Η άποψή μας / 13 ώρες – Να σταθούμε απέναντι στη βαρβαρότητα
Υπάρχουν στιγμές που μια κοινωνία δοκιμάζεται. Όχι από πολέμους ή φυσικές καταστροφές, αλλά από την ίδια της τη σχέση με το δίκαιο, την ισότητα και την αξιοπρέπεια. Η πρόταση της κυβέρνησης για εργασία έως και 13 ώρες την ημέρα δεν είναι απλώς μια νομοθετική πρωτοβουλία: είναι ένα κάλεσμα σε σύγκρουση
Ένα σημείο όπου οι πολίτες πρέπει να αποφασίσουν αν θα αποδεχτούν τη μετατροπή της ζωής τους σε γρανάζι ή αν θα σταθούν απέναντι, υπερασπιζόμενοι τον εαυτό τους και τις επόμενες γενιές.
Σε μια Ευρώπη που συζητά για τετραήμερη εργασία, για μείωση του άγχους και της εξουθένωσης, η Ελλάδα μοιάζει να πηγαίνει ανάποδα στο μονόδρομο της προόδου. Οι 13 ώρες εργασίας δεν είναι «ευελιξία» ούτε «ανταγωνιστικότητα». Είναι η θεσμοθέτηση της κούρασης, της φθοράς, της διάλυσης κάθε ισορροπίας μεταξύ δουλειάς και ζωής.
Εξοργιστική είναι η περιφρόνηση στον κοινωνικό διάλογο. Οι προτάσεις και οι αντιρρήσεις που κατέθεσαν στη διαβούλευση του νομοσχεδίου οι εργαζόμενοι, τα σωματεία, η κοινωνία πολιτών αγνοήθηκαν συστηματικά, ενώ η κυβέρνηση συνομιλεί αποκλειστικά με εργοδοτικά συμφέροντα.
Η κυβέρνηση και η υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, προβάλλουν το αφήγημα της «ανάγκης» και της «παραγωγικότητας». Μα παραγωγικότητα δεν είναι να εξαντλείς τον εργαζόμενο μέχρι λιποθυμίας. Είναι να δίνεις χώρο στη δημιουργικότητα, στην ξεκούραση, στη μάθηση, στη ζωή.
Η υπεραπασχόληση οδηγεί σε περισσότερα εργατικά ατυχήματα, σε κατάρρευση ψυχικής υγείας, σε διάλυση οικογενειακών και κοινωνικών δεσμών.
Η μάχη δεν είναι εύκολη. Η κυβερνητική προπαγάνδα θα μιλήσει για «ανάγκες της αγοράς», θα στολίσει το μέτρο με ψευτοεκσυγχρονιστικά επιχειρήματα. Όμως η κοινωνία έχει μνήμη. Έχει περάσει από περιόδους σκληρής εκμετάλλευσης, έχει δώσει μάχες για το οκτάωρο, την Κυριακάτικη αργία, την άδεια, την ασφάλιση.
Κανένα από αυτά τα δικαιώματα δεν χαρίστηκε από «φιλευσπλαχνία». Κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα.
Το 13ωρο είναι λοιπόν κάτι περισσότερο από μια εργασιακή διάταξη. Είναι το τεστ αν μια κοινωνία μπορεί να σταθεί όρθια και να πει «όχι». Γιατί αν σήμερα χαθεί το μέτρο της ανθρώπινης αντοχής, αύριο τι θα εμποδίσει τη διάλυση κάθε εργασιακού δικαιώματος;
Δεν υπάρχουν σχόλια