Πληθαίνουν οι διαφοροποιήσεις βουλευτών της Ν.Δ., αλλά και υπουργών της, για την απεργία πείνας του κ. Ρούτσι. Θα απομείνει μοναχός του ο αδίστακτος κλόουν, ο κακός Joker της κυβέρνησης, που επιμένει βρίζοντας τη μια τους γιατρούς και την άλλη τους δικηγόρους. Αδιαφορεί, φαίνεται, για το ενδεχόμενο μιας ακόμη τραγωδίας σ’ αυτή την οικογένεια και για όσα κάτι τέτοιο θα πυροδοτούσε.

Αυτό όμως που δεν αποτολμούν όσοι δεξιοί πολιτικοί διαθέτουν κάποια ανθρωπιά, ήρθε να το στηρίξει ένας αριστερής καταγωγής δημοσιογράφος – ή «τάχα δημοσιογράφος», σύμφωνα με τη δική του ορολογία.

Μας λέει ο κ. Δανίκας, σε σχετικό άρθρο στο Πρώτο Θέμα, ότι κάθε άνθρωπος αναγνωρίζει την τραγικότητα της περίπτωσης του Πάνου Ρούτσι. Είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε κάθε γονιό και ουδείς δικαιούται να καταλογίσει σε αυτόν τον πατέρα το οτιδήποτε, όσο κι αν είναι κανείς αναίσθητος κι απάνθρωπος.

Γνωρίζει ο έμπειρος σχολιαστής ότι και οι ψηφοφόροι της Ν.Δ., τουλάχιστον οι περισσότεροι, διαισθητικά ταυτίζονται με τον πάσχοντα, ο οποίος αναρωτιέται σε ποιον τάφο είναι πράγματι το παιδί του και αν τα ιερά απομεινάρια του έχουν ανακατευτεί φίρδην-μίγδην με τα άλλα θύματα. Άρα πάει με τα νερά τους, δοθέντος ότι διακομματικά όλοι οι Έλληνες πιστεύουν πως η άδεια εκταφής θα έπρεπε να έχει χορηγηθεί από την πρώτη στιγμή.

Τι Αντιγόνη και τι Κρέοντας — εδώ είναι ακόμη χειρότερα τα πράγματα, γιατί δεν υπάρχει δίλημμα, δεδομένου ότι ο νόμος συνάδει και δεν αντιφάσκει προς την ηθική. «Έλεος!» αναφωνεί κι ο κ. Δανίκας. Μόνο ο γονιός έχει αποκλειστικό δικαίωμα στα «απομεινάρια» του παιδιού του. Και το σκότωσαν και το θάψανε και το κρύβουνε!

Αυτά τα γράφει στο Πρώτο Θέμα ο Δ. Δανίκας — μέχρι όμως να πει εκείνο το καταραμένο «αλλά», που όταν το ακούς κουμπώνεσαι κι ετοιμάζεσαι για την απόλυτη διαστροφή με στρεψοδικίες.

Στη συνέχεια, πράγματι, ο Δανίκας προσχωρεί στον κυνισμό. Υπάρχει, μας λέει, πέραν του ομόθυμου συναισθήματος, και η πολιτική λογική: με ποιους κάνει παρέα, ποιον εξυπηρετούν οι ενέργειές του, ποιοι άλλοι είναι δίπλα του έτοιμοι να κερδοσκοπήσουν πολιτικά;

Άντε, σου λέει, και γίνεται η εκταφή! Και τότε; Τότε, πιθανότατα, αποκαλύπτεται ότι μαζί με ό,τι απέμεινε από το παιδί υπάρχουν και «απομεινάρια» από άλλο παιδί. Όλα ανακατεμένα. Επομένως, όλα έγιναν βιαστικά και ερασιτεχνικά — όπως ξέρουμε. Επομένως, ποιος ξέρει πόσα ανακατεμένα «απομεινάρια» έχουν καλυφθεί κάτω από το χώμα, διασκορπισμένα παντού…

Το αποτέλεσμα; Όλοι οι γονείς θα ζητήσουν, θα απαιτήσουν κι αυτοί εισαγγελική άδεια για εκταφή. Πού θα καταλήξει μια τέτοια μαζική εκταφή; Πρώτον, στην επαναφορά της γνωστής ιστορίας. Δεύτερον, σε μαζικές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις.

Τρίτον, οι συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις θα αναμειχθούν με άλλα πλήθη αγανακτισμένων πολιτών. Τέταρτον, όλα αυτά μαζί θα αποτελέσουν μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την αντιπολίτευση να ρίξει λάδι στη φωτιά.

Πέμπτον, οι πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης θα χρησιμοποιήσουν την τραγωδία των Τεμπών ως κολυμβήθρα ώστε να «ξεπλυθούν» και ταυτόχρονα να ορμήσουν προς αποκαθήλωση του Κυριάκου και να εξασφαλίσουν την εύνοια των ψηφοφόρων.

Έκτον, διάφοροι παράγοντες –όπως ο Αντώνης Σαμαράς– θα βομβαρδίζουν με κατηγορίες εναντίον του Κυριάκου, ώστε όχι μόνο να αποδείξουν την ευαισθησία τους και το φιλολαϊκό τους προφίλ, αλλά και να μετατρέψουν την τραγωδία των Τεμπών σε δικό τους κόκκινο χαλί. Από κοντά και η Μαρία Καρυστιανού, η οποία έχει βάλει πλώρη προς την ενεργό πολιτική δράση, ίσως σαν δεύτερο βιολί στο κόμμα του πρώην «τάχα αριστερού» Αλέξη Τσίπρα.

Με απλά λόγια: οι τάφοι των παιδιών, τα απομεινάρια και η τραγωδία των γονιών θα χρησιμοποιηθούν ως εφαλτήριο όλων αυτών των μνηστήρων και ως «τάφος» του Κυριάκου Μητσοτάκη. Είδες, λοιπόν; Τα αρπακτικά της πολιτικής χρησιμοποιούν το συναίσθημά μου και τον αυθορμητισμό μου προς δικό τους, εντελώς ιδιοτελές, συμφέρον.

Οπότε, με το επιχείρημα των κακών παρεών του Ρούτσι –που πιθανώς αποσκοπούν να εργαλειοποιήσουν το πένθος και τον πόνο του– η κυβέρνηση (κι όχι η εντολοδόχος Δικαιοσύνη) δρα προληπτικά και ωφελιμιστικά, θυσιάζοντας έτσι το δέον και τον οφειλόμενο σεβασμό στον πατέρα κι όσους εκπροσωπεί, προκειμένου να μην μπλέξει επικοινωνιακά με τους πολιτικούς της αντιπάλους.

Δεν αντέχει με τίποτε, βλέπετε, ν’ ανοίξει πάλι ο κύκλος του Φλεβάρη και των εκατομμυρίων στις πλατείες. Άντε πάλι λοιπόν από την αρχή, με τον διπρόσωπο Ιανό: από τη μια εκφράσεις συμπόνοιας, κι από την άλλη να λύσανε πάλι τα σκυλιά να βρίζουν την Καρυστιανού. Και προφανώς φταίει το αφεντικό, όχι τα σκυλιά. Ούτε ο Άδωνις.

Μπορεί στο τέλος της κυβερνητικής παλινωδίας να βγει κι ο Σκέρτσος να μας πει ότι, αν δεν ήταν υπουργός, θα ήταν κι αυτός απεργός πείνας στο πλάι του Ρούτσι.

 

tvxs.gr