Κώστας Τασούλας: Παιχνίδια
Αν ο Κώστας Τασούλας αναπτύσσει δραστηριότητα που βλάπτει τον φορέα της λαϊκής εντολής, στρώνει το έδαφος για πολιτειακή κρίση.
Από την εφημερίδα «Εστία» πληροφορηθήκαμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κώστας Τασούλας, οργανώνει κύκλο επαφών με τους τέσσερις πρώην πρωθυπουργούς, αρχίζοντας από τον Κώστα Καραμανλή και θα ακολουθήσουν οι Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας,
Το newsletter του iEidiseis καθημερινά στο inbox σου. Κάνε εγγραφή εδώ.
Η – εμφανώς ενημερωμένη επί του θέματος – εφημερίδα δεν έχει αμφιβολία ότι «πρόκειται για άτυπη επανασύσταση του Συμβουλίου της Δημοκρατίας». Όπως μετονομάστηκε στο Σύνταγμα του 1975 το «Συμβούλιο του Στέμματος». Αυτό το – άτυπο – συμβουλευτικό όργανο του αρχηγού του κράτους καταργήθηκε με το Σύνταγμα του 1985 και ουδέποτε επανήλθε, παρότι ακολούθησαν αναθεωρήσεις. Προφανώς, ο συνταγματικός νομοθέτης έκρινε ότι ήταν αχρείαστο – και όταν το καταργούσε και όταν απέφυγε να το επανασυστήσει. Και τα σκυλιά δεμένα…
Με ποια λογική, λοιπόν, το επαναφέρει – με τον τρόπο του – ο Κώστας Τασούλας; Για να ασκήσει πολιτική που δεν του έχει αναθέσει κανείς, ούτε προβλέπεται συνταγματικά; Θα ήταν αφελές και επικίνδυνο. Αν έχει λόγους ειδικής ενημέρωσης ως Πρόεδρος, μπορεί να απευθυνθεί στα κόμματα. Ξεχωριστά, είτε ζητώντας από τον πρωθυπουργό σύσκεψη των αρχηγών τους, αν συντρέχει λόγος.
Τι σημαίνει ότι – όπως του αποδίδεται – θεωρεί «αισθητή την απουσία του θεσμού», επειδή ο Ανδρέας Παπανδρέου «κατήργησε προεδρικές αρμοδιότητες του 1975». Πώς είπατε; Ο Παπανδρέου δεν κατάργησε τίποτε. Η κατάργηση προήλθε από τον μόνο αρμόδιο: Τη Βουλή των Ελλήνων.
Ως – σχεδόν επίσημος – λόγος της νεκρανάστασης του εν λόγω «Συμβουλίου» προβάλλεται ότι ο Πρόεδρος «ανησυχεί» για τα εθνικά θέματα, την ομοψυχία των Ελλήνων και την ενδεχόμενη… «ακυβερνησία». Κατά το Σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι πάντα «ρυθμιστής του πολιτεύματος». Αλλά αυτό περιγράφεται με σαφήνεια και με κανένα τρόπο δεν περιλαμβάνει και… ρύθμιση της πολιτικής ζωής.
Ο όρκος του δεν υποδηλώνει υποχρέωση εμπλοκής στις πολιτικές εξελίξεις, ούτε βεβαίως «ανησυχία» για… ακυβερνησία. Άλλωστε, «ανησυχούν» όσοι φοβούνται ότι δεν θα κυβερνούν για πάντα οι ίδιοι, καθώς θεωρούν τον εαυτό τους ιδιοκτήτη της χώρας.
Το Σύνταγμα μεριμνά ώστε να μην υπάρχει ακυβερνησία, δίνοντας διέξοδο σε κάθε πιθανό συσχετισμό δυνάμεων στη Βουλή για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Ή με τις εκλογές, για τις οποίες ουδεμία αρμοδιότητα έχει ο ίδιος.
Ασφαλώς αποτελεί δικαίωμα του Προέδρου, να συζητάει – ή απλώς να πίνει το καφεδάκι του – με όποιον επιθυμεί. Αλλά εν προκειμένω δείχνει να απονέμει ρόλους που δεν υπάρχουν, τουλάχιστον κατά το Σύνταγμα. Πρόβλημα.
Πόσο μάλλον όταν με κοινοβουλευτικούς όρους οι τέσσερις πρώην πρωθυπουργοί λειτουργούν ως «άεργοι», παρότι η Πολιτεία συνεχίζει να τους παρέχει υπηρεσίες ασφαλείας, μετακίνησης και γραμματειακής στήριξης.
Στη Βουλή – στην οποία μπορούν να βρίσκονται με ένα είδος διορισμού τους – οι δύο δεν μετέχουν καν στη σημερινή σύνθεση. Έδωσαν, όμως, αμφότεροι, δείγματα σεβασμού της: Δεν πήραν πότε τον λόγο – ένας για …δεκατέσσερα χρόνια και ο άλλος για 25 μήνες. Αλλά κ
Δεν υπάρχουν σχόλια