Έφυγε ο θείος Νιόνιος στα 81 του (όπως μεγαλώνουμε κι όμορφα παλιώνουμε) κι η εκδημία του πυροδότησε το γνωστό αποκριάτικο πανηγύρι των πολιτικών. Αν μπορούσε να το δει ο ίδιος, θα το διασκέδαζε δεόντως!

Αλλά κι έτσι, τουλάχιστον δεν τον νοιάζει λόγω της επικούρειας θέασης του ότι όταν αυτός (ο Χάρος) έρχεται, εσύ πια λείπεις. «Δεν ήμουν εκεί, χτύπαγε τον αέρα…». Ακριβώς ο στίχος που επέλεξε στον επικήδειο ο κ. Μητσοτάκης, ως τον πλέον αρμόζοντα, αντί πχ. ενός άλλου που λέει: «Χαρά να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις , εκεί που με χειροκροτάς χωρίς να με πιστεύεις…».

Αυτό βέβαια ίσως θα ταίριαζε και σε όλους τους πολιτικούς:

Είτε προσήλθαν συντετριμμένοι με τον Κυριάκο τους και βοηθούς του τους Άδωνη, Κεραμέως κι άλλους ροκάδες. «Άλα, πολιτευτάκια!»

Είτε απείχαν επειδή ήταν τάχα κωλυόμενοι κι ο Θεός τους τιμώρησε σκληρά να χάσουν από την Virtus Bolognia με 92-75.

Είτε απείχαν κι ακούγανε σπίτι τους τα τραγούδια του σε λούπα.

Είτε κάτι παρένθετοι που ρώτησαν τον Τσίπρα και εκείνος δεν το επέτρεψε

Είτε κάτι κυράτσες της δεξιάς που ανέλαβαν καθήκοντα αυτόκλητου απουσιολόγου

Η αγάπη των ξένων

Το ξόδι του εν είδει συνεδρίου της ΝΔ ήταν μια φάρσα. Αν την είχε προσχεδιάσει θα πρέπει να βρισκόταν υπό την επιρροή του Τζιμάκου ή του Λουκιανού, που ειδικεύονταν στην διακωμώδηση των ιερών τελετών Γιατί ο ίδιος εν ζωή έπαιρνε πολύ σοβαρά τους πατριάρχες-εθνάρχες και τους αναζητούσε με μια παιδιάστικη επιμονή μια στην Λευκωσία, μια στην Πόλη και μια στο Άγιο Όρος…

Παρούσες ως παραστάτιδες στους ‘ξένους’ οι αιρετικές φυσιογνωμίες της Αριστεράς Ζωή Κωνσταντοπούλου και Νίνα Κασιμάτη, ως εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Τον κανόνα που δείχνει ότι στην ελληνική αριστερά η διάσωση κάποιας αυθεντικότητας προϋποθέτει πια και μια κάποια δόση μούρλας-ανεξαρτησία σκέψης.

«Κι όποιος δεν καταλαβαίνει», ας ρωτήσει τους δημοσκοπούμενους που προτιμούν το χάος.

Δώσε χαιρετισμούς

Ας δώσει χαιρετίσματα στα παιδιά από τα Εξάρχεια, στον Λουκιανό, στον Παπάζογλου, στον Ρασούλη, στον Τζιμάκο, στον Μαχαιρίτσα, στον Παύλο Σιδηρόπουλο, στον Άσιμο που σίγουρα «δεν τους καίγεται καρφί αν εσύ περνάς και αν δεν τους ξαναμιλάς». Ιδιαιτέρως κυρ Αριστερέ μου, αν είσαι από όσους ξεκίνησαν από τα Εξάρχεια αλλά κατέληξαν κρυφίως στου κυρ-Εξάρχου την αυλή.

Οι καλλιτέχνες αυτής της γενιάς δεν έζησαν στο πολιτικό απυρόβλητο σαν τους «Αγίους» της δεκαετίας του εξήντα, ίσως γιατί μεσολάβησε η Μεταπολίτευση που όλα τα γείωσε και όλα τ’ απομυθοποίησε. Σ’ άλλο τραπέζι λοιπόν θα κάθονται στην εναέρια ταβέρνα Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ αυτοί κι αλλού θα κάθονται μαζί με τους Μάνο-Μίκη οι σχεδόν συνομήλικοι τους Λοϊζος, Μαρκόπουλος που επι του επιδίκου θέματος τραγουδούν σίγουρα τον θάνατο του Κεμάλ. Κι αλλού πάλι θα κάθονται οι παλιοί ρεμπέτες και μαζί τους μικρότεροι σε ηλικία αλλά όχι ελάσσονες όπως οι Ζαμπέτας, Άκης Πάνου που μάλλον θα άδουν του Παπαϊωάννου το «Πέντε Έλληνες στον Άδη».