Άνθρωποι
Ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας μπορεί να έχει την ανάγκη μας αυτές τις μέρες. Να μην τον ξεχάσουμε.
Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός και ό,τι είναι Χριστούγεννα δεν είναι γιορτή. Τουλάχιστον για όλους. Πίσω από τη βιτρίνα των ημερών, υπάρχει μια πραγματικότητα που τρομάζει -όποιον έχει το κουράγιο να την αντιμετωπίσει.
Η κοινωνία της κρίσης είναι εδώ, μπροστά μας. Όλο τον χρόνο μπορεί να κρύβεται – αλλά αυτή την εποχή αποκαλύπτεται, όσο και αν κλείνουμε τα μάτια.
Αυτές τις μέρες δεν θα βγουν όλοι στα μαγαζιά για να ψωνίσουν. Δεν θα έχουν όλοι τη χαρά της γιορτής. Δεν θα ανταλλάξουν δώρα και ευχές στο ρεβεγιόν. Πολλά παιδιά δεν περιμένουν κανέναν Άι Βασίλη.
Δεν θα χτυπήσει την πόρτα πολλών ηλικιωμένων, για να ρωτήσει κάποιος πως θα περάσουν. Δεν θα καθίσουν σε γιορτινό τραπέζι με γαλοπούλα και μελομακάρονα. Δεν έχουν συγγενείς ή φίλους, ή δεν τους θυμάται κανείς. Η μοναξιά αυτές τις μέρες είναι αβάσταχτη.
Άλλοι άνθρωποι αυτές τις μέρες θα προσπαθήσουν να ψευτοπεράσουν τη γιορτή. Σε κάποια σπίτια η οικογένεια θα κάνει Χριστούγεννα με ένα κοτόπουλο. Ή ό,τι βρέθηκε στο κλείσιμο της αγοράς – φτηνό και δευτερότερο.
Θα ξεγελάσει την επιθυμία των παιδιών της με ένα παιχνίδι από τη λαϊκή αγορά. Και θα καρφωθεί στην τηλεόραση βουλιάζοντας κι άλλο στο κιτς και την υποκουλτούρα.
Εκτός από την Ερμού, την Εγνατία, το Κολωνάκι και την Κηφισιά, τους στολισμένους δρόμους στις μεγάλες πόλεις, υπάρχουν και οι άλλες αγορές. Για τους άλλους. Εκεί χιλιάδες άνθρωποι θα ψάξουν κάτι που θα τους επιτρέψει να πάρουν μέρος στην ψευδαίσθηση των ημερών: παπούτσια με οκτώ ευρώ, επικίνδυνα κατεψυγμένα τρόφιμα, ρούχα που θα ξεβάψουν με το πρώτο πλύσιμο, δώρα ιμιτασιόν, και αξεσουάρ «μαϊμούδες». Κάποιοι δεν έχουν τρόπο να ψωνίσουν ούτε από εκεί.
Στα ορεινά χωριά της Άρτας, στα νησιά της άγονης γραμμής, στις φτωχογειτονιές της Αθήνας, στα προάστια των πόλεων, διαμορφώνονται νησίδες απόλυτης ανέχειας. Στα γκέτο οι πληθυσμοί των μεταναστών, προσπαθούν να δώσουν την εντύπωση ότι πίσω από τα θλιμμένα μάτια των παιδιών τους υπάρχουν ανθρώπινα πλάσματα.
Χριστουγεννιάτικο μελό; Καθόλου. Υπενθύμιση ότι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας μπορεί να έχει την ανάγκη μας αυτές τις μέρες. Μπορεί να περιμένει από τους άλλους ό,τι δεν μπόρεσε να έχει μόνος του. Να μην τον ξεχάσουμε.
Ένα μικρό παιχνίδι, για τα παιδιά του. Μια διακριτική οικονομική ενίσχυση για να μπορέσει να μπει σε σούπερ –μάρκετ, την τελευταία στιγμή. Μια ελπίδα ότι κάτι μπορεί να είναι καλύτερο γι’ αυτόν αυτές τις μέρες.
Ίσως αρκεί απλώς μια ευχή για τον καινούργιο χρόνο, ένα χτύπημα στη πόρτα. Ένα χαμόγελο στους δυστυχείς των φαναριών. Ένα απλό βλέμμα στον άστεγο που κυκλοφορεί σαν δαρμένο σκυλί, χωρίς ελπίδα.
Θέλει μόνο περίσσευμα ψυχής για να μπει κανείς για λίγο στην απελπισία των άλλων. Δεν κοστίζει να κάνει τα ψώνια στην ηλικιωμένη κυρία του διπλανού διαμερίσματος. Να βρει μια θέση στο πασχαλινό τραπέζι για τον υπερήλικα του ισογείου. Να επισκεφθεί έναν ξεχασμένο συγγενή στο γηροκομείο. Να προσφέρει φιλοξενία και στοργή στις οικογένειες των φίλων που δεν ζουν πλέον.
Δεν είναι ούτε φιλανθρωπία, ούτε έλεος. Είναι η στοιχειώδης ένδειξη ότι όσο υπάρχουν άνθρωποι, υπάρχει ελπίδα.
Δεν υπάρχουν σχόλια