#Έχιδνα 164: Μικρομεγαλισμός
Δεν είχα καμία διάθεση να ασχοληθώ και πάλι με το ΠΑΣΟΚ. Έχει γίνει ένα κόμμα που παράγει πιο πολύ θόρυβο για το παρελθόν του όπως για παράδειγμα έκανε με το βιβλίο Τσίπρα ή κάνει με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τα δικά του στελέχη παρά πολιτική για το σήμερα ή το αύριο αυτής της χώρας. Έχει γίνει περισσότερο ένα κόμμα “μη μου άπτου” που δείχνει υπερευαισθησία όταν ένα στέλεχός του αρθρώνει δημοσίως μία πρόταση που δεν την έχει προτείνει η ηγεσία και λιγότερο ένα στιβαρό κόμμα που υπερασπίζεται τα στελέχη του ακόμη κι αν έχουν υποπέσει σε σφάλματα. Κάτι που μεταξύ μας κάνει η ΝΔ η οποία καλύπτει μέχρι τελικής πτώσεως ακόμη και τις ανοησίες υπουργών και στελεχών της.
Έχει γίνει ένα κόμμα που όλοι μιλάνε χωρίς να έχουν να πουν τίποτα καινούργιο. Που ευαγγελίζονται μία εναλλακτική πολιτική πρόταση για τη χώρα χωρίς να είναι σε θέση να πούν πώς θα την υλοποιήσουν. Διότι ό,τι κι αν λες ακόμη κι αν είναι σωστό, αν φαίνεται και ακούγεται απλώς ως μικρομεγαλισμός κάποιου που δεν θα κληθεί να κυβερνήσει δεν πείθει κανένα. Και το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να πείσει κανέναν άλλον ότι μπορεί να ξαναγίνει κυβέρνηση πέραν ενός κόσμου που το υποστηρίζει την τελευταία δεκαετία και τού δίνει ένα ποσοστό της τάξης του 11-14%. Επομένως όλα αυτά που λαμβάνουν χώρα στον μικρόκοσμό του, είτε αφορούν τις ξαφνικές εξάρσεις του Μανόλη Χριστοδουλάκη είτε τις ακατάληπτες διαπιστώσεις του Παύλου Γερουλάνου, είτε στην ομφαλοσκόπηση του οποιουδήποτε λίγη αξία έχουν. Απλώς δείχνουν ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν και παραμένει ένα κόμμα σκληρών μηχανισμών, εσωκομματικών ισορροπιών και ξεκαθαρισμάτων. Ε, να τούς λείπει. Αλήθεια, μετά το φιάσκο με την επιλογή διευθυντή 10 ωρών του πολιτικού γραφείου του Ανδρουλάκη ποιος τον διαδέχτηκε; Υπήρξε κάποια ανακοίνωση και την έχω χάσει;
Δεν υπάρχουν σχόλια