Η Αννα Διαμαντοπούλου, το Εγκλημα στα Τέμπη και ο “εχθρός λαός”
Εάν προσπαθήσουμε να αναπλαισιώσουμε και να συμπυκνώσουμε όσα είπε η ανανήψασα στο πολιτικό προσκήνιο Αννα Διαμαντοπούλου, σε συνεδρίαση της νομαρχιακής..
Εάν προσπαθήσουμε να αναπλαισιώσουμε και να συμπυκνώσουμε όσα είπε η ανανήψασα στο πολιτικό προσκήνιο Αννα Διαμαντοπούλου, σε συνεδρίαση της νομαρχιακής του ΠΑΣΟΚ στο Κιλκίς για το Εγκλημα στα Τέμπη, θα καταλήγαμε στο εξής:
“Ο λαός να μην διεκδικεί, να μην βγαίνει στους δρόμους, να μην αντιδρά”…. Δηλαδή, μια εκούσια λαϊκή υποταγή στο δόγμα “νόμος και τάξη” έτσι που να βουλεύει το εκάστοτε κυβερνητικό υπαλληλικό προσωπικό να κάνει απερίσπαστο τις “δουλειές” του για τους επενδυτάδες, εφοπλιστάδες, μεγαλεργολάβους, τραπεζίτες και παντός είδους αρπακτικά.
Αλλωστε, η κ. Διαμαντοπούλου με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μάλλον “βλέπει” τον εαυτό της ως μελλοντικό μέλος αυτού του προσωπικού, οπότε καλό και φρόνιμο είναι από την πλευρά της να (ξανά)δώσει τα διαπιστευτήρια για την επιβολή και τήρηση της “νομιμότητας” και της σιγής ιχθύος επί του πεδίου, δηλαδή στο λαϊκό κίνημα.
Είχε την απρέπεια να αναφερθεί στη Μ. Καρυστιανού λέγοντας “Βγήκε η Καρυστιανού. Πολύ ωραία. Έγινε το “Δεν έχω οξυγόνο” και μαζεύτηκε ένα εκατομμύριο κόσμος. Μήπως θυμάστε τι επακολούθησε; Μήπως θυμάστε ότι δημιουργήθηκε ξαφνικά η Κωνσταντοπούλου; Μήπως αυτού του είδους η αντίδραση μπορεί να φέρει τη χειρότερη μορφή λαϊκισμού, που την είδαμε επί Τσίπρα; Εμείς δεν είμαστε ένα κόμμα που θα γίνει Κωνσταντοπούλου. Εμείς είμαστε ένα κόμμα που προερχόμαστε από έναν πολύ μεγάλο πολιτικό, που έπιανε τις μάζες επί της ουσίας. Δεν έβγαζε τις μάζες στον δρόμο, απλά. Έχουμε, λοιπόν, τώρα την ευθύνη, όχι για να γίνουμε Καρυστιανού, ούτε να γίνουμε Κωνσταντοπούλου»…
Αλλά, όλο, το παραπάνω ειπώθηκε για να καταλήξει εδώ που είναι και η ουσία των λεγόμενών της: “Έχει πολύ μεγάλη σημασία να διατηρήσουμε τον πολιτικό διάλογο, να διατηρήσουμε την πολιτική ισορροπία στο σύστημα. Γιατί αλλιώς, σε μια Ευρώπη που εκτινάσσεται και είναι όλοι στους δρόμους, γιατί τα περάσαμε όλα αυτά, τις γροθιές, τις φωνές και να σπάζουμε τζάμια και να βρίζουμε τους αντιπάλους, τα ζήσαμε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Εμείς, λοιπόν, δεν θα τα ξανακάνουμε. Εμείς θέλουμε μια χώρα με πολιτική ηρεμία”.
Η Μ. Καρυστιανού και οι τραγικοί γονείς που έχασαν τα παιδιά τους σε κρατικό έγκλημα, αγωνίζονται για να υπάρξει δίκαιη δίκη και δικαίωση μέσα σε έναν καφκικό κυβερνητικό και δικαστικό μηχανισμό συγκάλυψης και αποπροσανατολισμού … Η Κωνσταντοπούλου είναι προφανώς ένας βολικός και ακίνδυνος αντίπαλος για να τον επικαλείται κανείς.
Αλλά ο πραγματικός “εχθρός” είναι λαός. Η παρουσία του ενός εκατομμυρίου διαδηλωτών (μόνο στην Αθήνα) είναι ο εφιάλτης που βλέπουν κάθε βράδυ… Διότι ξέρουν πως όταν το ποτάμι φουσκώνει μία φορά, μπορεί και να ξαναφουσκώσει, για το έγκλημα στα Τέμπη, για την χαμοζωή του μεροκάματου, για τα άθλια σχολεία, τα διαλυμένα νοσοκομεία. Είναι πολλά τα κρίματά τους για να βγάλουν στο δρόμο το λαό…Πόσο πιο καθαρά να το πει η κ. Διαμαντοπούλου;
Δεν υπάρχουν σχόλια