Η είδηση της ημέρας δεν είναι η παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από το βουλευτικό αξίωμα· είναι η παραίτηση του Sébastien Lecornu, του «δοτού» παρά λίγο πρωθυπουργού, στη Γαλλία. Προτάσσω αυτό το σχόλιο, όχι γιατί υποτιμώ τη σημασία του πρώτου γεγονότος, αλλά γιατί είναι καλό, συζητώντας τα δικά μας, να έχουμε ταυτόχρονα μια αίσθηση της κλίμακας των πραγμάτων: όταν η μεγαλύτερη Δημοκρατία της Ευρώπης παραπαίει, επόμενο είναι να συμβαίνουν κι εδώ διάφορα εκφυλιστικά, που απ’ τη μια προκαλούν το γέλιο και απ’ την άλλη μας κάνουν να ανατριχιάζουμε.

Η παραίτηση Τσίπρα, όπως και το «δοκίμιο» που τη συνόδευε, είναι πραγματικά για γέλια, διότι ο τέως πρωθυπουργός έχει τηρήσει ως (απλός) βουλευτής σιγήν ιχθύος.

Μέχρι τώρα, το μόνο πράγμα με το οποίο ασχολήθηκε σοβαρά ήταν το δικό του, κατά-δικό του  «rebranding», με ταξίδια, δηλώσεις, ομιλίες σε επιλεγμένα ακροατήρια και άρθρα στις εφημερίδες, που είχαν έναν μόνο στόχο: την αποστασιοποίησή του από το ριζοσπαστικό παρελθόν του και τη δημιουργία ενός «προσωπικού ακροατηρίου».

Δικαίωμά του όλα αυτά· αλλά και δικαίωμα του κάθε νοήμονα πολίτη να μην καταπίνει αμάσητα τα τεχνάσματα και τις κουτοπονηριές του ενός και του άλλου.

Το τραγικό ωστόσο της ιστορίας, γιατί υπάρχει και αυτό, είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι μια εκδοχή Κασσελάκη. Πρόκειται για έναν άνθρωπο που προέρχεται από τα σπλάχνα της ελληνικής Αριστεράς, έναν νέο πολιτικό που κυβέρνησε τη χώρα σε μια απίστευτα δύσκολη στιγμή για τον λαό της.

Θα περίμενε λοιπόν κανείς ότι ο «ηττημένος» Τσίπρας του 2025 θα είναι παρασάγγας καλύτερος και πιο ώριμος από τον Τσίπρα που κέρδισε τις εκλογές το 2015· ότι με τόσα και τόσα που πέρασε θα έχει αποκτήσει πια μια σοφία, μια ικανότητα να βάζει τις προσωπικές του φιλοδοξίες σε δεύτερη μοίρα.

Το είδαμε όμως και αυτό: τη στιγμή που ο κόσμος κυριολεκτικά καίγεται, τη στιγμή που οι δημοκρατικοί θεσμοί στη χώρα μας έχουν ρευστοποιηθεί, τη στιγμή που η Αριστερά είναι πολυδιασπασμένη, ένας πολιτικός που ομνύει στη Δημοκρατία και στην κοινωνική δικαιοσύνη να ασχολείται εγωιστικά μόνο με την «καριέρα» του.

Εάν αυτό δεν μας κάνει να ανατριχιάζουμε, τότε τι θα μας κάνει; Δεν έχει μετά δίκιο ο Σαββόπουλος να μας κλείνει το μάτι, δείχνοντας με νόημα το κεφάλι του και σιγοτραγουδώντας τον «Πολιτευτή» του;

Θα πρέπει να είναι κανείς εντελώς ανόητος για να πιστέψει ότι ο Αλέξης Τσίπρας προετοιμάζει την επάνοδό του επειδή θέλει να βγάλει την Αριστερά από το αδιέξοδο και την ελληνική κοινωνία από τη (νέα) κρίση. Αλλά, βεβαίως, ανόητοι υπάρχουν ακόμη, όπως και αφελείς.

Έπειτα, ας μην πάμε μακριά. Και εμείς οι ίδιοι που τώρα βλέπουμε καθαρά αυτή την κατάντια, πριν μερικά χρόνια αποδίδαμε τα «άτσαλα» του ανδρός στην απειρία του και τις διάφορες δολιχοδρομίες του στη «συνθετότητα των περιστάσεων».

Εν μέσω κρίσης, η πονηριά προσέθετε (ή έτσι νομίζαμε) στην ευφυία· και οι δανειστές δεν μπορούσαν φυσικά να αντιμετωπιστούν κρατώντας έναν σταυρό στο χέρι. Είπαμε λοιπόν το κρέας ψάρι, τον Καμμένο σύμμαχο και τον Ιβάν Σαββίδη χρυσό χορηγό.

Για να κλείσω όμως το κεφάλαιο «Τσίπρας» και να προχωρήσω στα παρακάτω, ας σημειώσω και κάτι ακόμα. Δυστυχώς, το ηθικο-πολιτικό υπόδειγμα του τέως πρωθυπουργού  βρήκε αρκετούς μιμητές μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ.

Για αυτό, από ένα σημείο και μετά, οι αρχηγικές φιλοδοξίες ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο, με αποκορύφωμα εκείνο το επικό «Γιατί εγώ μπορώ!» της παραλίγο αρχηγού του κόμματος, που την υποσκέλισε κατόπιν ο Κασσελάκης. Είναι, όπως λένε, το «κακό παράδειγμα»…

Τι μέλει γενέσθαι λοιπόν, δοθέντος του ότι ο Τσίπρας θα σκάσει μύτη στην κεντρική πολιτική σκηνή; Αυτό, κατά τη γνώμη μου, έχει λιγότερη σημασία από το δέον γενέσθαι. Διότι το μέλλον του εγχειρήματος Τσίπρα θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες, ένας από τους οποίους είναι οι ζυμώσεις στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας.

Εάν το κυβερνών κόμμα εφεύρει έναν τρόπο να παραμερίσει τον Μητσοτάκη χωρίς να διαλυθεί, τότε τα πράγματα θα είναι δύσκολα και για τον Τσίπρα και για όλους μας. Μια επόμενη θητεία με τη Νέα Δημοκρατία στην κυβέρνηση δεν είναι αυτό που έχουμε ανάγκη, ό,τι και αν αντιπροσωπεύει ο Δένδιας (ή κάποιος ακόμα «καλύτερος»).

Οι προοπτικές συγκρότησης ενός «Λαϊκού Μετώπου» α λα Γαλλία είναι κι αυτές πολύ χλωμές. Με δεδομένη την πολυδιάσπαση της Αριστεράς, το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται εύκολα να βγει απ’ τον αυτισμό του. Αφήνω που στον χώρο αυτό οι δυνάμεις των ακροκεντρώων είναι ισχυρότατες, με προεξάρχουσα την Άννα Διαμαντοπούλου και τους συμμάχους της (διότι έχει αρκετούς συμμάχους).

Το «θαύμα» θα γινόταν εάν, υπό το βάρος των σκανδάλων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη διαλυόταν εν κινήσει και εάν με αυτόν τον τρόπο προέκυπτε μια κατάσταση ανάλογη εκείνης του 2012: με τον κόσμο να έχει ξανά ριζοσπαστικοποιηθεί και το πολιτικό σύστημα να είναι ανήμπορο να τον εκπροσωπήσει.

Μόνο τότε, υπό τον φόβο μιας γενικότερης πολιτικής χρεωκοπίας, μπορεί τα κόμματα της αντιπολίτευσης να ξανασκεφτόντουσαν μια πιθανή συνεργασία -τουλάχιστον στα στοιχειώδη.

Δεν είναι κάτι που πιστεύω ότι θα συμβεί, και για να είμαι τελείως ειλικρινής, ούτε το εύχομαι. Από τη σημερινή συγκυρία, το υγιέστερο θα ήταν να αναδειχθεί μια νέα παράταξη (προφανώς όχι ο φορέας που οραματίζεται ο Αλέξης Τσίπρας), η  οποίοα θα εκφράσει τη νέα ριζοσπαστικότητα που αρχίζει να αναπτύσσεται στην κοινωνία.

Αν διερωτάσθε για ποια ριζοσπαστικότητα μιλάω, σκεφθείτε για λίγο τις συγκεντρώσεις για τα Τέμπη, τις συγκεντρώσεις για τη Γάζα και τον υπόκωφο θόρυβο που αναδύεται από τα θέατρα, τα τραγούδια, τον Lex. Και οι πιο μυημένοι, θυμηθείτε τον ποιητή Μιχάλη Κατσαρό. «Είμαστε Λαός», έλεγε, «Αντισταθείτε!».

Για του λόγου το αληθές:


tvxs.gr