Πολιτικός καταλύτης
Δύο είναι τα σενάρια που εμφανίζονται επικρατέστερα για την επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές, όταν αυτές προκηρυχτούν. Το προφανές, παρά τις αντιρρήσεις της «εσωκομματικής αντιπολίτευσης» στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ., είναι αυτό της συνεργασίας του με τη Ν.Δ. Σενάριο που θα έλεγα πως είναι κρυφός πόθος κάποιων στελεχών του που έχουν μεγαλώσει με τα «οράματα» του κυβερνητισμού και το οποίο, αν πραγματοποιηθεί, θα το καταδικάσει στην ανυποληψία. Το άλλο σενάριο, το οποίο βρίσκεται χαμηλά στα ραντάρ των πολιτικών αναλυτών, είναι αυτό της συνεργασίας της Ν.Δ. με την Ακροδεξιά του Βελόπουλου και της Λατινοπούλου. Σενάριο απαίσιο, αλλά πολύ πιθανό.
Είναι προφανές πως χωρίς το πρώτο κόμμα καμία κυβερνητική συνεργασία δεν είναι δυνατή. Γι’ αυτό στο ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. πλασάρουν την καθόλου πειστική «θεωρία» του πρώτου κόμματος έστω και με μία ψήφο. Αλλά ακόμα και να την πάρει αυτό αυτή τη μία παραπάνω ψήφο, μην ξεχνάμε πως είναι συνασπισμός κομμάτων και επομένως δεν λαμβάνει το μπόνους των εδρών.
Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. όμως δεν θέλει και τη σύγκλιση των δυνάμεών του με την υπόλοιπη Αριστερά. Αλλά και να την ήθελε, τι θα άλλαζε; Αρκεί μια μηχανιστική συνένωση όλων αυτών για να ανατραπούν οι σημερινοί συσχετισμοί δυνάμεων; Χλομό φαίνεται. Το μήνυμα που δίνεται με αυτήν την αντίληψη είναι πως έχουμε να κάνουμε με μια μάχη χαρακωμάτων, για να το πω πιο μετριοπαθώς, ή με μια μάχη για τη σωτηρία των υπαρχόντων μηχανισμών, για να το πω όπως πραγματικά είναι. Δεν χρειάζεται εδώ μια «οκνηρή» συζήτηση για συνένωση των ιματίων των σημερινών κομμάτων, η οποία ενδιαφέρει μόνο όλους όσοι επιδιώκουν να είναι και αύριο στο κάδρο, παρ’ όλο που οι φωτογραφίες είναι έτοιμες να πέσουν, και οι οποίοι κάνουν βήματα μόνο όταν είναι σίγουροι πως δεν θα βρέξει. Χρειάζεται ένα κόμμα και μια προσωπικότητα-καταλύτης που το λιγότερο που θα μπορέσει να κάνει είναι να μετατρέψει τα «επιβλαβή αέρια» σε λιγότερο επιβλαβή. Να καθαρίσει συνολικά η ατμόσφαιρα χωρίς ένα ιδρυτικό συνέδριο, είναι κομμάτι δύσκολο.
Τι είναι πιο πιθανό να συμβεί τελικά; Το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛΛ. να κατέβει όπως είναι και να παλεύει να πάρει δυο-τρεις μονάδες πάνω από το ποσοστό του. Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. με τη Νέα Αριστερά, αν παραμείνουν ως έχουν, να κουνήσουν μαντίλι στην κοινοβουλευτική παρουσία τους. Είτε αρέσει σε πολλούς είτε δεν αρέσει, αυτό που μπορεί ν’ αλλάξει τα δεδομένα είναι ένα κόμμα της αντιπολιτικής σαν αυτό που διαφαίνεται να προκύπτει από τους όλο και αυξανόμενους ρέκτες της κυρίας Καρυστιανού ή ένα κόμμα του Αλέξη Τσίπρα.
Στην πρώτη περίπτωση θα έχουμε δραματική μείωση της αξίας της πολιτικής επί το συντηρητικότερο. Στη δεύτερη, του κόμματος Τσίπρα, αν αυτός εμβαθύνει ακόμα περισσότερο στις καίριες αυτοκριτικές επισημάνσεις (εδώ χρειάζεται να γίνουν περισσότερα) που κάνει στο αξιόλογο, αν και με αντιφάσεις, βιβλίο του, μπορεί ν’ αλλάξει ραγδαία τους υπάρχοντες συσχετισμούς δυνάμεων. Και να θέσει τους πάντες στην Κεντροαριστερά προ των ευθυνών τους. Το ζητούμενο τώρα είναι να υπάρξει ένας καταλύτης, ένα αριστερό και σοσιαλδημοκρατικό κόμμα του «δημοκρατικού καπιταλισμού» που στη συνέχεια θα επιταχύνει τις διαδικασίες του ιδρυτικού συνεδρίου που προανέφερα.
Δεν υπάρχουν σχόλια