Ποιοι μελλοθάνατοι, καημένε; Εδώ έχουμε πόλο!
Η Ελλάδα κλαίει και οδύρεται, ο πλανήτης απειλείται με ανάφλεξη, αλλά εμείς ψάχνουμε στη μπάλα ψήγματα εθνικής υπερηφάνειας και μοιράζουμε βραβεία Κούλιτζερ.
Τίποτε δεν λέει «Ελλάδα 2026» όσο τα δελτία ειδήσεων της κρατικής τηλεόρασης («δημόσια», έχουν οδηγία να την αποκαλούν οι κρατικοδίαιτοι υπάλληλοί της), ιδίως όταν έρχεται μία αθλητική επιτυχία να τονώσει το εθνικό μας φρόνημα.
Κυριακή βράδυ, στην Αγία Παρασκευή, οι υπεύθυνοι του βραδινού δελτίου της ΕΡΤ ξαπόστειλαν τις κανονικές ειδήσεις στο πυρ το εξώτερον, εξοστρακίζοντάς τις στα «ψιλά γράμματα» ώστε να μην διαταραχθεί η ραστώνη των νοικοκυραίων που ζουν το όνειρό τους στην Ελλάδα του Μητσοτάκη.
Το πρώτο δεκάλεπτο του δελτίου αφιερώθηκε εξ ολοκλήρου στην Εθνική πόλο, η οποία κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και μας έκανε όλους να ξεχάσουμε τα προβλήματά μας και να τραγουδάμε στις στέγες. Πώς είπατε; Δεν τραγουδήσατε σε καμία στέγη εσείς; Δικό σας πρόβλημα και τη Δευτέρα να έρθετε με τον κηδεμόνα σας. Στο μεταξύ, ανοίξτε κάποιο από τα δεκάδες κανάλια της τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής ΕΡΤ μπας και ξεστραβωθείτε.
Δέκα λεπτά, που λέτε, μπάλα στην πισίνα. Με ζωντανές συνδέσεις, με στιγμιότυπα, με σημαίες, με ταμπούρλα, με επινίκιες δηλώσεις, με Βρούτση, με Κούβελο, εννοείται και με τα συγχαρητήρια των ηγεμόνων.
«Συγκινημένος», δήλωσε ο Κωνσταντίνος Τασούλας, μόλις ενημερώθηκε περί τινος πρόκειται και τι χρώμα έχει η μπάλα. «Εθνικά υπερήφανος», ο Κυριάκος Μητσοτάκης, από τις χιονισμένες βουνοπλαγιές του Χελμού όπου πέρασε το Σαββατοκύριακο.
Ποιο Νταβός, τώρα, καημένοι; Γιατί να περάσεις το τριήμερο μυρίζοντας τις λερωμένες πάνες του Τραμπ στις Άλπεις όταν μπορείς να ξεσκάσεις στις χασαποταβέρνες της Ζαχλωρούς και των Καλαβρύτων αγκαζέ με τον Δημητριάδη και τον Κυρανάκη;
Έτσι κι αλλιώς, τα Μέσα, το κεφαλαίο «Μ» τα μάρανε, θα γράψουν ότι το Νταβός εξελίχθηκε σε θρίαμβο της διπλωματίας του Μητσοτάκη. Η Απογευματινή, η εφημερίδα όπου ξεκίνησα τη φοβερή μου σταδιοδρομία το μακρινό 1987, έχει το βραβείο Κούλιτζερ εξασφαλισμένο.
Σαμπάνιες ανακατεμένες με χλώριο και ωσαννά μέχρι ναυτίας. Που, και αθλητικά να το δει κανείς, κατέκτησε ένα μετάλλιο τρίτης γραμμής, σε περιθωριακό άθλημα με το οποίο ασχολούνται πανευρωπαϊκά 6-7 χώρες όλες κι όλες, σε μία διοργάνωση της πλάκας, όπου οι περισσότερες καλές ομάδες εμφανίστηκαν με ανανεωμένη σύνθεση.
Καλά καλά δεν το πανηγύρισαν ούτε οι παίκτες, επειδή ακριβώς γνώριζαν ότι η ήττα στον ημιτελικό στοιχειοθετούσε αποτυχία.
Χίλια μπράβο στα παλικάρια που κέρδισαν το μετάλλιο και που δεν έλειψαν ποτέ από κοντά μας, κολυμπώντας κόντρα στο ρεύμα της διάχυτης παρακμής, αλλά μέχρι εκεί.
Η μεταλλιολαγνεία είναι ένα μάλλον φαιδρό σύμπτωμα του ελληνικού αθλητισμού και της ελληνικής κοινωνίας, που ψάχνει στη μπάλα ψήγματα της ανύπαρκτης εθνικής υπερηφάνειας. Χθες ήταν το πόλο, προχθές το μπάσκετ, μεθαύριο η Γιουροβίζιον. «Ο Στέλιος Αργυρόπουλος είναι το Μπελαρά της ελληνικής ομάδας», αναφώνησε ο σπήκερ του μικρού τελικού. Το πιάσατε το υπονοούμενο ή να το κάνω πενηνταράκια;
Πρώτο θέμα στις Ειδήσεις, με αφιέρωμα φαραωνικών διαστάσεων, η υδατοσφαίριση. Δεύτερο θέμα, ότι κάνει πολύ κρύο στην Αμερική και δεν έχουν ρεύμα, έτσι, για να ξέρει ο κυρ Παντελής ότι δεν παραλύει μόνο το ελληνικό κράτος από το χιονιά.
Τρίτο θέμα, ένας που σκότωσε τον πατέρα του. Τέταρτο θέμα, μία δασκάλα που κακοποίησε κάποιον μαθητή και κινδυνεύει με φυλάκιση. Ας είναι καλά το αστυνομικό δελτίο, που φροντίζει ώστε να γεμίζουν τα δελτία με αίμα, σπέρμα, κινδυνολογία, αστυνομολαγνεία και οιμωγές τρόμου.
Η Μινεάπολις και ο κίνδυνος εμφυλίου πολέμου στις ΗΠΑ του ημιπαράφρονα συμμάχου Τραμπ; Πέμπτο θέμα, εκτός βάθρου, πνιγμένο στα απόνερα της πισίνας.
Ποιος παγκόσμιος πόλεμος τώρα, ποιες δολοφονίες και ποιος ICE; Και πολύ του πέφτει η πέμπτη θέση, αυτουνού του Άλεξ Πρίτι, που άλλωστε πήγαινε γυρεύοντας σαν τον Γρηγορόπουλο, σαν τον Παύλο Φύσσα και σαν αυτούς που πήγαν και πήραν Φεβρουάριο μήνα το τρένο για τη Θεσσαλονίκη αντί να καθίσουν στα ζεστά τους να βλέπουν Σκάι.
Τα Ιράν, οι Γροιλανδίες, οι Παλαιστίνες και οι άλλες τριτοκοσμικές γειτονιές, μονόστηλα στην καλύτερη περίπτωση, δίπλα στα φαρμακεία και τα διανυκτερεύοντα βενζινάδικα.
Και προς το τέλος έξτρα αθλητικά, διότι δεν γίνεται να ολοκληρωθεί κυριακάτικο δελτίο χωρίς να προβληθούν τα γκολ του πρωταθλήματος των κακοποιών, των χουλιγκάνων και των στημένων. Τι εννοείτε, «υπάρχει και η Αθλητική Κυριακή»; Σε ποιον να πρωτοκάνει δηλώσεις ο Γιάννης Βρούτσης;
Λίγες ώρες αργότερα είχαμε την πολύνεκρη τραγωδία στο εργοστάσιο της «Βιολάντα», οπότε δώσ’ του αίμα και φέρετρα, κάτι σαν Κρανς-Μοντανά α λα ελληνικά.
Δεν φαίνεται να υπάρχει άμεση κρατική ευθύνη για τους θανάτους οπότε τα κανάλια ξεχύθηκαν άφοβα για δακρύβρεχτο ρεπορτάζ στα χαροκαμένα σπίτια, δίχως να φοβούνται ότι θα πεταχτεί από πουθενά καμία Καρυστιανού να αρχίσει τις αντικυβερνητικές κορώνες.
Eίναι και κοντά στα Τέμπη τα Τρίκαλα, οπότε δεν ξέρεις τι γίνεται αν αρχίσει η φιλολογία περί εύφλεκτων υλικών και προπανίου.
Μόλις στεγνώσουν τα δάκρυα, θα ξεκινήσει νέος γύρος αθλητικά και πόλο. Χθες άρχισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα γυναικών, ό,τι πρέπει για να ξεχάσουμε για λίγο ακόμη τις ζωές μας που καίγονται.
Α, τώρα που είπα «καίγονται», προσοχή στα καζάνια του Περάματος, για τα οποία γράψαμε προχθές στο Documento. Περνάω συχνά από την περιοχή και τρέμει το φυλλοκάρδι μου, όποτε σκέφτομαι τι μπορεί να συμβεί αν έχουμε καμία ανάφλεξη.
Στο Λαύριο με τα εκρηκτικά και τις νάρκες με φέρνει σπάνια ο άνεμος, αλλά όσο σκέφτομαι πόσο Μάτι μου φάνηκε η Σαρωνίδα την τελευταία φορά που οδήγησα στον παραθαλάσσιο δρόμο, που είναι παραθαλάσσιος αλλά δεν βλέπει θάλασσα όπως δεν έβλεπε ούτε ο αντίστοιχος του Ματιού, ανατριχιάζω σύγκορμος.
Μέχρι τις καλοκαιρινές πυρκαγιές, όμως, έχουμε άφθονο χρόνο και πάμπολλες αθλητικές διοργανώσεις για να ξεχαστούμε.
Ελλάδα στο Μουντιάλ δυστυχώς δεν παίζει, αλλά ακόμα κι αν γίνει στραβή τον Ιούνιο, θα τη θάψουμε κάτω από καμιά ισοπαλία της Παραγουάης με τη Σκωτία.
Δεν υπάρχουν σχόλια