Τρία κείμενα συμβολής

Καμίνι

Ημερομηνία:

08/11/2025

Στις εργασίες της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς που άρχισαν σήμερα το πρωί και θα ολοκληρωθούν αύριο Κυριακή 9 Νοεμβρίου, παράλληλα με την εισήγηση του Πολιτικού Γραφείου έχουν κατατεθεί και τρία κείμενα συμβολής για τη συζήτηση.
Τα παραθέτουμε:

1^ο κείμενο

Το υπογράφουν: Ελευθερία Αγγέλη, Εύη Αποστολάκη, Μαρία Γιαννακάκη, Έφη Καλαμαρά, Πέτρος Καλκανδής, Βασιλική Κατριβάνου, Κατερίνα Κνήτου, Μακρίνα Βιόλα Κώστη, Πάνος Λάμπρου, Χάρις Ματσούκα, Γαβριήλ Σακελλαρίδης, Πάνος Σκουρλέτης, Ευκλείδης Τσακαλώτος, Γιάννης Τσιλίκας

Α. Πολιτική συγκυρία

1. Η κυβέρνηση της ΝΔ παρά τη σημαντική φθορά που έχει υποστεί, παραμένει πολιτικά η κυρίαρχη στις προτιμήσεις του κόσμου. Βρισκόμαστε διαρκώς μπροστά σε μια φαινομενικά παράδοξη κατάσταση: Από τη μία παρατηρείται η όξυνση της κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβέρνηση, και από την άλλη η παραμονή της σε ποσοστά που της διασφαλίζουν μία άνετη πρωτιά, χωρίς απειλή από κάποια αναδυομένη ανταγωνιστική πολιτική δύναμη. Αυτή η αντίφαση συνοψίζεται σε μία παθητική αποδοχή της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που δεν στηρίζεται στην πίστη σε ένα όραμα, αλλά στην κόπωση και στην απουσία ελπίδας.

2. Η πολιτική του υλικού κατευνασμού, μέσω της παροχολογίας στη ΔΕΘ δεν φάνηκε να αποδίδει στην αναστροφή του κλίματος για τον Κ. Μητσοτάκη. Η σταθεροποίηση της ΝΔ σε ποσοστά πολύ μακριά από μία ενδεχόμενη αυτοδυναμία και η ποιοτική και ποσοτική της φθορά, δεν ανακόπτεται από μέτρα παροχών, όσο προσεκτικά στοχευμένα και αν είναι. Αυτά τα μέτρα όμως τη βοηθούν στο να συγκρατεί τις πολιτικές της δυνάμεις και τις κοινωνικές της συμμαχίες και να μην καταρρέει υπό το βάρος της δυσαρέσκειας για τη θεσμική διολίσθηση, την ακρίβεια, την κατάσταση στην υγεία και την παιδεία και την διαφθορά.

3. Η κυβέρνηση ταυτόχρονα επιλέγει να πολιτευτεί με καθαρό ιδεολογικό πρόσημο και να μεταφέρει τις μάχες της στο πεδίο της ιδεολογίας και των αξιών της συντήρησης. Η πυροδότηση συγκρούσεων σε πεδία που θεωρεί ότι την ευνοούν και έχει τον συσχετισμό υπέρ της, όπως στο μεταναστευτικό, τα ζητήματα εθνικής ασφάλειας, αλλά και την πρόσφατη τροπολογία για περιορισμό του δικαιώματος του «συνέρχεσθαι» μπροστά στον ‘Άγνωστο Στρατιώτη είναι καθαρές ιδεολογικές μάχες κατά τη διάρκεια των οποίων η Νέα Δημοκρατία τονώνει τις σχέσεις της με το παραδοσιακό της κοινό και την Ακροδεξιά. Επενδύει στην ιδεολογία της Δεξιάς, συγχρονίζεται με το παγκόσμιο ακροδεξιό κύμα, υιοθετεί τακτική της alt-right.

Β. Κρίση αντιπολίτευσης και προοδευτικού χώρου

4. Σημείο όμως της συγκυρίας δεν είναι μόνο η ανάλυση της κατάστασης της κυβέρνησης αλλά και η αντίστοιχη της αντιπολίτευσης. Την ίδια στιγμή, ο προοδευτικό χώρος και η Αριστερά βρίσκονται σε μία κρίση με δομικά χαρακτηριστικά. Η κρίση αξιοπιστίας έχει διαβρώσει τον χώρο, έχει απομακρύνει τα παραδοσιακά κοινωνικά της ακροατήρια, ενώ ταυτόχρονα έχει χάσει τη δυνατότητα να εμπνέει και να κινητοποιεί.

5. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε βαθιά κρίση ταυτότητας και παρά τις εσωτερικές του αντιφάσεις είναι προφανές ότι τον τόνο δίνουν οι δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης συνδιαχείρισης. Η θέση του απέναντι σε κομβικά ζητήματα δείχνει ότι αμφιταλαντεύεται μεταξύ νεοφιλελευθερισμού και σοσιαλδημοκρατίας, ενώ σε ζητήματα δικαιωμάτων και κράτους δικαίου έχει μία αλλοπρόσαλλη στάση.

6. Ο ΣΥΡΙΖΑ -η μήτρα αυτής της κρίσης- βρίσκεται σε μία παρατεταμένη απαξίωση. Η κατάσταση αυτή είναι κληροδότημα τόσο του πρόσφατου παρελθόντος του, όσο και αποτέλεσμα της σημερινής κρίσης ταυτότητας που τον διαπερνάει. Η αδυναμία της Κ.Ο. του να καταψηφίσει έστω και την πρόσφατη αγορά της 4ης -πλέον- φρεγάτας Behlarra, παρά την υπεροπλία των επιχειρημάτων από την πλευρά της Αριστεράς, καταδεικνύει τη βαθιά πρόσδεσή του στους λόγους που τον οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση. Την ίδια στιγμή η παραίτηση από την Κ.Ο. του Α. Τσίπρα πιστοποιεί και τυπικά το κλείσιμο ενός ιστορικού κύκλου, που βαθαίνει την κρίση ταυτότητας του ΣΥΡΙΖΑ, ρευστοποιεί τις δυνάμεις του και εντείνει τα στρατηγικά αδιέξοδα.

Γ. Πώς τοποθετείται η Νέα Αριστερά

7. Προφανώς, η παραίτηση του Α. Τσίπρα αυξάνει τη ρευστότητα όπως και τα σενάρια για τη δημιουργία νέου κόμματος. Οι πρόσφατες τοποθετήσεις του πρώην Πρωθυπουργού, με συνεντεύξεις και ομιλίες, δείχνουν την απομάκρυνσή του από την Αριστερά ως πολιτικό χώρο αλλά και την απροθυμία να αναλάβει μέρος της ευθύνης που του αναλογεί για τη σημερινή κρίση του πολιτικού συστήματος, του προοδευτικού χώρου αλλά και της Αριστεράς.
Ως Νέα Αριστερά δεν συντασσόμαστε με τέτοια κεντρώα σενάρια και νεφελώδη σχέδια. Από τη μεριά μας, οι αποστάσεις πρέπει να είναι απολύτως καθαρές. Η Νέα Αριστερά δεν μπορεί και δεν πρέπει να εγκλωβιστεί σε κινήσεις ή σενάρια που εκκινούν από προσωπικές στρατηγικές και διαδικασίες ηγεσιών άνευ πολιτικού περιεχομένου. Η συζήτηση για το με ποιους θα συμμαχήσουμε δεν μπορεί να αντικαθιστά τη συζήτηση για το ποιοι είμαστε και τι θέλουμε να εκπροσωπήσουμε.
Δυστυχώς εξακολουθεί να δίνεται η αίσθηση ότι ο μοναδικός λόγος δημιουργίας του κόμματος ήταν να αποτελέσει τμήμα ενός ευρύτερου σχήματος με μοναδικό στόχο την πτώση του καθεστώτος Μητσοτάκη, αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο την οικοδόμηση των προγραμματικών του θεμελίων. Αυτό δεν αναιρεί την προσπάθεια και τη δουλειά που έχει γίνει σε κρίσιμους τομείς όμως δείχνει την ανάγκη να αποκτήσει το κόμμα σαφή προγραμματικό πυρήνα και να υπερβεί την εικόνα ενός σχήματος εν αναμονή. Μια αντίληψη που ακυρώνει εξαρχής τη διακριτή ταυτότητα της Νέας Αριστεράς και αναπαράγει το κενό στρατηγικής που επιχειρούμε να υπερβούμε. Είναι, λοιπόν, κρίσιμο να επαναφέρουμε στο προσκήνιο τον αρχικό μας σκοπό: τη διαμόρφωση μιας σύγχρονης, ριζοσπαστικής, προγραμματικά συγκροτημένης Αριστεράς, που θα κρίνεται από το περιεχόμενό της, όχι από το πού θα χωρέσει. Παύει αλήθεια να υπάρχει λόγος ύπαρξης του κόμματος αν δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις δημιουργίας ΛΜ;

8. Το ΜέΡΑ25 είναι τμήμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς αλλά δυστυχώς παραμένει προσκολλημένο σε διαφωνίες και διαιρέσεις που έχουν αξία μεν, αλλά πλέον δεν είναι καθοριστικές. Η υπέρβαση του σεχταρισμού είναι απαραίτητη προϋπόθεση για την τόνωση των κοινωνικών κινημάτων αλλά και για οποιαδήποτε προσπάθεια ανασύνθεσης της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

9. Η Νέα Αριστερά βιώνει και αυτή όπως και όλος ο χώρος μία στρατηγική αμηχανία. Η χαμηλή της δημοσκοπική επιρροή και η αποτυχία στις ευρωεκλογές του 2024 εντείνουν αυτή την αμηχανία, ενώ το στρατηγικό κενό τροφοδοτεί και αυτό με την σειρά του την χαμηλή διείσδυση στο εκλογικό σώμα. Ενώ η δουλειά που γίνεται σε επίπεδο κοινοβουλίου είναι πολύ καλή και συνεκτική και ενώ ο λόγος μας είναι πολιτικά αιχμηρός και ριζοσπαστικός, αποδεικνύεται δύσκολο να μπορέσουμε να ταυτιστούμε με εκλογικά ακροατήρια, ακόμα και με τα παραδοσιακά ακροατήρια της Αριστεράς. Η καλή μας κοινοβουλευτική παρουσία προσκρούει στο νεφελώδη στρατηγικό προσανατολισμό της Νέας Αριστεράς.
Σε αυτή τη συγκυρία, το να επενδύσουμε στο ίδιο το κόμμα, στην εσωτερική του οργάνωση, στις ΟΒ, στα Δίκτυα και τα χιλιάδες μέλη που συνιστούν το σώμα και την ψυχή του είναι το πρώτο πολιτικό καθήκον. Οποιαδήποτε πρόωρη συζήτηση για συνεργασίες ή εκλογικές συμπράξεις, χωρίς προγραμματική πυξίδα, υπονομεύει αυτήν την προσπάθεια και αποδυναμώνει τα μέλη μας. Το συνέδριό μας πρέπει να είναι σταθμός συγκρότησης, όχι προθάλαμος εκλογικών συμφωνιών. Η διαμόρφωση του προγράμματος είναι το πιο ουσιαστικό βήμα που θα δείξει στην κοινωνία ποιοι είμαστε και τι προτείνουμε. Και μόνο μέσα από αυτή τη διαδικασία μπορεί να τεθεί, σε ώριμο χρόνο, το ζήτημα των συμμαχιών.

Δ. Το πολιτικό σχέδιο

10. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι κρίσιμο να απασχολήσει το κόμμα μας η στρατηγική κατεύθυνση και η διαμόρφωση πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών. Μία τέτοια τύπου συζήτηση και απόφαση, οφείλει να απασχολήσει το σύνολο των μελών του κόμματος. Επομένως, το επερχόμενο Προγραμματικό Συνέδριο, με βάση τον χαρακτήρα του Διαρκούς Συνεδρίου, πρέπει να πάρει θέση, αφότου έχει ενταχθεί το θέμα της στρατηγικής κατεύθυνσης και των συμμαχιών στον προσυνεδριακό διάλογο.

11. Η εμπειρία διεθνώς δείχνει ότι η ριζοσπαστική πολιτική δε γεννιέται από συγκολλήσεις κορυφών, αλλά από συλλογική και επίμονη δουλειά στη βάση. Το παράδειγμα του Ζόραν Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη, που έχει συγκροτήσει ένα μαζικό, ταξικό, εθελοντικό δίκτυο δράσης και λόγου, δείχνει ακριβώς αυτό: πως η επιτυχία δεν είναι προϊόν επικοινωνιακού χαρίσματος, αλλά πολιτικής ρίζωσης, οργανωτικής συνέχειας και κοινωνικής εμπιστοσύνης. Ο Μαμντάνι, όπως και το πλέον δεκαετές ρεύμα του Μπέρνι Σάντερς που τον ανέδειξε, θυμίζουν ότι οι αλλαγές απαιτούν υπομονή, συλλογικότητα και ριζοσπαστισμό με κοινωνική αναφορά. Αυτό είναι το πραγματικό δίλημμα και για εμάς: θέλουμε μια Αριστερά που να χωράει κάπου χωρίς να ενοχλεί ή μια Αριστερά που να αποτελεί υπαρξιακή απειλή για την ανισότητα και την εκμετάλλευση; Στο συνέδριο του Νοεμβρίου 2024 αποφασίστηκε η προσπάθεια δημιουργίας ενός Λαϊκού Μετώπου που εκφωνήθηκε μετά τις ευρωεκλογές. Η λογική ήταν να διαμορφωθεί ένας χώρος συνεργασίας μεταξύ πολιτικών κομμάτων του προοδευτικού χώρου για να αμφισβητηθεί η πολιτική κυριαρχία της ΝΔ. Για να γίνει αυτό -χωρίς να καταλήξουμε σε μια μετωνυμία της κεντροαριστεράς, όπως τόνιζε το συνεδριακό κείμενο- ως βασικές προϋποθέσεις είχαν τεθεί ο αγώνας για ενίσχυση της Αριστεράς και των κοινωνικών αγώνων. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο τέθηκε και ο στόχος της ανασύνθεσης και ανασυγκρότησης της ριζοσπαστικής και ανανεωτικής Αριστεράς. Είναι, ωστόσο, κρίσιμο να ξεχωρίζουμε τη στρατηγική από την τακτική. Το Λαϊκό Μέτωπο, όπως και κάθε μέτωπο, αποτελεί τακτικό εργαλείο, ένα μέσο συσπείρωσης κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων απέναντι στη Δεξιά, την ακροδεξιά και τον νεοφιλελευθερισμό. Η στρατηγική, όμως, της Αριστεράς παραμένει ο κοινωνικός μετασχηματισμός, η ριζική αλλαγή των σχέσεων εξουσίας, ιδιοκτησίας και παραγωγής προς όφελος της κοινωνικής πλειοψηφίας, ο οικολογικός και κοινωνικός επαναπροσανατολισμός. Όταν τα μέτωπα γίνονται αυτοσκοπός, χάνεται η πρόκληση να συνδεθεί η ενότητα με το περιεχόμενο της αλλαγής, ώστε το όποιο Μέτωπο να λειτουργεί ως φορέας ενός νέου κοινωνικού σχεδίου και όχι ως προσωρινό καταφύγιο πολιτικής επιβίωσης.

12. Οι συνθήκες δεν ευνόησαν την δημιουργία ενός τέτοιου μετώπου, πρωτίστως λόγω της άρνησης των περισσότερων άλλων κομμάτων, αλλά και για λόγους αντικειμενικούς.

Ε. Ριζοσπαστισμός και κοινωνική συγκρότηση

13. Τους τελευταίους μήνες οι κινηματικές διεργασίες γύρω από το αντιπολεμικό ζήτημα και κυρίως γύρω από το March to Gaza έχουν διαμορφώσει συνθήκες συνομιλίας, ζύμωσης και κοινής δράσης στον ευρύτερο χώρο της Αριστεράς. Μετά από χρόνια αδρανοποίησης, η κινητικότητα αυτή αποτελεί ένα θετικό μήνυμα για την προοπτική της ανασύνθεσης του χώρου, χωρίς σεχταρισμούς και χωρίς ηγεμονισμούς. Με στόχο την κινητοποίηση και την έμπνευση της κοινωνίας σε ένα σχέδιο που θα αμφισβητεί τους νεοφιλελεύθερους μονόδρομους της κυβέρνησης Μητσοτάκη και θα δίνει τις ιδεολογικές μάχες απέναντι στη Δεξιά νικηφόρα. Μια τέτοια δύναμη μπορεί να βελτιώσει τη ζωή των κοινωνικών στρωμάτων εκείνων που βιώνουν την πολλαπλή ανασφάλεια της καθημερινότητας από την πολιτική Μητσοτάκη. Με ένα πρόγραμμα ριζοσπαστικό, που θα μπορεί όμως να επιφέρει άμεσες αλλαγές στη ζωή των πολίτων.

14. Η ανασύνθεση και η ανασυγκρότηση της Αριστεράς είναι ένα στρατηγικό σχέδιο που μπορεί να επικοινωνήσει ξανά με τα στρώματα εκείνα της κοινωνίας, εκείνα που συμπορεύτηκαν με την Αριστερά τα προηγούμενα χρόνια, αλλά στην πορεία απογοητεύτηκαν και αποσύρθηκαν από την πολιτική. Ένα τέτοιο σχέδιο μπορεί να πολιτικοποιήσει ξανά την κοινωνία και να την συνδέσει με το ιστορικό νήμα των αγώνων της Αριστεράς.

15. Η προτεραιότητά μας, με αυτή την έννοια, είναι να συμβάλουμε στην ανασυγκρότηση της Αριστεράς, να συνεχίζουμε να βρίσκουμε κοινούς τόπους στα κινήματα, να παρεμβαίνουμε με ριζοσπαστικές ιδέες και προγραμματικές εναλλακτικές λύσεις, να εμπλεκόμαστε στην ιδεολογική διαμάχη με το βασικό αντίπαλο, και, τέλος, να μην παραβλέψουμε τον εκπαιδευτικό ρόλο του κόμματος, η παράβλεψη η οποία τόσο μας έχει κοστίσει τα προηγούμενα χρόνια.

16. Ένα τέτοιο σχέδιο είναι ρεαλιστικό και μπορεί να είναι αποτελεσματικό, ακριβώς γιατί μιλά για τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο κόσμος σήμερα. Όχι για αφηρημένες ηγεμονίες, αλλά για την καθημερινή αδικία. Για τον εργαζόμενο που δεν φτάνει ο μισθός του ως το τέλος του μήνα και θα δουλεύει 13 ώρες τη μέρα –σε μια παγκόσμια οπισθοδρομική πρωτοτυπία,- τον ενοικιαστή που πληρώνει το μισό του εισόδημα στο σπίτι, τον νέο που βλέπει τη ζωή του να περιστρέφεται ανάμεσα σε επισφάλεια και ανασφάλεια χωρίς να μπορεί να ονειρευτεί για το μέλλον του, τον μικροεπαγγελματία που πνίγεται από τις τράπεζες και την υπερφορολόγηση, τον γονέα που δε βρίσκει παιδικό σταθμό ή τον συνταξιούχο που μετρά τα φάρμακά του. Για τους ανθρώπους που ασφυκτιούν μέσα σε ένα κράτος αυταρχικό και αδιάφορο.
Το ζητούμενο δεν είναι να συνεννοηθούν πο κορυφές ή να επαναλάβουμε κεντροαριστερά σχήματα διαχείρισης, αλλά να ξαναζωντανέψουμε την κοινωνική ενέργεια από τα κάτω. Γιατί η Αριστερά μεγαλώνει όταν οι άνθρωποι παίρνουν την υπόθεση της ζωής τους στα χέρια τους. Πρακτικά αυτό σημαίνει να στηρίξουμε πρωτοβουλίες που οργανώνουν την καθημερινή αντίσταση, που να δείχνουν ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε αλλιώς: ενάντια στην ακρίβεια, στα καρτέλ, στις εξώσεις, στις απολύσεις, στις διακρίσεις. Είναι ο μόνος τρόπος για να ξαναμιλήσουμε με τους ανθρώπους που σήμερα απέχουν. Όχι με προεκλογικές εκκλήσεις, αλλά με χειροπιαστές πράξεις αλληλεγγύης και συνάμα αντίστασης.

ΣΤ. Επόμενα βήματα

17. Επομένως, το σχέδιό μας για την ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς δεν μπορεί να μείνει στο επίπεδο των διαπιστώσεων ή των προγραμματικών αρχών. Χρειάζεται να αποκτήσει οργανωτική υπόσταση και θεσμοθετημένα εργαλεία διαλόγου, σύγκλισης και δράσης, ώστε οι ιδέες να γίνουν υλική δύναμη και η πολιτική πρόταση να αποκτήσει κοινωνικό βάθος. Η Νέα Αριστερά έχει αναλάβει απόφαση-χρέωση από το Πολιτικό Γραφείο για τη δημιουργία χώρου διαλόγου με τις δυνάμεις της ανένταχτης ριζοσπαστικής Αριστεράς και με κόμματα ή συλλογικότητες του ίδιου ευρύτερου χώρου, με στόχο την ανασυγκρότηση και την πολιτική συγκρότηση ενός ευρύτερου ρεύματος της Αριστεράς. Ο χώρος αυτός πρέπει να γίνει το πεδίο όπου η Νέα Αριστερά συναντά και συνομιλεί με τις ανένταχτες δυνάμεις, τα κοινωνικά κινήματα, τους εργαζόμενους και τη νεολαία, προβάλλοντας τις τομές του προγράμματός της: την οικονομία ενάντια στη ληστρική εκμετάλλευση της φύσης, τη ριζικά ειρηνική εξωτερική πολιτική, την αντίσταση στο μιλιταρισμό και την τεχνοκρατική αυθαιρεσία των νέων τεχνολογιών.

18. Η αφετηρία μας είναι σαφής: χωρίς ισχυρή, ριζοσπαστική, ενωμένη Αριστερά, κανένα προοδευτικό ή αντινεοφιλελεύθερο μέτωπο δεν μπορεί να αποδειχθεί αποτελεσματικό απέναντι στο καθεστώς της ανισότητας, της αυταρχικής διακυβέρνησης και της ιδεολογικής ηγεμονίας των ελίτ. Αυτό κερδίζεται με οργάνωση, επιμονή και μετατόπιση ισχύος από τους λίγους στους πολλούς, με μικρά αλλά σταθερά βήματα που διαμορφώνουν νέους συσχετισμούς στην κοινωνία.

2^ο κείμενο

Το υπογράφουν: Θεόφραστος Βαμβουρέλλης, Χρήστος Γιαμπουράνης, Διονύσης Τραυλός

Αυτόνομη συγκροτηση – συμμαχίες σε κοινωνικά μέτωπα – ανασυνθεση
Η ΝΕΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ είναι προσηλωμένη στην ανάγκη για ανασύνθεση της αριστεράς, στην ανατροπή της ακροκεντρώας-δεξιάς πολιτικής της Νέας Δημοκρατίας και στην συγκρότηση ανταγωνιστικής πολιτικής πρότασης για την αποτελεσματική διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας με ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα που αθροίζει ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις. Η κατεύθυνση αυτή απαιτεί την προστασία και επέκταση του διαχρονικού πολιτικού μας χώρου.

Η πολιτική πρόταση που καταθέτει η Νέα Αριστερά στον δημόσιο διάλογο έχει στο κέντρο της ως κόκκινες γραμμές την ειρήνη, την υπεράσπιση της εργασίας, την διάλυση της ακρίβειας, την στέγαση, το βιώσιμο περιβάλλον, την δικαιοσύνη και τα δημόσια κοινωνικά αγαθά της παιδείας, της υγείας, του νερού και της ενέργειας.

Στο πλαίσιο αυτό συγκεντρώνει όλη την προσπάθεια σε κοινωνικές και πολιτικές πρωτοβουλίες που αθροίζουν δυνάμεις, είναι γειωμένες με την κοινωνία και παράγουν άμεσα αποτελέσματα με κριτήριο την κοινωνική χρησιμότητα.

Ωστόσο, η ραγδαία απαξίωση και διαφαινόμενη συρρίκνωση του ΣΥΡΙΖΑ, η ανεπιβεβαίωτη και γεμάτη πολλαπλά αναπάντητα ερωτήματα πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα να δημιουργήσει νέο κόμμα στο χώρο της κεντροαριστεράς, η προσκόλληση του ΠΑΣΟΚ σε μία ακροκεντρώα – κεντροδεξιά γραμμή υπό την ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη, η έλλειψη σοβαρότητας απο την Πλεύση Ελευθερίας και η απαξιωτική στάση του ΜΕΡΑ25 που απαιτεί πιστοποιητικά μετάνοιας στο όνομα του πολιτικού ανταγωνισμού για να μπει στη Βουλή δημιουργούν μία ναρκοθετημένη συνθήκη σε οιωνεί ενωτικά εγχειρήματα.

Στο πλαίσιο αυτό η Νέα Αριστερά ενισχύει την συγκρότησή της ως βασική προϋπόθεση για την πυροδότηση ανασυνθετικών διαδικασιών. Η επιλογή αυτή, όπως και καμία επιλογή εξάλλου, δεν είναι εύκολη. Η αυτόνομη πορεία δεν είναι αμυντική στάση επιλογής σε ένα μικρό περίκλειστο οχυρό. Είναι το αναγκαίο και σταθερό βήμα για την απαραίτητη ανασυγκρότηση του χώρου προκειμένου να διεκδικήσει αποτελεσματικά την πολιτική εξουσία στη χώρα μας.

Το καθεστώς Μητσοτάκη ηγεμονεύει γιατί υλοποιεί ένα πολύ συγκεκριμένο ταξικό σχέδιο εκφράζοντας αποτελεσματικά τα συμφέροντα που θέλει να εκπροσωπεί. Για να το πετύχει αυτό συνδυάζει άμεσα νομοθετημένα μέτρα, νομοσχέδια και πολιτικές κατευθύνσεις μαζί με έναν πληθωρικό ιστορικό αναθεωρητισμο, ξαναγράφοντας την ιστορία με έναν στόχο, να μην ξανακυβερνήσει ποτέ η Αριστερά στον τόπο.

Απέναντι σε αυτό χρειαζόμαστε κι εμείς ένα σχέδιο των ταξικών συμφερόντων που θέλουμε να εκπροσωπούμε και να μην κάνουμε ούτε μισό βήμα πίσω από την υπεράσπιση της ιδεολογίας, της θεωρίας, της ιστορίας και των πρακτικών μας.

Δεν μας αντιστοιχούν γενικές αναφορές στην πρόοδο, την δημοκρατία, την κεντροαριστερά αλλά συγκεκριμένες προτάσεις και κυρίως δράσεις που παράγουν άμεσα αποτελέσματα. Χρειαζόμαστε να είμαστε συγκεκριμένοι, άμεσοι, αποτελεσματικοί και κοινωνικά χρήσιμοι.

Οφείλουμε στην διαδρομή αυτή να αξιοποιήσουμε και κυρίως να πολλαπλασιάσουμε τα παραδείγματα της αυξημένης κοινωνικής επιρροής που ήδη έχουμε, συχνά πολλαπλάσιας από την αντίστοιχη πολιτική μας επιρροή, σε επιμέρους κοινωνικούς χώρους, από τους εργαζόμενους στις Ταχυμεταφορές, τις Συγκοινωνίες, τους δανειζόμενους στις Τράπεζες μέχρι τη Βιομηχανία, τους Εποχικούς Πυροσβέστες, τους Λιμενεργάτες και τους Μηχανικούς. Η κοινωνική γείωση και η σύνδεση με μεγάλες κοινωνικές ομάδες των υποτελών τάξεων στο πλαίσιο ενός οργανωμένου πολιτικού σχεδίου που παράγει συγκρούσεις και δημιουργεί ατζέντα προς όφελος των συμφερόντων αυτών πρέπει να αποτελούν οδηγό του πολιτικού σχεδίου της Νέας Αριστεράς.

Σε μια πολύ ρευστή και μεταβατική περίοδο η Νέα Αριστερά παρά το  μέγεθός της συνδυάζει την σοβαρότητα και την αγωνιστικότητα. Και για αυτό αποτελεί γέφυρα για την ανασυγκροτήση του χώρου μεταξύ ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, με στόχο την διεκδίκηση της πολιτικής εξουσίας.

Η βιασύνη να επιλέξουμε είτε “δεξιά” είτε “αριστερά” ενέχει τον κίνδυνο σε ένα τόσο ρευστό περιβάλλον να χάσουμε την σοβαρότητα μας. Αυτός είναι ένας ακόμα λόγος να επιμείνουμε στην αυτόνομη συγκρότηση της Νέας Αριστεράς, συγκροτώντας παράλληλα ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα ανοιχτό στην ανασύνθεση χωρίς αστερίσκους παρά μόνο απαρέγκλιτα στο ταξικό πρόσημο.

Πολύ περισσότερο τώρα, καθώς από παντού έρχονται μηνύματα αύξησης της κοινωνικής δυσαρέσκειας και έχουμε μπροστά μας ένα καυτό δίμηνο. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα σχεδιαζόμενα αγροτικά μπλόκα, οι εξελίξεις στο έγκλημα των Τεμπών, η αμφισβήτηση της κόκκινης ζώνης στον Αγνωστο Στρατιώτη, το Πολυτεχνείο, η 6η Δεκέμβρη, οι φοιτητικές κινητοποιήσεις συγκροτούν ένα κοινωνικό πεδίο γεμάτο αναφλέξεις.

Το προηγούμενο χρονικό διάστημα οι διαρκείς παλινωδίες του ΣΥΡΙΖΑ και η επανεκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, επέτειναν το πολιτικό κενό, παρόλα αυτά εμείς, ως Νέα Αριστερά επιδείξαμε μειωμένα αντανακλαστικά την κρίσιμη περίοδο και δεν καταφέραμε να καλύψουμε το κενό. Αναλωθήκαμε σε μια ατέρμονη και αδιέξοδη συζήτηση για το πώς θα ενσωματωθούμε ή θα συνενωθούμε με άλλες πολιτικές δυνάμεις, και δεν κάναμε κάτι ουσιαστικό στο πεδίο της πρακτικής προκειμένου να αυξήσουμε την απήχηση μας και την πολιτική μας επιρροή.

Παραμένει ενισχυμένο το αίσθημα ότι η Νέα Αριστερά δεν κινείται με σχεδιασμό και οι περισσότερες δράσεις, κυρίως από την ΚΟ, φαίνονται περισσότερο ότι είναι αποτέλεσμα ατομικών πρωτοβουλιών και κομματικού πατριωτισμού παρά προϊόν κεντρικού σχεδιασμού.

Σε ένα τόσο θεμελιακό ερώτημα, όπως είναι η στρατηγική και το ταξικό πρόσημο του πολιτικού σχεδίου και των συμμαχιών της Νέας Αριστεράς, οφείλει να εμπλακεί και να συμμετέχει το σύνολο των μελών του κόμματος τόσο στη συζήτηση όσο και στην λήψη όλων των αποφάσεων για την στρατηγική του κόμματος. Μπροστά σε αυτές τις συνθήκες θεωρούμε ότι πρέπει να προχωρήσουμε σε έκτακτο Συνέδριο για να εξειδικεύσουμε τον οδικό χάρτη της αυτόνομης συγκρότησης της Νέας Αριστεράς και το πολιτικό πρόγραμμα προς την κοινωνία και τις δυνάμεις της ανασύνθεσης.

Στο πλαίσιο αυτό αποκτά τεράστια σημασία ο τρόπος και η μεθοδολογία της συζήτησης και οριοθετείται απένατι σε κάθε μορφή τοξικότητας διεκδικώντας όλες οι προτάσεις που θα κατατεθούν να είναι καθαρές και πάνω στο τραπέζι με πλήρη διαφάνεια ενημέρωσης για όλα τα μέλη της Νέας Αριστεράς. Σε κάθε περίπτωση, η συζήτηση δεν πρέπει να εγκλωβιστεί σε διαδικαστικά δίπολα για τον τρόπο λήψης των αποφάσεων μεταξύ οριζόντιας καθολικής ψηφοφορίας ή συνεδρίου.

Ταυτόχρονα, προέχει να ορίσουμε τα αιτήματα-επιδικα των κοινωνικών και πολιτικών συμμαχιών καθώς και τα πεδία στα οποία αυτές μπορούν να διαμορφωθούν. Σε κάθε περίπτωση δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η γειωμένη κοινωνική παρέμβαση διαλύει τη γραφειοκρατία και την αδράνεια και παράγει αποτελέσματα με κοινωνική χρησιμότητα και ταξική μεροληψία υπέρ του κόσμου της δουλειάς.

Στην κατεύθυνση αυτή η Νέα Αριστερά οφείλει να σχεδιάσει και να υλοποιήσει εξωστρεφείς καμπάνιες για τα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν στην καθημερινότητα του κόσμου της δουλειάς: για την ακρίβεια, για τις συλλογικές συμβάσεις, για τα κενά στα σχολεία, για την στέγη, πυροδοτώντας τοπικές πρωτοβουλίες σε συνεργασία με τοπικούς φορείς, κινήσεις πολιτών και συνδικάτα.

3^ο κείμενο

Το υπογράφουν: Σία Αναγνωστοπούλου, Έφη Αχτσιόγλου, Μαρία Βαμβουρέλη, Χουσεϊν Ζειμπέκ, Νάσος Ηλιόπουλος, Κωστής Καρπόζηλος, Νίκος Μπίστης, Δημήτρης Τζανακόπουλος, Μερόπη Τζούφη, Οζγκιούρ Φερχάτ, Θεανώ Φωτίου

1. Η κατάσταση των πραγμάτων

Μετά από έξι χρόνια διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας τα αποτελέσματα της πολιτικής της είναι κάτι περισσότερο από ορατά. Κατά τη διάρκεια αυτών των έξι ετών έχει συντελεστεί μια πρωτοφανής αντίστροφη αναδιανομή εισοδήματος και εξουσίας υπέρ του κεφαλαίου και σε βάρος της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων ενώ η χώρα έχει εισέλθει σε μια σκοτεινή περίοδο θεσμικής κατάρρευσης και διάβρωσης, σε σημείο θρυμματισμού, των δημοκρατικών εγγυήσεων. Η Ελλάδα είναι τελευταία μεταξύ όλων των χωρών της ΕΕ στην αγοραστική δύναμη του μέσου μισθού, το μερίδιο των μισθών στο ΑΕΠ υποχωρεί, η αγορά εργασίας έχει απορρυθμιστεί πλήρως ενώ τα κέρδη των εισηγμένων εταιριών έχουν σημειώσει εκρηκτική αύξηση της τάξης του 600% με την ακρίβεια και τις φοροαπαλλαγές στο κεφάλαιο να τα τροφοδοτούν σταθερά.Οι επιθετικές ιδιωτικοποιήσεις στερούν από το κράτος και τα τελευταία εργαλεία άσκησης κοινωνικής πολιτικής διευρύνοντας την επικράτεια του εμπορεύματος και του κέρδους και τέλος η στεγαστική κρίση εξαντλεί μέχρις εξαφανίσεως τα λαϊκά εισοδήματα.

Ταυτόχρονα η στρατηγική της μετατροπής της ΕΕ σε πολεμική οικονομία με την οποία η κυβέρνηση της ΝΔ ευθυγραμμίζεται, πλειοδοτώντας μάλιστα, αναδεικνύει τον κίνδυνο του γενικευμένου πολέμου όχι ως μακρινό σενάριο αλλά ως πολύ υπαρκτή πιθανότητα ενώ ταυτόχρονα στερεί διαρκώς αυξανόμενους πόρους από το κοινωνικό κράτος.

Η άλλη όψη της κοινωνικής κρίσης είναι η θεσμική κρίση του κράτους. Η κυβέρνηση της ΝΔ έχει μετατραπεί σε μηχανή παραγωγής σκανδάλων και αντιδημοκρατικών εκτροπών. Από το σκάνδαλο των υποκλοπών, την συγκάλυψη του εγκλήματος των Τεμπών, την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ μέχρι μικρότερα καθημερινά περιστατικά διασπάθισης δημόσιου χρήματος με απευθείας αναθέσεις, αντικοινοβουλευτικές πρακτικές και άσκηση ασφυκτικού ελέγχου σε δημόσια διοίκηση και ανεξάρτητες αρχές η κυβέρνηση λειτουργεί ως καθεστώς. Η θεσμική αυτή κρίση συνοδεύεται από μια ενίσχυση των αυταρχικών και ακροδεξιών διακυβερνητικών πρακτικών (μεταναστευτικό, άγνωστος στρατιώτης και σκλήρυνση της αστυνομικής και ποινικής καταστολής είναι μόνο μερικά σχετικά παραδείγματα) ώστε να διατηρηθούν κάποια ερείσματα σε τμήματα των λαϊκών τάξεων με αντίστοιχα αντανακλαστικά.

Σε αυτή την συνθήκη αν και η λαϊκή δυσαρέσκεια είναι γενικευμένη και η φθορά της κυβέρνησης δεδομένη η ΝΔ φαίνεται να διατηρεί ποσοστά επιρροής που δεν απειλούν την έστω τρωθείσα κυριαρχία της. Εξακολουθεί να είναι πρώτη στις δημοσκοπήσεις χωρίς να υπάρχει στο σημερινό αστερισμό κάποια πολιτική δύναμη ικανή να την αμφισβητήσει ενώ τα κάποιες φορές ακόμη και μεγαλειώδη  λαϊκά αγωνιστικά ξεσπάσματα και κινήματα δεν έχουν συνέχεια ούτε εκβάλλουν σεπολιτικές λύσεις ή πραγματικές ανασυνθέσεις (Τέμπη – Γάζα). Η κρίση της κυβέρνησης όχι μόνο δεν οδηγεί στην ενίσχυση ενός αριστερού προοδευτικού πόλου αλλά μέχρι στιγμής σε συνολική κατάρρευση των σχέσεων εκπροσώπησης. Η συνθήκη πρωτοφανούς και γενικευμένης ρευστότητας  δεν συνοδεύεται από ευκρινή ρεύματα αριστερής διεξόδου, αντίστοιχα με εκείνα της εποχής των Μνημονίων. Την ίδια στιγμή όμως ούτε συστημικές κεντροαριστερές ή κεντρώες λύσεις φαίνεται να κερδίζουν την εμπιστοσύνη των πολιτών. Δημιουργείται έτσι χώρος έκφρασης της λαϊκής δυσαρέσκειας από αυτόνομες από το κυβερνητικό στρατόπεδο ακροδεξιές δυνάμεις ή και από αντιπολιτικά εγχειρήματα.

2. Κρίση της προοδευτικής αντιπολίτευσης και κρίση της Αριστεράς
Ο ευρύτερος προοδευτικός χώρος αλλά και η πολιτική και κοινωνική Αριστερά δεν βρίσκονται απλώς σε κρίση. Είναι τα τελευταία χρόνια συνώνυμα της κρίσης: ένας χώρος που ταλαιπωρείται από εσωστρέφεια, πολέμους γύρω από το παρελθόν, φοβικές και ηττοπαθείς αντιλήψεις που με τη σειρά τους επιτείνουν τον κατακερματισμό και την απουσία νοήματος.

Το ΠΑΣΟΚ ταλανίζεται από εσωτερικές συγκρούσεις και στρατηγικές αντιπαραθέσεις που βρίσκουν το σημείο ισορροπίας τους στην αδιέξοδη και πολιτικά αυτοκτονική επιλογή της αυτόνομης πορείας και της απόρριψης κάθε πρωτοβουλίας συγκρότησης λαϊκού μετώπου, πορεία που είναι πολύ πιθανό να καταλήξει σε στρατηγικού χαρακτήρα σύγκλιση ακόμη και συμπόρευση με τη ΝΔ.

Οι διαδοχικές διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ ανεξάρτητα από τα αίτια τους έχουν εντείνει την αίσθηση της ματαίωσης και απογοήτευσης ευρύτερων λαϊκών στρωμάτων ενώη παραίτηση του Αλέξη Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ και η φημολογία για την λήψη πολιτικής πρωτοβουλίας από μέρους του εντείνει την ρευστότητα και την τακτική και στρατηγική αμηχανία του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος αδυνατεί αυτή τη στιγμή να προσδιορίσει το ρόλο του.

Από την άλλη μεριά το ΜΕΡΑ 25 επιμένει σε μια αυτοδικαιωτική πορεία ορίζοντας ως κρίσιμο σημείο αντιπαράθεσης και διαχωρισμών το 2015 και θέτοντας ως προϋπόθεση οποιασδήποτε πολιτικής συνεργασίας την καθολική καταδίκη της διακυβέρνησης 2015 -2019.

Την ίδια ώρα οργανώσεις και κόμματα της ριζοσπαστικής ή άκρας αριστεράς ταλανίζονται επίσης από διαδοχικές διασπάσεις και ακατανόητες έριδες χωρίς σαφές περιεχόμενο σε τέτοιο σημείο που είναι αδύνατον έστω και να παρακολουθήσει οποιοσδήποτε μη μυημένος τις αντιπαραθέσεις μεταξύ τους.

Είναι δεδομένο ότι δίχως ένα ισχυρό σοκ, η Αριστερά στη χώρα οδηγείται στο περιθώριο.

3. Αριστερά: η ώρα της επανεκκίνησης
Υπάρχουν τρεις παράμετροι που επιτρέπουν σε ένα σχέδιο επανεκκίνησης της Αριστεράς να επιτύχει:

α) η αντοχή ενός πολιτικού και κοινωνικού ρεύματος που αναφέρεται στην Αριστερά και έχει επιλέξει την αποχή ή την αναμονή. Σε αυτό το κοινωνικό ρεύμα είναι συντριπτικά πλειοψηφικό αν όχι καθολικό το αίτημα για ενότητα των κατακερματισμένων δυνάμεων του προοδευτικού χώρου και της Αριστεράς.

β) η ύπαρξη ενός ευρύτερου κοινωνικού υποστρώματος που για λόγους επιβίωσης πρώτα και κύρια επιθυμεί την ανατροπή του καθεστώτος της ΝΔ. Μια ενωτική πρωτοβουλία από την Αριστερά μπορεί να διεκδικήσει μεγάλα τμήματα αυτού του κόσμου ακόμα και αν αυτά δεν έχουν ταυτοτική σχέση μαζί της

γ) η συνειδητοποίηση ότι η παράταση της ακινησίας και του κατακερματισμού έχει ως μόνο αποτέλεσμα την περιθωριοποίηση. Με δεδομένο τον σημερινό πολιτικό συσχετισμό, τη γενικευμένη ρευστότητα αλλά και την αυθεντικά λαϊκή και εργατική επιθυμία απαλλαγής από την κυβέρνησης της ΝΔ πολιτικές πρωτοβουλίες που ενδεχομένως προκύψουν πέρα και έξω από την Αριστερά είναι πολύ πιθανό να οδηγήσουν σε συντηρητικές αναδιπλώσεις και να θέσουν την Αριστερά επ’ αόριστον στο πολιτικό περιθώριο.

4. Νέα Αριστερά: το συγκριτικό της πλεονέκτημα
Η Νέα Αριστερά διαθέτει τα εξής πλεονεκτήματα:
α) έχει διαμορφώσει μέσα στο χρόνο ένα μαχητικό στίγμα κυρίως σε κοινοβουλευτικό επίπεδο,
β) είναι το μόνο κόμμα που δυνητικά μπορεί να ανοίξει νέες θεματικές που ξεφεύγουν από την τρέχουσα πολιτική ορθοδοξία,
γ) έχει μια συνεδριακή απόφαση που φαίνεται να συνομιλεί με το κυρίαρχο αίτημα του κόσμου της εργασίας  για την ενότητα της Αριστεράς και την ευρύτερη ανασύνθεση του χώρου,
δ) η φωνή της δεν αναλογεί στην εκλογική της επιρροή και αυτό επιβεβαιώνει ότι πρεσβεύει κάτι ξεχωριστό στο βαλτωμένο πολιτικό σύστημα.

5. Νέα Αριστερά: ώρα αποφάσεων
Η Νέα Αριστερά καλείται να πάρει καταρχήν μια απόφαση: αν θα επιμείνει στη λογική του ιδρυτικού της συνεδρίου ή όχι. Όχι ως ερμηνεία. Ως τακτική έναντι της ρευστότητας της περιόδου. Η ώρα της απόφασης καθορίζεται α) από την ύπαρξη αντιπαραθετικών αντιλήψεων που θολώνουν το στίγμα του κόμματος, β) από το αναντίρρητο γεγονός ότι ο πολιτικός χάρτης αλλάζει, γ) από την εκφρασμένη, είτε ρητά είτε διακριτικά, αντίληψη ότι προτεραιότητα της Νέας Αριστεράς, σε αντίθεση με την γραμμή του ιδρυτικού μας συνεδρίου, πρέπει να είναι η ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς.

Η πολιτική αυτή γραμμή όχι μόνο αυτοπεριορίζει το κόμμα μας σε μια αμυντική λογική αλλά παραβλέπει τόσο την κοινωνική κρίση όσο και την ρευστότητα στα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Παραιτείται από τη μάχη για το συσχετισμό δύναμης πριν καν αυτή αρχίσει. Η αντίληψη αυτή, του αυτοπεριορισμού και της αναδίπλωσης φαίνεται να παραγνωρίζει ειδικά στοιχεία της συγκυρίας επιδιώκοντας να επαναφέρει τη Νέα Αριστερά σε κάποιες υποτιθέμενες εργοστασιακές ρυθμίσεις οι οποίες  δήθεν σβήστηκαν από το λογισμικό της κατά τη διακυβέρνηση 2015-2019. Δεν συμμεριζόμαστε αυτή την αντίληψη. Όπως δεν συμμεριζόμαστε και την αντίληψη ότι οφείλουμε να περιοριστούμε σε μια πολιτική απλής υπεράσπισης της πολιτικής μας ταυτότητας, αγνοώντας τις πραγματικές υλικές ανάγκες και επιθυμίες των εργαζόμενων τάξεων για να επιδοθούμε σε μια μάχη με άλλες αριστερές δυνάμεις για το ποιος θα κυριαρχήσει στο εσωτερικό της Αριστεράς. Η λογική αυτή καταλήγει σε έναν αυτοακρωτηριασμό του πολιτικού μας λόγου και προσανατολίζει την απεύθυνση μας σε όσους και όσες ήδη αυτοπροσδιορίζονται στο στενό χώρο της οργανωμένης αριστεράς και της κοινωνικής της περιφέρειας.

Μια τέτοια γραμμή μπορεί να αντιστοιχούσε στην περίοδο της δεκαετίας του 90 και του 2000 όπου η κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης έθετε με άλλους όρους το ζήτημα της επιβίωσης της Αριστεράς, η προς τον νεοφιλελευθερισμό συγκλίνουσα σοσιαλδημοκρατία κυριαρχούσε συντριπτικά στον χώρο αριστερά του κέντρου και η ταχύτατη ανάπτυξη του καπιταλισμού διαμόρφωνε πρόσκαιρα διαφορετικούς και καλύτερους όρους διευρυμένης αναπαραγωγής μεσοστρωμάτων. Σήμερα η συνθήκη είναι τελείως διαφορετική. Ευρύτατα εργατικά και λαϊκά στρώματα βρίσκονται στο όριο της υλικής στέρησης και της φτώχειας. Δεν μιλάμε πλέον για μια κοινωνία των 2/3 αλλά για μια κοινωνία του 1/5. Οι δημοκρατικές εγγυήσεις καταρρέουν, η ακροδεξιά καλπάζει, ο πόλεμος στην Ευρώπη είναι μια πολύ υπαρκτή πιθανότητα, ενώ στα αριστερά του πολιτικού φάσματος ο συσχετισμός όχι μόνο δεν είναι εμπεδωμένος αλλά τώρα είναι η στιγμή που θα κριθεί η τοποθέτηση του δείκτη του.

6. Νέα Αριστερά: Το κόμμα φτιάχνει το μέτωπο και το μέτωπο φτιάχνει το κόμμα
Σύμφωνα με τη δική μας αντίληψη η πολιτική οργανωτική και προγραμματική ενίσχυση της Νέας Αριστεράς όχι μόνο δεν προηγείται της πολιτικής του Λαϊκού Μετώπου και των πολιτικών συμμαχιών για τη διαμόρφωση ενός ενωτικού αριστερού ψηφοδελτίου αλλά είναι σύμφυτη με αυτή. Το κόμμα μας  μπορεί να εμβαθύνει την προγραμματική του συνοχή και να επιτύχει την οργανωτική και πολιτική του ενίσχυση μόνο μέσα στο πεδίο της πραγματικής κοινωνικής και πολιτικής κίνησης που θα αφορά τα ευρύτερα λαϊκά και εργατικά στρώματα και όχι έξω από αυτό. Το μόνο που προϋποτίθεται εδώ είναι η πολιτική αυτοπεποίθηση και η εμπιστοσύνη στην ισχύ των πολιτικών μας ιδεών και της στρατηγικής μας.

Η Νέα Αριστερά μπορεί και πρέπει να εργαστεί για την  συγκρότηση ενός προοδευτικού μετώπου και ενός κοινού ψηφοδελτίου με όλες, χωρίς αποκλεισμούς, τις δυνάμεις που αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στον χώρο της Αριστεράς , της αριστερής Σοσιαλδημοκρατίας και  της πολιτικής οικολογίας . Όλες τις δυνάμεις  που αντιλαμβάνονται ότι ο κατακερματισμός του προοδευτικού χώρου διευκολύνει το καθεστώς Μητσοτάκη και είναι διατεθειμένες να συζητήσουν σοβαρά και με καλή θέληση την διαμόρφωση ενός μίνιμουμ προγράμματος ικανού να ανακόψει την πορεία παρακμής της χώρας και με μια σειρά ριζοσπαστικών μεταρρυθμίσεων να ανακουφίσει και να δώσει ελπίδα σε μια κοινωνία που υποφέρει.

Επομένως στόχος μας πρέπει να είναι η αποσαφήνιση των αποφάσεων του πρώτου συνεδρίου στην κατεύθυνση της άμεσης πρότασης για εκλογική συνεργασία των δυνάμεων που αναφέρονται στο χώρο της Αριστεράς και ταυτόχρονης πίεσης για τη συγκρότηση των ευρύτερων δυνατά συμμαχιών στη λογική του Λαϊκού Μετώπου. Η πρόταση για μια ανοιχτή λίστα της Αριστεράς χωρίς αποκλεισμούς εκκινεί από τη λογική της προγραμματικής συμφωνίας πάνω σε μια δέσμη ριζοσπαστικών πολιτικών σε συγκεκριμένα πεδία που αναλογούν στη φυσιογνωμία μας και τη φιλοδοξία ότι θέλουμε αυτή να σφραγίσει και να καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις. Στηρίζεται στη λογική της ανοιχτής, δίχως όρους αποκλειστικότητας ή αποκλεισμών και της ανάληψης πρωτοβουλιών σε αυτήν την κατεύθυνση. Επικοινωνεί με το αίτημα για ενότητα, είναι η εγγύηση εξίσου απέναντι στον κυνικό κυβερνητισμό και τον αντικοινωνικό σεχταρισμό και βασίζεται σε δύο κύριες παραδοχές:
α) ότι υπάρχει η δυνατότητα σήμερα για εφαρμοσμένες πολιτικές με ριζοσπαστικό πρόσημο,
β) ότι προτεραιότητα για την Αριστερά δεν είναι η ταυτοτική της αναπαραγωγή, αλλά η  εκπροσώπηση των υποτελών και αόρατων.

7. Το περιεχόμενο μετράει: μπορεί να υπάρξει εναλλακτική πρόταση στο σήμερα
Ίσως ένα από τα πιο κρίσιμα ερωτήματα που έχουμε μπροστά μας και το οποίο καθορίζει και τις επιλογές μας είναι το εξής: πιστεύουμε ότι μπορεί να υπάρξει σήμερα πραγματική εναλλακτική στο μπλοκ της δεξιάς;

Η δική μας απάντηση είναι ξεκάθαρα ναι. Σε όλα τα κρίσιμα ζητήματα που ξεκινάνε από το κόστος ζωής (ενέργεια, στεγαστικό, τρόφιμα, ιδιωτικό χρέος), στα ζητήματα της εργασίας και του κοινωνικού κράτους, την κρίση δημοκρατίας μέχρι τα στρατηγικά ζητήματα που σχετίζονται με την εξωτερική πολιτική η Αριστερά μπορεί να έχει σήμερα προτάσεις ρεαλιστικές, συγκεκριμένες και ουσιαστικά ριζοσπαστικές, δημοκρατικές και αντινεοφιλελεύθερες.

Προτάσεις η εφαρμογή των οποίων συνιστά μεταφορά πόρων και εξουσίας προς την κοινωνία. Δίνει δηλαδή εργαλεία και χώρο άσκησης πολιτικής στην κοινωνική πλειοψηφία, δίνει δύναμη και αυτοπεποίθηση στον κόσμο της εργασίας, την νεολαία και τα κοινωνικά κινήματα. Ακριβώς για αυτό τον λόγο  έρχεται σε ρήξη τόσο με την λογική του «κυβερνητισμού», που αντιμετωπίζει την κυβέρνηση ως τέλος της διαδρομής και την πολιτική ως σχεδόν αποκλειστικά κυβερνητική υπόθεση. Την ίδια στιγμή όμως έρχεται σε ρήξη και με την λογική της αναμονής και της «συγκέντρωσης δυνάμεων» για μια ευνοϊκότερη στιγμή η οποία ποτέ δεν έρχεται.     

8. Νέα Αριστερά: ένα κόμμα διαφορετικού τύπου
Δεν υπάρχει μια επιλογή που δεν έχει κόστος ή και εγγενή προβλήματα. Η μόνη καταστροφική επιλογή είναι η οργανωτική διάλυση του κόμματος μέσα από τον προσδιορισμό μας γύρω από το «τι δεν πρέπει να κάνουμε» και τη λογική της μετάθεσης της απόφασης σε ένα απροσδιόριστο μέλλον. Για να υπάρξει άμεσα μια σαφής απόφαση απαιτείται η κατάθεση προτάσεων με ανάλογη σαφήνεια που θα αποκλείουν τη λογική της διολίσθησης ή και της γραφειοκρατικής λήψης της όποιας απόφασης.

Ταυτόχρονα φέρουμε όλες και όλοι μας την ευθύνη να δείξουμε ότι ακόμα και μπροστά σε οριακές στιγμές μπορούμε να συζητήσουμε ουσιαστικά και πολιτικά. Μακριά και σε ρήξη με ένα μοντέλο που ζήσαμε στο παρελθόν το οποίο στην θέση της πολιτικής αντιπαράθεσης είχε την τοξικότητα, τις προσωπικές επιθέσεις και την ανθρωποφαγία.

**********

Στη στήλη «Διάλογος» δημοσιεύονται άρθρα γνώμης τα οποία είτε μας αποστέλλονται (kamini@eirma.gr) είτε αναδημοσιεύουμε, με την άδεια των συντακτών τους, και αφορούν στο ζήτημα της με οποιαδήποτε μορφή συνεργασίας κομμάτων της πέραν του Κέντρου Αριστεράς.

Ν. Βούτσης: Προς συστημικό δικομματισμό
Διονύσης Τρευλόπουλος: Η απόφαση του Σύριζα και η Νέα Αριστερά
Κύρκος Δοξιάδης: Πολιτικός υλισμός και πολιτικός ιδεαλισμός
Πάνος Λάμπρου: Για ποιο “μέτωπο”;
Φιλήμων Καραμήτσος: Για τη θεωρία του κενού
Σπύρος Δέδογλου: Επόμενη Μέρα της Προοδευτικής Παράταξης
Νίκος Κωστολιάς: Το κρίσιμο σταυροδρόμι της (Νέας) Αριστεράς
Πάνος Λάμπρου: Καιρός για αριστερή αντεπίθεση
Μακρίνας Βιόλα Κώστη: Aρκεί να πέσει ο Μητσοτάκης;
“Πάμε για διακυβέρνηση”
Πάνος Λάμπρου: Ποιοι παίρνουν μέρος στις ζυμώσεις;
Φώτης Λαμπράκης: Η στιγμή της αλήθειας είναι τώρα
Δήμητρα Χαλικιά Ας μιλήσουμε για σχέδιο και όχι για μηχανισμούς
Ευκλείδης Τσακαλώτος: Τι είναι η κεντροαριστερά;
Πέντε οργανώσεις: Ας κάνουμε το πρώτο βήμα!
Φιλήμων Καραμήτσος: Ο κόσμος θέλει την Αριστερά αλλά δεν την βρίσκει
Φώτης Λαμπράκης: Προτάσεις και όχι μόνο αντιδράσεις
Πάνος Σκουρλέτης: Για την “έμπνευση που αναζητά ο κόσμος”
Θέσεις της Νέας Αριστεράς προς το Συνέδριο
Φώτης Παλαμιώτης: Στην Αριστερά απαιτείται διάλογος
Κύρκος Δοξιάδης: Ένα καταστροφικό ιδεολόγημα
Θα προλάβουμε να κάνουμε συνέδριο;
Νίκος Σερβετάς: Πέντε απουσίες από τη “συμπερίληψη”
Πάνος Λάμπρου: Μαθήματα από έναν μετεξεταστέο
Τζούλιος Συναδινός: Για την αγωνία του εσωκομματικού τους σφαγείου
Νεολαία Νέας Αριστεράς: Να σκεφτόμαστε ως “Νέα” και να εμμένουμε “Αριστερά”
Στράτος Κερσανίδης: Περί συμπράξεων, συγκλίσεων και άλλων δαιμονίων
Νίκος Σερβετάς: Αυτόπτης μάρτυρας
Πάνος Σκουρλέτης: Περί συμμαχιών και αξιοπιστίας της πολιτικής
Γαβριήλ Σακελλαρίδης: όχι στην ανακύκλωση φθαρμένων υλικών
Σπύρος Δέδογλου: Συσπείρωση στη βάση ή γύρω από ηγέτη;
Πολύμνια: Ο Πολάκης και “οι νενέκοι”
Συζήτηση στη Βουλή: Διάλογος … επί των εξοπλιστικών (video)
Κύρκος Δοξιάδης: Η αυτοκριτική ως προϋπόθεση συνεργασίας
Χριστόφορος Βερναρδάκης: Δύο απλά ερωτήματα
Νίκος Μπίστης: Η περίεργη αριθμητική του Νίκου Ανδρουλάκη
Αλέκος Στάμος: Όχι κύριε Φάμελλε, χίλιες φορές όχι

 

 kamini.gr