Πίσω στον καναπέ σας, κύριοι
Κυριάκος Μητσοτάκης: «Η χώρα μας διαθέτει και κάτι που για άλλα κράτη αποτελεί ζητούμενο: πολιτική και δημοκρατική σταθερότητα, ένα άυλο εθνικό πλεονέκτημα που πρέπει να προστατευτεί. Βλέπουμε φλερτ με μια “Ιθάκη” μοιρασμένη σε εξώστες και πλατείες και αγωνίες διαφόρων πολιτικών του καναπέ μήπως και η κυβερνητική παράταξη χάσει την ταυτότητά της: τραγικά και κάποτε κωμικά, αλλά για τον τόπο κυρίως αντιπαραγωγικά – παρεμβάσεις χωρίς ουσιαστική κριτική και θετικές αντιπροτάσεις». Σε ποιους αναφέρεται ο πρωθυπουργός; Στον Αλέξη Τσίπρα μάλλον όχι γιατί έχει σηκωθεί από τον καναπέ, έγραψε βιβλίο, το παρουσιάζει σε πυκνά ακροατήρια και καλεί τους πολίτες να στρατευθούν στην υπόθεση για την αποκαθήλωση του καθεστώτος.
Μήπως εννοεί τον Αντ. Σαμαρά; Σίγουρα. Αυτός μιλάει για αλλοίωση της φυσιογνωμίας της παράταξης, αυτός επιτίθεται στον ένοικο του μεγάρου Μαξίμου, αυτός επισημαίνει σε υψηλούς τόνους τις λανθασμένες πολιτικές της κυβέρνησης, αυτός έκανε κριτική και για το σκάνδαλο των υποκλοπών και για την αποτυχία του συστήματος Μητσοτάκη στο αγροτικό ζήτημα. Σίγουρα είναι στην ομάδα των πολιτικών που κάνουν κριτική από τον καναπέ. Αλλος; Ο Κώστας Καραμανλής; Βεβαίως. Ωστόσο αυτός έχει σηκωθεί από τον καναπέ που καθόταν για μπόλικα χρόνια και ούτε μιλούσε ούτε λαλούσε, απλώς παρακολουθούσε. Τους τελευταίους μήνες έχει βγει στο προσκήνιο, λέει τις απόψεις του, καταθέτει προτάσεις, προειδοποιεί για τους κινδύνους που απειλούν το πολιτικό σύστημα, αφήνει δηλητηριώδεις αιχμές για την εξωτερική πολιτική και γενικώς έχει γίνει πολύ ενοχλητικός για το καθεστώς. Αυτόν όμως δεν μπορεί να τον διαγράψει ο κ. Μητσοτάκης. Και γιατί είναι πιο βαρύ όνομα και γιατί, παρά το γεγονός ότι έχει προκληθεί και από τον αρχηγό της Δεξιάς και τους αυλικούς του, προσέχει. Παλιά καραβάνα· ξέρει να αποφεύγει τις κακοτοπιές. Συμπέρασμα. Και τον Καραμανλή εννοούσε ο κ. Μητσοτάκης. Πάμε παρακάτω.
Αλλος του «καναπέως»; Δεν είμαι στο μυαλό του κ. Μητσοτάκη ούτε των λογογράφων του, νομίζω όμως ότι υπάρχουν δύο ονόματα πολιτικών που ανήκουν κατά την κρίση του πρωθυπουργού στους πολιτικούς του καναπέ που έχουν βγάλει γλώσσα και έχουν κάνει κουρέλια τα νεύρα του. Αυτούς δεν μπορεί να τους τιμωρήσει γιατί ο ένας υπήρξε Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο λόγος για τον Προκόπη Παυλόπουλο, και ο άλλος δεν ανήκει στο κόμμα της Δεξιάς και μιλάμε για τον Ευάγγελο Βενιζέλο. Τον Παυλόπουλο δεν τον γουστάρει καθόλου ο κ. Μητσοτάκης. Να θυμίσουμε ότι δεν τον είχε ψηφίσει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Επίσης δεν έχει χωνέψει ότι ήταν αρμονική η συνεργασία του με τον αρχηγό των κατσαπλιάδων Αλέξη Τσίπρα. Επιπλέον εσχάτως ο κ. Παυλόπουλος επιμένει να τοποθετείται όχι με κολακευτικό τρόπο για την κυβέρνηση και τον επικεφαλής της και για τα εθνικά θέματα και για τους θεσμούς. Στην ομάδα κι αυτός.
Με τον Ευάγγελο Βενιζέλο τι τρέχει; Μια χαρά ήταν οι σχέσεις τους. Ωστόσο ο καθηγητής ξεσπαθώνει. Είπε βαριές κουβέντες που είχαν στόχο τον Κυρ. Μητσοτάκη, όπως «η χώρα υπνοβατεί, έχει καταστεί μη διακυβερνήσιμη», «έχει τελειώσει η εποχή των αυτοδύναμων κυβερνήσεων» και έφτασε στο σημείο ο αθεόφοβος να πλασάρει τον εαυτό του για πρωθυπουργό σε κυβέρνηση συνεργασίας. Γιατί; Αναρωτιέται ο κ. Μητσοτάκης: «Μαζί σώσαμε την Ελλάδα, μαζί πολεμήσαμε τους ακροαριστερούς λαϊκιστές, μαζί μετατρέψαμε ένα σκάνδαλο σε σκευωρία, τώρα γιατί μου φέρεται έτσι;». Μήπως γιατί τον εξαπάτησε; Οπως λέει ο Γ. Παπαχρήστος στα χτεσινά «Νέα», οι δύο άνδρες είχαν συναντηθεί σε φιλικό σπίτι στα βόρεια προάστια (πού αλλού θα μπορούσαν να συναντηθούν; Στη Δραπετσώνα;). Ο κ. Μητσοτάκης δεσμεύτηκε ότι θα τον προτείνει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εδωσαν τα χέρια και ο κ. Βενιζέλος περίμενε τη δημόσια πρόταση. Δεν ήρθε ποτέ. Ο κ. Βενιζέλος έχει πολλά προσόντα, έχει όμως και ένα μεγάλο ελάττωμα: δεν ξεχνάει. Πιστεύει ότι η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο. Το σερβίρει τώρα στον κ. Μητσοτάκη.
Ανάγωγα
Αν ζούμε σε κοινοβουλευτική δημοκρατία με όλα τα κουσούρια της και δεν μας αρέσει κάτι, αντιδρούμε. Είτε με σχόλιο, είτε με διαμαρτυρία, είτε με κινητοποίηση. Αν όμως είμαστε εξουσία, και μάλιστα αλαζονική, και νομίζουμε ότι είμαστε οι ιδιοκτήτες της χώρας, προσπαθούμε να εμποδίσουμε να εμφανιστεί ό,τι μας ενοχλεί. Αυτό επιχειρεί να κάνει η κυβέρνηση με το ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά που θα προβληθεί στον ΣΚΑΪ με τίτλο «17 Νοέμβρη, άνοδος και πτώση». Ούτε που τους περνάει από το μυαλό ότι έκαναν μια δωρεάν διαφήμιση στη δουλειά του διευθυντή της «Καθημερινής».
Δεν υπάρχουν σχόλια