Μα, πόσοι είστε και πώς χωράτε στις σπηλιές;
Το «no politica» της Εθνικής μπάσκετ και οι ορδές των βαρβάρων που έσκασαν από το κακό τους για τις αναφορές στην Παλαιστίνη.
09/09/2025, 11:54
Εάν έφτασε στη μύτη σας μία ανυπόφορη αποφορά, είναι από τον βόθρο που ξεχείλισε το περασμένο Σάββατο, όταν έκανα το «σφάλμα» να ρωτήσω τον Ομοσπονδιακό προπονητή Βασίλη Σπανούλη το αυτονόητο: κατά πόσον η Εθνική μας σκόπευε να προχωρήσει σε κάποια συμβολική διαμαρτυρία για τη γενοκτονία των Παλαιστίνιων, εν όψει του αγώνα με την ομάδα τουΙσραήλ.
Αυτό, δηλαδή, που πράττουν πάμπολλες ομάδες ποδοσφαίρου, μπάσκετ και άλλων αθλημάτων, ου μην και μενονωμένοι αθλητές (καθώς και καλλιτέχνες) ανά την υφήλιο. To έπραξε και η Εθνική ποδοσφαίρου της Ιταλίας χθες, με τις δηλώσεις του προπονητή της Τζενάρο Γκατούζο: «Είναι πολύ στενάχωρο, να βρισκόμαστε στον ίδιο Όμιλο με την ομάδα του Ισραήλ και να αναγκαζόμαστε να παίζουμε μαζί τους», είπε.
Οι Ιταλοί τους νίκησαν εκτός έδρας με 5-4, με νικητήριο γκολ στα «χασομέρια»: σενάριο ονείρου. O ηφαιστειώδης Γκατούζο, που πέρασε και από τα μέρη μας, κατάγεται από την ελληνικότατη Καλαβρία. Πριν φύγει από το γήπεδο, χθες, μοίρασε και κάτι γαμωσταυρίδια στους Ισραηλινούς ποδοσφαιριστές που έψαχναν καυγά.
Προτού καλά καλά το βίντεο με τον Σπανούλη πάρει τις πρώτες του ανάσες στα social media, η μούργα της ακροδεξιάς, της απλής δεξιάς, του αδωνισμού και του σιωνισμού ενώθηκε με τον εσμό των οπαδικών κερκίδων και η αφεντιά μου δέχθηκε μία άνευ προηγουμένου και ελπίζω άνευ επομένου ομαδική επίθεση, διανθισμένη με αμέτρητες κατάρες, βρισιές, βλαστήμιες, προσβολές και απειλές. Απίστευτο πράγμα. Μέχρι και «parody account» στο Χ βλέπω ότι απέκτησα! Με προσωνύμιο: «Χαμάς Ισραήλ».
Μέσα στο 48ωρο που ακολούθησε, που για άλλον θα ήταν εφιαλτικό αλλά για κάποιον που έχει μάθει να γράφει τους υβριστές στα μέζεά του έμοιαζε με ρουτίνα, πληροφορήθηκα τα εξής διαφωτιστικά:
· Είμαι φιλότουρκος, ανθέλληνας, ισλαμολάγνος και αλαχουακμπάρης.
· Τα παίρνω από τη Χαμάς, από την «Πλαστελίνη» και από τον Ερντογάν.
· Μισώ τον Σπανούλη (που σημειωτέον είναι φίλος μου) γιατί είμαι κωλοβάζελος.
· Μισώ τον Σπανούλη (ως ανωτέρω) γιατί είμαι κωλόγαυρος.
· Είμαι κωλοαριστερός και μου γ*μιέται το σπίτι.
· Μισώ την Ελλάδα επειδή είμαι κωλοαριστερός.
· Μισώ την Κύπρο επειδή δεν κάνω παρόμοια ερώτηση στον Αταμάν.
· Θα έρθουν να με βρουν για να μου σπάσουν τα κόκαλα.
· Είμαι βαλτός για να δημιουργήσω πρόβλημα στην Εθνική.
· Απώτερος σκοπός μου είναι να δυναμιτίσω το κλίμα της ομάδας.
· Είμαι σκουπίδι της δημοσιογραφίας, βδέλυγμα και δημοσιοκάφρος.
· Με έπιασε ο πόνος για την Παλαιστίνη αλλά δεν γράφω για την Κύπρο.
· Με έπιασε ο πόνος για την Παλαιστίνη αλλά δεν γράφω για το Σουδάν.
· Με έπιασε ο πόνος για την Παλαιστίνη, αλλά δεν γράφω για τη γενοκτονία των Ποντίων.
· Το Documento οφείλει να με απολύσει.
· Το Gazzetta οφείλει να με απολύσει.
· Η ΕΣΗΕΑ οφείλει να με διαγράψει και «καλό ΟΑΕΔ».
· Οι φίλοι που δεν έχω οφείλουν να μου κόψουν την καλημέρα.
· Είμαι κομμούνι και σταλινοφασίστας σαν τον Βαξεβάνη και σαν τον «Γιάσωνα».
· Μακάρι να βομβαρδίσει και το δικό μου σπιτικό ο Νετανιάχου.
· Μακάρι να βιάσει και τη δική μου γυναίκα ο ΙDF.
· Μακάρι όλα τα μακάρι και να με βρούν παγωμένο.
· Ε, ρε, Κασιδιάρης που μου χρειάζεται.
Και όλα αυτά επειδή υπέβαλα μία δημοσιογραφική ερώτηση στον προπονητή της Εθνικής ομάδας! Να μην ανακατεύω λέει την πολιτική και την αριστερή ιδεοληψία μου με τον αθλητισμό και με το μπάσκετ. Λες και είναι «πολιτική» και «ιδεοληψία» η εθνοκάθαρση ενός λαού, με παραδοσιακούς μάλιστα δεσμούς φιλίας προς τους Έλληνες.
Στο παιχνίδι μάλιστα μπήκαν και επώνυμοι, όπως ο Βασίλαρος ο Τσιάρτας ο αργόστροφος που με αποκάλεσε «σκουπίδι» (η πιο συνηθισμένη βρισιά των ημερών) και ο κρατικόδιαιτος ψευτοκωμικός Σίλας Σεραφείμ, που έγραψε σε ανάρτησή του ότι είμαι «ξώγαμο της Χαμάς» και πιο μετά με έβγαλε και …ρατσιστή. Μη γελάτε, εσείς τους πληρώνετε αυτούς τους αρλεκίνους. Ορισμένους τους ψηφίζετε κιόλας. Εσείς και μαζί κι εγώ.
Τα σχετικά με τη μάνα μου, με τον συγχωρεμένο πατέρα μου, με τα αδέλφια μου και με τα παιδιά που δεν έχω τα παραλείπω, για να μη λερώσω άδικα τα αγουροξυπνημένα ματάκια σας. Εάν οι κατάρες πιάνουν, το παπαδογιαννέικο έχει μπροστά του το πολύ δέκα μέρες ζωής. Θα πεθάνουμε όλοι από οδυνηρό καρκίνο και θα σαπίσουν τα κόκαλά μας. Και θα μας βρουν κρύους. Αν δεν προλάβουν να μας φάνε οι πειναλέες γάτες μου.
Από μέσα μου βέβαια αντιστρέφω το ευχολόγιο ώστε να περάσουν όλοι αυτοί οι άθλιοι στη θέση του θύματος, για να δουν πώς είναι να πέφτουν ρουκέτες στα κεφάλια των παιδιών τους. Αλλά όχι, κάπου εκεί βάζω φρένο στον εαυτό μου και δεν πέφτω στο επίπεδο της αβύσσου. Το πολύ πολύ να τους ευχηθώ να μαζευτούν χιλιάδες ανώνυμοι κάφροι στο γραφείο τους και να τους βρίζουν ομαδικά, την ώρα που κάνουν τη δουλειά τους όσο καλύτερα μπορούν. Ίσως έτσι νιώσουν τη «γλύκα» του δηλητηρίου.
Με μία βόλτα δέκα λεπτών στα μαρμαρένια αλώνια του διαδικτύου, καταλαβαίνει κανείς πώς ακριβώς βρεθήκαμε με το καρκίνωμα της κυβέρνησης Μητσοτάκη στον σβέρκο μας. Η παράταξη που έχει καταρρίψει όλα τα ρεκόρ της διαφθοράς και της αναλγησίας δεν είναι αυτοφυής σαν τα άλλα παράσιτα. Την ψηφίζουν 2-3 εκατομμύρια πολίτες που έχουν αυτά ακριβώς τα μυαλά για τα οποία σας ομιλώ. Οπεκεπέδες, φραπέδες, ρεμπεσκέδες και όλα τους τα αδέλφια.
Φυσικά οι αναρτήσεις μου σχετικά με την Παλαιστίνη απέσπασαν και εκατοντάδες καρδούλες ευαρέσκειας, αφού δεν υπάρχουν μόνο αστοιχείωτοι μισαλλόδοξοι εκεί έξω. Πέρα από τα επαινετικά σχόλια από νοήμονες χρήστες και από λογαριασμούς ταγμένους στην ανθρωπιά και στην πρόοδο, κρατώ ως παράσημο τα καλά λόγια που εισέπραξα εδώ στη Ρίγα από ορισμένους συναδέλφους που αποτάσσονται το δόγμα «Μιλάμε Μόνο Για Μπάσκετ».
«Θέλουμε κι εμείς να κάνουμε παρόμοιες ερωτήσεις, αλλά δεν τολμάμε», μου είπαν. Ή: «Δεν μας επιτρέπουν τα αφεντικά μας να γράψουμε τέτοια». Τους καταλαβαίνω απόλυτα. Γιατί να ρισκάρει κανείς το ψωμάκι του και για το χατίρι ποιας δημοσιογραφίας να βρεθεί στο στόχαστρο μυριάδων αγράμματων τρολλίσκων; Ας τον αλλάξει κανένας άλλος τον κόσμο, κάποιος που δεν έχει στόματα να θρέψει.
Για μια στιγμή σκέφτηκα και εγώ ότι ίσως να έκανα λάθος και ότι θα ήταν προτιμότερο να ασχοληθώ αποκλειστικά με τρίποντα και με ριμπάουντ, αλλά το βράδυ που επέστρεψα στο δωμάτιο είδα τον καθρέφτη μου να με επαναφέρει στην τάξη. «Να κάνεις αυτό που σε προστάζει η συνείδησή σου», με διέταξε. Κάποια στιγμή θα τον κάνω χίλια κομμάτια, τον απαίσιο. Όλο σε μπελάδες με βάζει.
Αυτοθυματοποίηση μετά την παπαριά που έκανε με τον Σπανούλη. Και ιστορικά αγράμματος.
ΑπάντησηΔιαγραφή