτευσης. Στην μετάβαση από χώρα-πελάτης των ΗΠΑ (νεοαποικιοκρατία), προς το status κανονικής ευρωπαϊκής χώρας, αποτύχαμε. Η βαλκανική κλεπτοκρατία των κατσαπλιάδων ενδύθηκε με κάθε επισημότητα το φράκο των Βρυξελλών ωστόσο «ο λύκος την τρίχα αλλάζει, το χούϊ δεν τ’ αλλάζει».
- Δεν είναι μόνο η μίζερη οικονομία της διαπλοκής και της μεροληψίας.
- 51 χρόνια μετά, καταντήσαμε σε Βουλή Μαρκόπουλων-Μακάριων-Μπουκώρων και σε διακυβέρνηση Μυλωνάκηδων-Αυγενάκηδων.
- Φτάσαμε στην εδραία πεποίθηση (80%) ότι η Δικαιοσύνη en bloc συγκαλύπτει.
- Έχουμε Ενοπλες Δυνάμεις παρακολουθούμενες, με μόνη απορία το πότε θα ξαναπιάσει δουλειά ο Gregory (Δημητριάδης).
- 30 χρόνια μετά τον Ανδρέα διαθέτουμε ιατρική Αδώνιδος και Παιδεία Ζαχαράκη (των ιδιωτικών Χάρβαρντ απ’ το Χαρβάτι).
- Η νεολαία εγκαταλείπει μια χώρα διεφθαρμένη και γελοία, ρίχνοντας πίσω μαύρη πέτρα. Η παρακμή είναι πλέον μη υπερασπίσιμη, ό,τι κι αν πιπιλάνε οι ψευδοπατριώτες για την σημαία.
Αν λοιπόν χρειαζόμαστε το εύρος μιας εθναρχικής λύσης, άλλο τόσο χρειαζόμαστε μια λύση ριζοσπαστική . Ο κ.Τσίπρας δεν είναι πιά ούτε επιθυμεί να είναι κάτι τέτοιο! Χρειαζόμαστε κάτι που να μην βυσσοδομεί με τρισάθλιες γραφειοκρατίες-νοσταλγούς του Λεονίντ Μπρέζνιεφ αλλά να αναδύεται από κινήσεις βάσης όπως ήταν οι πλατείες των Τεμπών.
Προκειμένου να υπερνικηθεί η γενικευμένη καχυποψία χρειαζόμαστε ανθρώπους καθαρούς που δεν δηλώνουν επάγγελμα «πολιτικός» κι έχουν ως διακριτό τους κίνητρο κάτι άλλο από την προσωπική τους επιβίωση. Η κυρία Καρυστιανού δείχνει πως διαθέτει τις αναγκαίες προϋποθέσεις.
Αναγκαίες θα πείτε είναι αυτές αλλά ίσως όχι κι ικανές. Το να σπάσει κανείς το αποτυχημένο καλούπι και να συνεχίσει να πειραματίζεται με κάτι νέο είναι υποχρέωση. Δεν γίνεται γιατί τάχα τα προγνωστικά είναι ευνοϊκά. Το πιθανότερο είναι να μείνει κι άλλη μια καινοτόμος προσπάθεια από λάστιχο, όπως συνέβη με την καινοτομία της εκλογής Κασσελάκη.
Όμως τουλάχιστον θα έχει κανείς δοκιμάσει, ως όφειλε, και στην τυρβώδη διαδρομή θα απαλλαγεί από μια σειρά απατεώνες που θα αποκαλυφθούν. Άλλως θα τους βρει μπροστά του γραβατωμένους όταν η Κατάνια διαδεχθεί το Παλέρμο κι η Κόζα Νόστρα αντικαταστήσει την Μαφία.
Δεν υπάρχουν σχόλια