Την περασμένη Τετάρτη βρέθηκα να κλαίω σε μια αίθουσα του ευρωκοινοβουλίου, ακούγοντας τον λυγμό της 22χρονης Τζέσικας Ντανάι. Είναι η κόρη της Ενκελέιντα, την οποία ο πατέρας της δολοφόνησε με 17 μαχαιριές τον Μάιο του 2024 στη μέση του δρόμου στο Μενίδι.

«Η μητέρα μου βρισκόταν συνεχώς σε κίνδυνο, είχε απειληθεί και είχε τρομοκρατηθεί επανειλημμένα, είχε ζητήσει προστασία, παρ’ όλ’ αυτά ο άνθρωπος από τον οποίο κινδύνευε η ζωή της κυκλοφορούσε ελεύθερος» είπε προσπαθώντας να συγκρατήσει μάταια το κλάμα της. Τον λόγο στην εκδήλωση που διοργάνωσε ο Κώστας Αρβανίτης, η LEFT και η οργάνωση «Γίνε άνθρωπος» πήραν οι γονείς της Ελένης Τοπαλούδη, της Γαρυφαλλιάς, της Κυριακής, της Σοφίας, της Ερατούς, της Πολυξένης, της Ντόρας, της Κυριακής και ο ξάδερφος  της Έφης.

Οι ιστορίες των εγκλημάτων είναι γνωστές, όχι όμως και ο γολγοθάς των οικογενειών που καλούνται να πληρώσουν με επιπλέον πόνο και χρήμα, την ανεπάρκεια της πολιτείας που τους εμπαίζει και τους αγνοεί.

Το μεγαλύτερο έγκλημα της κυβέρνησης όμως, είναι πως όχι μόνο δεν φροντίζει τα θύματα κακοποίησης ώστε να μην θρηνούμε κάθε λίγο θυληκότητες, αλλά αφαιρεί και τα θεσμικά δίχτυα που είχαν σαν στόχο την εμπέδωση από την πλευρά της κοινωνίας της ισότητας, ώστε να ξεριζωθεί κάποτε η πατριαρχική πεποίθηση πως οι άνδρες ορίζουν τη ζωή γυναικών.

«Η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να είναι πρόθυμη να ξηλώνει κάθε θεσμική δικλείδα ισότητας, όμως πρόκειται για κεντρική πολιτική της ΕΕ» μου λέει η φίλη μου Ειρήνη η οποία χρόνια αγωνίζεται μέσα από φεμινιστικές συλλογικότητες.

Κι έχει δίκιο γιατί η  ΕΕ, δεν αντιμετωπίζει την ισότητα ως πολιτικό πεδίο σύγκρουσης πια, αλλά ως τεχνικό δείκτη. Καλές ο ποσοστώσεις αλλά δεν λύνουν μόνες το πρόβλημα. Όταν η  ισότητα των φύλων αποπολιτικοποιείται και  από δικαίωμα και πεδίο κοινωνικής αλλαγής, έχει μετατραπεί σε σύνολο μετρήσιμων δεικτών μόνο, δεν παράγεται πολιτικός λόγος ούτε σύγκρουση με την πατριαρχική νοοτροπία κάτω στην κοινωνία.

Στην ΕΕ δεν υπάρχει πια αυτόνομο χαρτοφυλάκιο Ισότητας. Δεν υπάρχει καν πλέον θέση Επιτρόπου Ισότητας των Φύλων και αυτό  δεν είναι γραφειοκρατική λεπτομέρεια, είναι πολιτικό σήμα. Η ισότητα δεν θεωρείται στρατηγική προτεραιότητα, μπορεί να «χωρέσει» μέσα σε γενικότερα χαρτοφυλάκια (αξίες, δημοκρατία, εργασία) κλπ.

Αυτή η «ισότητα», η τεχνοκρατική είναι απόλυτα συμβατή με νεοφιλελεύθερες και συντηρητικές ατζέντες, επισημαίνει σωστά η Ειρήνη. Είναι κάτι που το βλέπουμε να καλπάζει γύρω μας.

Εδώ δε, στην χώρα όπου ο άξονας γέρνει αποφασιστικά προς την άκρα δεξιά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη με το Προεδρικό Διάταγμα 77/2023, υποβάθμισε σταδιακά τη Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων η οποία βρέθηκε  στο Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας (!) υπό τη Γενική Γραμματεία Ισότητας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση γράφει στα παλιά της υποδήματα τις δομές κακοποιημένων γυναικών και τέκνων. Αρκεί να υπενθυμίζουμε πως η ΝΔ καθυστέρησε δραματικά να θέσει σε λειτουργία ξενώνες που είχε παραλάβει από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ στο πλαίσιο της συμμόρφωσης μας στην Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης. Οι δομές που μπήκαν σε λειτουργία καθυστερημένα, ακόμα υπολειτουργούν.

Η Ξένη Δημητρίου, εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, τόνισε μιλώντας στο ευρωκοινοβούλιο πως είχαν σταλεί στην Αμερική για ειδική εκπαίδευση υπάλληλοι με χρήματα του Ιδρύματος Στ. Νιάρχος. «Οι υπάλληλοι επέστρεψαν αλλά τους τοποθέτησαν σε άλλες άσχετες υπηρεσίες!» είπε, δείχνοντας την τεράστια απαξίωση της πολιτείας.

Δεν μας δηλώνουν όμως μόνο θεσμικά πως η αδιαφορία τους στα θέματα ισότητας είναι ιδεολογία και πολιτική αρχή, αλλά και μέσα από την επικίνδυνα σεξιστική στάση τους στον δημόσιο βίο. Η πρόσφατη επίθεση Κυρανάκη στην βουλεύτρια της Νέας Αριστεράς προς την κ. Πέρκα που «φωνάζει σαν να είναι στην κουζίνα της» είναι ένα από τα δεκάδες παραδείγματα.

Οι ίδιοι άνθρωποι, που με τη στάση τους και την πολιτική τους δράση διαλύουν κάθε μέρα τις υπηρεσίες ισότητας και ξεστομίζουν φράσεις που όχι απλά υποτιμούν τη γυναίκα αλλά καλλιεργούν την κουλτούρα  ότι είναι κατώτερη του άνδρα και άρα η ζωή της είναι στο έλεος του, αύριο θα χύσουν κροκοδείλια δάκρυα για τις γυναικοκτονίες. Θα πουν μεγαλόστομα στα πρωινάδικα, πόσο συγκινούνται ακούγοντας τις ιστορίες των οικογενειών των θυμάτων.

Όμως η γλώσσα τους και η δράση τους απέχει από το όπλο του γυναικοκτόνου ένα τσιγάρο δρόμο…. μιας ισότητας σε κίνδυνο.