Ομοιος ομοίω;
Από το κηδειόχαρτο έμαθα το πραγματικό του όνομα
Νίκος Δαββέτας,
«Η δεσμοφύλακας»
Ποιες άραγε ιδιότητες θα ήθελε ο Ελληνας να διαθέτει ο ηγέτης (του); Θέτω τις ιδιότητες κατ’ αντιπαράθεση (θετική – αρνητική) διότι συνιστούν κατά τη γνώμη μου ζεύγματα/ γέφυρες όπου τις περισσότερες φορές –όπως έχουμε διαπιστώσει στη σύγχρονη περίοδο– ο ηγέτης μετακινείται (κατά περίπτωση;) από το ένα άκρο στο άλλο. Διλήμματα για τους ερωτώμενους. Να είναι ο ηγέτης:
– Ενάρετος διστακτικός ή διεφθαρμένος αποτελεσματικός;
– Δημοκράτης χωρίς τόλμη ή δημαγωγός τυχοδιώκτης;
– Δίκαιος με όλους ή άδικος με τους «εχθρούς του»;
– Γνωρίζων την πραγματικότητα ή αιθεροβάμων ως προς το τι συμβαίνει γύρω;
– Πεπλανημένος λόγω ιδεοληψιών ή παραπλανών λόγω σκοπιμοτήτων;
– Μορφωμένος ή αμαθής; – Φιλόδοξος σώφρων ή ανόητος εγωλάτρης;
– Ωφελών τη χώρα ή βλάπτων το κόμμα του;
Ανεξάρτητα από τις δυνητικές απαντήσεις, η λειτουργικότητα του πολιτικού συστήματος χρειάζεται συνδεκτικό κρίκο που δεν μπορεί να είναι άλλος από την εμπιστοσύνη (στελεχών και οπαδών) στον ηγέτη [και όχι στις διαδικασίες, τις συλλογικότητες, στους αμετακίνητους βαρόνους, τους ξεδοντιασμένους δράκους (sic) ή τους Βρούτους] κι από την αγάπη του ηγέτη για τον λαό (η οποία εκφράζεται με την ευθύτητα κι όχι με τακτικισμούς).
Οταν τρέμεις την ανάληψη ευθύνης για τα λάθη σου, όταν εμπιστεύεσαι τον ψευδή λόγο, τότε μόνο για ηγέτη δεν πρέπει να σε προβάλλουν οι «φίλιες δυνάμεις»
ΥΓ1: Οταν τρέμεις την ανάληψη ευθύνης για τα λάθη σου, όταν εμπιστεύεσαι τον ψευδή λόγο, όταν κατηγορείς τους άλλους για τις δικές σου αδυναμίες, όταν χρησιμοποιείς μόνο την ιδεοληψία της παρέας για να εξηγήσεις την πραγματικότητα, όταν εκλαμβάνεις την άγνοια (κινδύνου και πραγμάτων) ως ψευδ-αίσθηση παντοδυναμίας, όταν διαλύεις τον κοινωνικοπολιτισμικό ιστό για να δημιουργήσεις ένα δικό σου κατεστημένο, τότε μόνο για ηγέτη δεν πρέπει να σε προβάλλουν οι «φίλιες δυνάμεις».
ΥΓ2: Σχετικά με το «Κάτοπτρο ηγεμόνος», δηλαδή με τις συμβουλές που θα μπορούσε κάποιος (κι όχι βέβαια εγώ) να δώσει σ’ έναν ηγέτη, χρήσιμο θα είναι όχι μόνο να διαθέτει ο ίδιος «εντιμότητα, ειλικρίνεια και συνέπεια, αλλά να επιβεβαιώνει αυτές τις αρετές με την επιλογή ανθρώπων με καθαρά χέρια και καθαρή σκέψη».
Ο Γιάννης Πανούσης είναι ομότιμος καθηγητής Εγκληματολογίας
Δεν υπάρχουν σχόλια