#Έχιδνα 220: Γιάννης Στουρνάρας, ο “Μέττερνιχ” των Μνημονίων, των capital control και του συστήματος
Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να ξανασυστηθούμε με τον Γιάννη Στουρνάρα. Τον παράγοντα που θέλει να γίνει “ισόβιος” διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, κάτι σαν Παναγόπουλος στη ΓΣΕΕ δηλαδή. Ας δείξουμε κατανόηση για τις φιλοδοξίες του κεντρικού τραπεζίτη που όταν ο έρμος κατάλαβε ότι δεν τον παίρνει να γίνει τίποτε άλλο εκτός από ορτινάτσα δεξιών πρωθυπουργών έβαλε ως στόχο τη διατήρηση της θέσης του ακόμη κι αν θα έπρεπε- όπως τώρα καλή ώρα- να δώσει μία συνεντευξούλα στο γαλάζιο κρατικοδίαιτο κομματικό τρολ της Νέας Δημοκρατίας, την Ομάδα Αλήθειας.
Ο Στουρνάρας είναι το ίδιο πρόσωπο που περιφερόμενος σε διάφορες μυστικές συναντήσεις σε οικείες των Βορείων Προαστίων προσπαθούσε την περίοδο 2018-2019 να πείσει τους συνδαιτημόνες του ότι είναι το κατάλληλο πρόσωπο για να αναλάβει την πρωθυπουργία της χώρας. Ε τί, μόνο ο Παπαδήμος; Σε μία από αυτές κατάφερε να πείσει τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο αλλά το σχέδιο δεν προχώρησε και χάθηκε κάπου μεταξύ Εκάλης και Νέας Ερυθραίας.
Όμως ο Γιάννης δεν πτοήθηκε. Άφησε διακριτική γενειάδα, έβαψε τόσο όσο το μαλλί, προσέγγισε τον Μητσοτάκη και έβαλε πλώρη για τη δεύτερη θητεία του στην ΤτΕ την οποία και πέτυχε.
Γενικώς ο Στουρνάρας συμπεριφερόταν ανέκαθεν σαν επίμονος κηπουρός. Το 2012 έγινε από σπόντα υπουργός Οικονομικών στην τρικομματική (αρχικώς) συγκυβέρνηση μετά την παραίτηση Ράπανου που δεν ορκίστηκε καν υπουργός επικαλούμενος λόγους υγείας.
Ως υπουργός διόρισε διευθυντή του γραφείου του τον Άκη τον Σκέρτσο και άλλους παρατρεχάμενους του συστήματος που δεν είχαν ιδέα από οικονομία και μάλιστα σε καιρό μνημονίων. Γι’ αυτό ο Στουρνάρας έκανε ότι δεν άκουγε τον πρώην πρωθυπουργό να τού λέει στις συσκέψεις στο Μαξίμου “εσύ Γιάννη δεν ξέρεις οικονομικά, κάτσε για να μάθεις”, καρφιτσώνοντας το χαμόγελό του μέχρι τα αυτιά ακούγοντας τους εξάψαλμους του Βενιζέλου για την ανεπάρκειά του στο υπουργείο της Μητροπόλεως.
Ο Σαμαράς τον έβγαλε από υπουργό και διόρισε τον Χαρδούβελη αλλά δεν άκουσε τον Βενιζέλο που επέμενε να διατηρήσει στην ΤτΕ τον Προβόπουλο. Αυτό ήταν. Ο Γιάννης κατσικώθηκε στην καρέκλα του διοικητή και άρχισε να απολαμβάνει τον ρόλο του. Κατά δήλωση της συζύγου του υπήρξε “πολέμιος” της κυβέρνησης Τσίπρα όμως δεν είχε την ευθιξία να παραιτηθεί όταν μισό χρόνο μετά τον διορισμό του έγινε αλλαγή κυβέρνησης. Έμεινε εκεί, αποθέωσε τον Ντράγκι για την απόφασή του να επιβάλει capital control και καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ έβαζε τρικλοποδιές υλοποιώντας το σχέδιο της αριστερής παρένθεσης.
Για την τράπεζα Αττικής ισχυρίζεται τώρα πολλά, αλλά δεν λέει τίποτα για το σήμερα και για τα παιχνίδια που έγιναν και για το πώς πέρασε η τράπεζα στα χέρια του Εξάρχου. Όπως δεν έχει βγάλει άχνα για τις υπέρογκες οφειλές της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ στις συστημικές τράπεζες που βρίσκονται υπό την εποπτεία της ΤτΕ.
Αυτός είναι ο Γιάννης. Ο παράγων που πίνει το αμίλητο νερό για καραμπινάτα σκάνδαλα διασπάθισης δημοσίου χρήματος αλλά παθαίνει λογοδιάρροια και μόνο στο άκουσμα του ονόματος Τσίπρας.
Άξιος!
Δεν υπάρχουν σχόλια