Κρής ο φραπές, κρής κι ο Ανδρουλάκης. Αρα φραπές κι ο Ανδρουλάκης!

Κάπως έτσι ο κ Παύλος Μαρινάκης βαθμολόγησε αυστηρά τον κ Ανδρουλάκη και το υποτιθέμενο «έλλειμμα προσήλωσης του στην νομιμότητα» λόγω κρητικής καταγωγής. Δια της αυτοεκπληρούμενης προφητείας ο πολιτικός αντίπαλος θεωρήθηκε ότι μιλώντας για τη βεντέτα, επιχειρεί να κολακεύσει κάποια πατρώα «παθογένεια».

Η μέθοδος της άλλοτε ενδόξου Ομάδας Αληθείας κατάντησε γελοιογραφική κι αντί να προκαλεί καγχασμό σε βάρος του στόχου της λοιδορίας, προκαλεί οίκτο για τον εμπνευστή της. Κάτι σαν τα βεβιασμένα αστειάκια του Σίλα ή του Βουλαρινού, που δεν γελάει πια ούτε η θεία τους στο χωριό. Ο Αστυνόμος είναι όργανο, το μπουζούκι είναι όργανο, οπότε κι ο Αστυνόμος είναι μπουζούκι!

Στην ύστερη αυτή φάση του καθεστώτος φαίνεται ότι θα μας συνοδεύσουν μέσα στην όλη αγωνία κι αρκετές ευχάριστες στιγμές από την φαιδρότητα τους. Βέβαια είτε με φαιδρότητα είτε με σοβαρότητα υπάρχει το «πες-πες, όλο και κάτι μένει», όπως δίδασκε ο Γιόσεφ Γκαίμπελς. Ανώτερος στο ρόλο του σύγχρονου Γκαιμπελίσκου κάποιος που ήταν ανέκαθεν πιστός μαθητής του, από κάτι σαχλάκηδες μεταμφιεσμένους σε φιλελέ διανοητές.

Τίποτε γελοιωδέστερο της εμφανούς κιβδηλείας τους.

Εννέα παρατηρήσεις

· Λησμονούν μήπως ότι ο Μητσοτάκης, στην κυβέρνηση του οποίου υπηρετούν, είναι γόνος πολιτικής οικογένειας της νήσου και μάλιστα από τον καιρό του ομώνυμου πρόγονου του (1845-1898). ‘Ότι πλησιάζουμε δηλαδή στους δύο αιώνες Μητσοτάκηδων …

· Λησμονούν μήπως ότι από το 1910 μέχρι και σήμερα είναι καμιά δεκαριά οι διατελέσαντες Πρωθυπουργοί από την Κρήτη κι αρκετοί εξ αυτών με περισσότερες της μιας θητείας.

Πως είναι δυνατόν να παρουσιάζεται η Κρήτη ως μια εξωτική αποικία με ανεξέλεγκτους ανθρωποφάγους όπου απλώς επικρατεί ο φυσικός νόμος της ζούγκλας;

Η δαιμονοποίηση μιας «φυλής αγρίων και των ηθών της» δεν είναι παρά το βολικό κάλυμμά των εγκληματικών ευθυνών μιας παράταξης που ανέκαθεν διέθετε πλήθος τέτοιων εργαλείων ακόμη και στην προσπάθεια της να ενοχοποιήσει τον Ανδρέα Παπανδρέου

· Δεν φαίνονται ενήμεροι οι νεότεροι για δεκάδες παλιότερες περιπτώσεις όπου το πολιτικό παρακράτος της δεξιάς στην περιοχή έχει όχι απλώς διαπλακεί αλλά κυριολεκτικώς εκθρέψει τέτοια φαινόμενα, από τον καιρό των Γυπαραίων και των εμφυλιοπολεμικών συμμοριών μέχρι τα πρόσφατα.

Οπως τη δολοφονία του Μάνου Χορευτάκη, την καταδίκη συμβούλου του Πρωθυπουργού για την παρέμβαση του σε αστυνομικούς μάρτυρες προκειμένου να αλλάξουν την κατάθεση τους στο Eφετείο σε υπόθεση ναρκωτικών και την διαβόητη πολιτική κι οικονομική διαπλοκή της υπόθεσης των Ζωνιανών. Όμως τουλάχιστον για τα Βοριζοκάμαρα γιατί δεν ερωτούν τον θεσμικό Ελευθέριο Αυγενάκη;

· Δεν άκουσαν άραγε για δεκάδες επιστημονικές μελέτες όπου από δεκαετιών θεμελιώνεται το πώς η παράδοση χρησιμοποιείται ως λεοντή του σύγχρονου εγκλήματος, υπό την ιερά σκέπη της πολιτικής προστασίας/πατρωνείας;

’Έξοχα παραδείγματα της βιβλιογραφίας: «Η ποιητική του ανδρισμού-Ανταγωνισμός και ταυτότητα σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτης» του Michael Herzfeld (καθ Ανθρωπολογίας στο Χάρβαρντ) ή «Η βεντέτα στη σύγχρονη ορεινή κεντρική Κρήτη» του καθ. Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστημιο Κρητης, Άρη Τσαντηρόπουλου, «H βία ως κοινωνική και πολιτική σχέση: Η περίπτωση της κρητικής βεντέτας», Κ. Ροζάκου, Ε. Γκαρά (επιμ.), Ελληνικά παράδοξα. Πατρωνεία, Κοινωνία Πολιτών και Βία, Αθήνα: Αλεξάνδρεια, 2013, σελ. 341-362.

«Discourses on crime and culpability in the community, in the newspapers and in the courts: The case of the feuding society of Crete (Greece)», στο: J. Rowbotham, M. Muravyeva, D. Nash, (eds), Shame, Blame and Culpability. Crime, Violence and the Modern State, London and New York: Routledge Editions 2013, pp 199-214

· Αλλά και στα πιο πρακτικά: Γνωρίζουν ότι κουμπάρος της οικογένειας του Φραπέ ήταν ο πατήρ Μητσοτάκης ή ότι δημοσιεύτηκαν άφθονα ενσταντανέ του εν λόγω διαπρεπούς στελέχους με τον πρωθυπουργό αλλά και με βασικούς υπουργούς ή τις τόσες ανοίκειες οικειότητες των κυβερνητών με ανθρώπους που αποκαλύπτονται να διαθέτουν τραπεζικούς λογαριασμούς εκατομμυρίων από τον ΟΠΕΚΕΠΕ;

· Λησμονούν ότι ο σοβαροφανής κυβερνητικός τους εκπρόσωπος που τώρα παριστάνει τον Κάτωνα τον Τιμητή, απειλούσε τον Τσίπρα πως αν ξαναγίνει εμφύλιος θα πεθάνει στα χέρια του; Ίσως δεν τα εννοούσε, όπως εξάλλου κι ο συναγωνιστής Φραπές δεν τα εννοούσε τα λεγόμενα για την κ Τυχεροπούλου αλλά το να παριστάνει και τον αυστηρό ειδήμονα σε θέματα βίας, δεν πάει πολύ;

Δεν άκουσαν ακόμη ότι δύο υπουργοί τους, κατά σύμπτωση προερχομένοι κι οι δυο από το ΛΑΟΣ ανταγωνίζονται τον κ Βελόπουλο σε τραμποδηλώσεις υπέρ της οπλοκατοχής, κλείνοντας το μάτι στο διαφιλονικούμενο ακροατήριο; Δεν φαντάζομαι να υπάρχει προσυνεννόηση με τον ανήξερο του Μαξίμου;

· η προσπάθεια συμψηφισμού με ανάδειξη περιπτώσεων αγυρώνητων πασόκων, που οι ίδιοι εκμαύλισαν και φυσικά τους γνωρίζουν καλώς, μετατρέπει σχεδόν σε προσταγή για τον κ Ν Ανδρουλάκη την απαίτηση να κόψει τον ομφάλιο λώρο με την Δεξιά, που η φιλία της αποδεικνύεται δηλητηριώδης.

· Στην Κρήτη μάλιστα σπεύδει να ενοχοποιήσει την παράταξη της Περιφερειακής αυτοδιοίκησης (Αρναουτάκης) με την οποία ο διπρόσωπος κ Μητσοτάκης έσπευσε με παχιά λόγια, προ ολίγων ετών, να συγκατοικήσει.

· Κι όλα αυτά στο όνομα του κρητικού λαού, όσο εξάλλου κι η mafia στο όνομα του σικελικού. Θα πρέπει να είναι κανείς ανόητος ή ψεύτης για να παραβλέψει ότι ο πρώτος θιγόμενος από την οπισθοδρομική/φεουδαρχική δομή είναι οι κάτοικοι της Κρήτης που σε ποσοστό >90% μόνο να χάσουν έχουν από την διαιώνιση της. Άρα οφείλουν να την υπερβούν μετατρεπόμενοι από παθητικά θύματα σε επισπεύδοντες.

Και μια δέκατη

Οι εννέα πρώτες παρατηρήσεις αφορούσαν στην επάρατο κι είναι εύκολες τώρα που η υποκρισία της εξαντλείται κι οι παρισιάνοι εκσυγχρονιστές αποδεικνύονται βαθιά Ανατολή (Ερζερούμ και βάλε). Η δέκατη όμως αφορά στα καθ’ ημάς:

Ο κ Τσίπρας άργησε αλλά κατάλαβε ότι η δημοκρατική παράταξη είναι μια κι ενιαία κι η προβληματική σχέση του με το ΠΑΣΟΚ, με το βρώμικο 89 να στοιχειώνει ακόμη και τα δικά του χρόνια (γερμανοτσολιάδες, Καμμένος, Μαργαρίτα Παπανδρέου κλπ) ήταν ακρωτηριαστική.

Υποτίθεται ότι το rebranding του τον επανατοποθετεί στο θέμα αυτό, ακόμη κι αν φαίνεται να ψιλομπερδεύει τον Ανδρέα με τους διαδόχους του. Θεμιτό κι εύλογο, δεν μπορεί όμως να υπηρετηθεί με παρόμοιες μεθόδους με τις προαναφερθείσες τραυματικές περιόδους.

Υπήρξε λοιπόν αντιαισθητική και κουτοπόνηρη η προσπάθεια από μέσα δικής του επιρροής και τις γραφίδες τους να κάνουν πριμο-σεγκόντο στον θλιβερό κ Μαρινάκη για την υποτιθέμενη «νέα γκάφα Ανδρουλάκη», με αφορμή τα όσα είπε για την Κρήτη ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.

Πόσω μάλλον που το χωριό είναι μικρό κι όλοι γνωρίζουμε και τα παρελθόντα κείμενα και τις συμπεριφορές των όψιμων υποστηρικτριών του. Όποιες κι αν είναι οι τακτικές ανάγκες της συγκυρίας, το τρις εξαμαρτείν δεν προβλέπεται ούτε από τον Μένανδρο.


tvxs.gr