Η κ. Λάουρα Κοβέσι είπε ρητά ότι στην Ελλάδα υπάρχουν στάβλοι του Αυγεία, που ένα καθαρισματάκι το χρειάζονται!

Πολλοί σκέφτηκαν αμέσως τους στάβλους του κ. Μαγειρία, συντρόφου της Καλλιόπης Σεμερτζίδου και γνωστής ως κόμισσας της Φερράρας, από την κόκκινη Φερράρι που της εξασφάλισαν τα πολυπληθή βοοειδή.

Από την υπουργική εξηκονταρχία του Κυριάκου ως γνωστόν υπάρχει amber alert για είκοσι τουλάχιστον από τους κορυφαίους και βγάζουν το φίδι από την τρύπα κάτι ταλαίπωροι υφυπουργοί και wanabe υφυπουργοί.

Για το ένα τρίτο των 63 υπουργών η χώρα αγνοεί παντελώς ότι υπουργεύουν (άγνωστοι) ενώ το άλλο ένα τρίτο είναι γνωστά μεν πρόσωπά αλλά δεν τους δίνει άνθρωπος σημασία.

Mόνο τρείς διακεκριμένοι υπασπιστές του αυτοκράτορα συνεχίζουν να δίνουν με πάθος μια μάχη προφανώς χαμένη. Οι κ Γεωργιάδης, Φλωρίδης και Παύλος Μαρινάκης έχουν πιάσει τις ντάπιες του Μαξίμου και γράφουν σελίδες αντάξιες των ηρωικών παραδόσεων μας, έστω χρησιμοποιώντας διάφορα κολπάκια παραλλαγής.

Ο πονηρός Παύλος Μαρινάκης, όσον αφορά την καταδρομική επίσκεψη της Λάουρας, που θύμισε εποχές Τρόικας και Γερούν-γερά, κινείται σε γραμμή Λαζόπουλου/Δέκα μικρών Μήτσων. Συγκεκριμένα υποδύεται τον μούτσο Σκαραβαίο που είχε ως μότο του το: «Μ’ αρέσουν οι παρατηρήσεις, βελτιώνομαι!»

Ο δεύτερος Φενταγίν του Κυριάκου ο παμπόνηρος κ. Φλωρίδης την υποδέχθηκε στο Υπουργείο του σαν την Λάουρα των παιδικών του χρόνων. Μιλώ για την δραματική ηρωίδα των καθημερινών ραδιοφωνικών πρωινών της δεκαετίας του ’60, που εκπροσωπούσαν μια «άλλη» μυθιστορηματική ηθική.

Σαν τον παλιό, καλό καιρό, ο Γιώργος λοιπόν αισθάνθηκε μπροστά της να ξαναγίνεται παιδί κι άφησε την χαρά και την νοσταλγία να ξεχειλίσουν.

Ω αγαπητή Λάουρα πόσα μου θυμίζετε, αναφώνησε! Έρωτας και μυστήριο στη βικτωριανή εποχή, ηθογραφία, αριστοτεχνική πλοκή και γλώσσα, καταιγιστική πλοκή με τον ήρωα ν’ ακολουθεί μια μοιραία διαδρομή.

Η ραδιοφωνική σειρά σε μια Ελλάδα εσωστρεφή έβριθε από περιπλανήσεις, μυστήριο, φαντάσματα, αρρώστιες, την αυστηρή και γεμάτη οικογενειακά εγκλήματα και μυστικά αγγλική κοινωνία, μυστικές αδελφότητες, προδοσίες, σε μια διαδρομή που προσέφερε αγωνία, απόλαυση, το άρωμα μιας εποχής και όλα αυτά μ’ ένα απαράμιλλο στυλ.

Μαλλιά κουβάρια η πλοκή, μυστήριο και ατμόσφαιρα, αδροί χαρακτήρες μιας άλλης εποχής κι όλα μαζί ν’ αποδεικνύουν πως η μυθιστορία συχνά διασώζει την Ιστορία, προσφέροντάς την στην πιο ελαφριά της μορφή.

Ο παμπονηρότατος Άδωνις, παρέλειψε αυτή την φορά να καταγγείλει την κ. Κοβέσι και να ζητήσει τον αυστηρό κολασμό της από τις Βρυξέλλες.

Το πήρε φαίνεται απόφαση πως δεν είναι η νέα Τουλουπάκη ούτε διατίθεται ο αντίστοιχος ευρωπαίος διώκτης, κάτι σαν τον εγχώριο ηρωικό αρεοπαγίτη Σαλάτα.

Ο Άδωνις μπορεί να κάνει το μαντρόσκυλο αλλά δεν είναι κι η Βούλτεψη να ξύνεται συνεχώς στην γκλίτσα του τσομπάνη…

Ως μύστης δε της Ελληνικής Αγωγής γνωρίζει καλώς ότι στην ελληνική μυθολογία ο Αυγείας ήταν βασιλιάς των Ηλείων κι όχι κάποιος Μαγειρίας της αρχαιότητας, αν κι ήταν πολύ πλούσιος γιατί είχε κληρονομήσει πολλά βόδια (άνω των 3.000 κατά την Οδύσσεια, σαφώς πιο αξιόπιστη από τον ΟΠΕΚΕΠΕ).

Η κοπριά από αυτά τα βόδια δεν καθαριζόταν, λέει, επί τριάντα ολόκληρα χρόνια, με αποτέλεσμα να φράξει τους στάβλους του και γι αυτό κι η Εξεταστική τους πιάνει και τον 20ο αιώνα (ο κανών των τριάκοντα).

Στον Ηρακλή, τέλος πάντων, ανατέθηκε από τον Ευρυσθέα ως ένας από τους 12 άθλους του, ακριβώς το να καθαρίσει αυτούς τους στάβλους.

Αυτός με το δαιμόνιο της φυλής και κάποιες γνώσεις υδροδυναμικής το κατάφερε αλλά ο μοναχοφαγάς Αυγείας/Μαγειρίας αρνήθηκε να του δώσει τα δέοντα (το συμφωνηθέν εν δέκατο) μ’ αποτέλεσμα να βρει στο τέλος πολύ κακό τέλος από τον ήρωα μας, τον Ηρακλή.

Ο αρχαιολάτρης Άδωνις κράτησε τεχνηέντως την εκδοχή ότι ο Αυγείας ήταν επιχειρηματίας που πλακώθηκε για τις μίζες και τελικώς έγινε βούκινο μαζί με χασάπηδες, φραπέδες, γρύλους κά παιδιά.

Παρότι όλοι αυτοί δικά τους παιδιά είναι δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τους ρίξουν στα σκυλιά εκεί που φτάσανε τα πράγματα, αρκεί να φανεί ότι το αφεντικό είναι Ηρακλής κι όχι Αυγείας.

Η πονηρή βλάχα (Ρουμανίς) γιγνώσκουσα ως φαίνεται σε βάθος την ελληνική γραμματεία επέμεινε ότι ο χρησμός της εννοούσε τον Βασιλέα της χώρας κι αυτός προφανώς δεν ήταν ο ορεσίβιος Μαγειρίας.

Η δε μεταμφίεση του σύγχρονου Αυγεία σε Ηρακλή είναι καλή μόνο για τις Απόκριες κι όχι για την αυστηρή εισαγγελέα Λάουρα.

Λάουρα ή Λαούρα, αργά ή γρήγορα θα πέσει κλαούρα…


tvxs.gr