Η άποψή μας / Αθήνα – Θεσσαλονίκη: διέλυσαν ακόμα και τα Μετρό
Στην Ελλάδα του 2025, η εικόνα ανθρώπων να εγκαταλείπουν το «αυτόματο» Μετρό της Θεσσαλονίκης μέσα από αεραγωγούς ή να ποδοπατιούνται στους σταθμούς της Αθήνας δεν είναι σκηνές από δυστοπική φαντασία.
Το μετρό της Θεσσαλονίκης, ο «θρίαμβος» που εγκαινίασε πανηγυρικά η κυβέρνηση, μετατράπηκε μέσα σε λίγους μήνες σε σύμβολο αποτυχίας. Ένα έργο που ξεκίνησε με τεράστιες προσδοκίες, παραδόθηκε βεβιασμένα, χωρίς επαρκή δοκιμαστικά δρομολόγια, μόνο και μόνο για να κοπούν κορδέλες και να βγουν φωτογραφίες.
Το αποτέλεσμα; Συρμοί που κολλάνε, γραμμές που σταματούν, επιβάτες εγκλωβισμένοι και μια πόλη που πληρώνει, ξανά, την κυβερνητική ανικανότητα.
Πίσω από το τεχνικό φιάσκο υπάρχει μια ιστορία πολιτικής αλαζονείας. Η απόφαση το 2019 να ξηλωθούν τα αρχαία της Βενιζέλου, όχι γιατί δεν υπήρχε λύση, αλλά για να μη φανεί ότι οι προηγούμενοι είχαν δίκιο. Το αποτέλεσμα; Καθυστερήσεις τεσσάρων ετών και 500 εκατομμύρια ευρώ αποζημιώσεις σε εργολάβους — δηλαδή σε εκείνους που η κυβέρνηση θεωρεί «πραγματικούς δικαιούχους» κάθε δημόσιου έργου.
Γιατί, στη λογική του κ. Μητσοτάκη, η ανάπτυξη μετριέται με τα κέρδη των μεγάλων εταιρειών, όχι με την ποιότητα ζωής των πολιτών.
Oπως εύστοχα σημειώνει ο αρθρογράφος μας Γιάννης Μυλόπουλος, «λένε ψέματα στον κόσμο, ότι δήθεν το σταματούν για ένα μήνα, για να… κουμπώσει η επέκταση της γραμμής προς Καλαμαριά.
..Αλλά σε ποιο μέρος του κόσμου διακόπτεται η βασική γραμμή του μετρό για ένα μήνα όταν προστίθεται μια επέκταση;
Διακόπηκε καθόλου η βασική γραμμή του μετρό της Αθήνας όταν λίγα χρόνια πριν δόθηκε σε λειτουργία η επέκταση προς Πειραιά;
Δεν έχουν το θάρρος να παραδεχτούν την αλήθεια. Και παίρνουν στο λαιμό τους χιλιάδες κόσμο. Παίρνουν στο λαιμό τους μια ολόκληρη πόλη.
- Διαβάστε επίσης: Μετρό Θεσσαλονίκης / Χάος για μια ακόμη φορά
Στην Αθήνα, πάλι, η εικόνα δεν είναι καλύτερη. Το μετρό που κάποτε αποτελούσε το καμάρι της πόλης, σήμερα μοιάζει με ασφυκτική φυσαλίδα. Στις ώρες αιχμής, ο επιβάτης δεν ξέρει αν θα χωρέσει, αν θα βγει σώος ή αν θα καταλήξει σε καβγά με κάποιον εξαγριωμένο συνεπιβάτη.
Οι αποβάθρες θυμίζουν πεδία μάχης. Οι συρμοί φεύγουν τίγκα, οι πόρτες κλείνουν πάνω σε μπουφάν και τσάντες, ενώ η κυβέρνηση σιωπά ή υπόσχεται «βελτιώσεις» που δεν έρχονται ποτέ. Γιατί θέλουν επενδύσεις για τον εκσυγχρονισμό, αλλά που λεφτά για το πόπολο. Οι συρμοί καθυστερούν γιατί πάνε πιο αργά, προς αποφυγή ατυχημάτων.
Το πρόβλημα είναι πολιτικό και κοινωνικό. Γιατί τα δημόσια μέσα μεταφοράς —όπως και ο σιδηρόδρομος, μετά το έγκλημα των Τεμπών— έχουν παραδοθεί σε ένα μοντέλο όπου η συντήρηση, η αξιοπιστία και η ασφάλεια θεωρούνται «περιττά κόστη». Οι εργολάβοι πληρώνονται, οι υπουργοί φωτογραφίζονται και οι πολίτες στοιβάζονται.
- Διαβάστε επίσης: Μετρό Αθήνας / ‘Εσκαβαν 160 μέτρα λάθος σήραγγα στην Κατεχάκη
Πρόκειται για τις συνέπειες μιας πολιτικής που αντιμετωπίζει το κράτος ως επιχείρηση και τους πολίτες ως ενοχλητικούς ιθαγενείς. Ούτε σχέδιο υπάρχει, ούτε βούληση να υπάρξει. Η Αθήνα ασφυκτιά από την αδιαφορία, η Θεσσαλονίκη πνίγεται στην ανευθυνότητα, και η κυβέρνηση πανηγυρίζει για έργα που δεν λειτουργούν.
Κάποτε το μετρό ήταν σύμβολο προόδου. Σήμερα είναι καθρέφτης της παρακμής μας. Ανάμεσα στις σπρωξιές της Αθήνας και στα μπλακ-άουτ της Θεσσαλονίκης, αυτό που χάθηκε δεν είναι απλώς η αξιοπιστία των μέσων μαζικής μεταφοράς. Είναι η αξιοπιστία μιας κυβέρνησης που δεν μπορεί —ή δεν θέλει— να λειτουργήσει για το κοινό καλό.
Σύμβολα μιας Ελλάδας που δεν κυκλοφορεί πια. Κολλημένη, όπως οι συρμοί της, ανάμεσα στην ανικανότητα και την αλαζονεία.
Δεν υπάρχουν σχόλια