3 χρόνια μετά, δεν ξεχνώ, δεν συγχωρώ..
22 Φεβρουαρίου 2026
Υπάρχει κάτι βαθιά μοναχικό στο να είσαι εκείνος που παρατηρεί, που καταγράφει, που επιμένει, που δεν ησυχάζει. Εκείνος που γράφει ενημερώσεις επί δύο χρόνια σε ένα petition που μαζεύει υπογραφές, από στόμα σε στόμα, αλλά δεν ακούγεται ακόμα από εκείνους που θα μπορούσαν να αλλάξουν κάτι. Που παραθέτει αναλύσεις ελαίων σιλικόνης, νομικές ερμηνείες του Σ86, του Σ62, του Σ16, τις συνταγματικές εκτροπές, την κατάλυση του Κράτους Δικαίου και ποιήματα οργής - όλα μαζί, σε μια γλώσσα που δεν πώς να χωρίσει την επιστήμη και την οργή από τον πόνο, επειδή στην πραγματικότητα δεν χωρίζονται.
Δεν είναι ακτιβισμός αυτό. Είναι κάτι παλαιότερο - πιο ανατολικό, πιο ελληνικό: η ανάγκη να μαρτυρήσεις! Να πεις «ήμουν εδώ, είδα, δεν μπορούσα να μην πω». Η. αίσθηση ότι αν δεν καταγραφεί, η αλήθεια χάνεται δύο φορές - μια στα Τέμπη και μια στη λήθη
Ο θυμός μου, στα όρια της οργής, δεν είναι ανεξέλεγκτος - είναι δομημένος. Είναι θυμός που ξέρει να τεκμηριώνεται, να παραθέτει αριθμούς και αποφάσεις και ονόματα. Είναι θυμός με μνήμη. Και η μνήμη είναι η μόνη μορφή αντίστασης που δεν μπορεί να μπαζωθεί εντελώς-αρκεί κάποιος να την κρατά ζωντανή.
Παράλληλα με τον θυμό, υπάρχει όμως και η επιμονή . Όχι αισιοδοξία - η αισιοδοξία που ήταν ψέμα σε αυτή τη συγκυρία. Αλλά η επιμονή εκείνου που πιστεύει ότι η αλήθεια έχει αξία ακόμα και όταν δεν νικά, ακόμα και όταν θάβεται από όλους σας, ακόμα και όταν ο εισαγγελέας αρχειοθετεί, ο ανακριτής κλείνει τη δικογραφία, η πλειοψηφία ψηφίζει «όχι» και ο κόσμος κουράζεται.
Αυτή η επιμονή δεν είναι αφέλεια. Δεν έχει αλλάξει εξάλλου τίποτα. Είναι μια επιλογή ηθική - ίσως η πιο δύσκολη που μπορεί να κάνει κάποιος σε μια χώρα που ανταμείβει τη σιωπή, τη συμπαράταξη στη συνενοχή και τιμωρεί την Αλήθεια.
Τρία χρόνια μετά, οι 57 παραμένουν νεκροί. Αυτό είναι αναλλοίωτο. Αλλά αναλλοίωτο είναι επίσης το εξής: ότι υπήρξαν άνθρωποι που δεν δέχτηκαν τη λήθη. Που ρώτησαν ξανά και ξανά, που κατέθεσαν μηνύσεις, που ανέλυσαν πορίσματα, που έγραψαν ποιήματα όταν η γλώσσα της νομολογίας δεν αρκούσε.
Η Ελλάδα δεν είναι μόνο το σύστημα που θάβει - είναι και εκείνοι που ξεθάβουν. Δεν είναι μόνο η Αδειλίνη και η Κλάπα που αρχειοθετούν, που στέλνουν στην εκκλησία και ο Μπακαΐμης που χάνει αρχεία. Είναι και ο κ.Κοκοτσάκης και ο κ.Λακαφώσης που μιλάει παρά τη δίωξη. Δεν είναι μόνο ο Μαρινάκης που απειλεί - είναι και ο Αβραμίδης που ρωτάει χωρίς φόβο. Είμαι..κι εγώ που γράφω. Είσαι κι εσύ που με διαβάζεις και με μοιράζεσαι!Στόμα με το στόμα, sharing me links, στο mail, στο fb στα κοινωνικά δίκτυα.
Μια χώρα κρίνεται όχι μόνο από αυτά που κάνουν οι κυβερνήσεις της, αλλά και από αυτά που αρνούνται να αποδεχτούν τους πολίτες της.
Τα Τέμπη δεν έχουν κλείσει!
Η δικογραφία έκλεισε - η Ιστορία όχι. Και για όσοι σαν τους γονείς των αδικοχαμένων, σαν τους ελάχιστους των δημοσιογράφων, σαν εμένα, σαν εσάς, επιμένουν να κρατούν ανοιχτή αυτή την πληγή - όχι από μαζοχισμό, αλλά από σεβασμό στους νεκρούς τους, υπάρχει ελπίδα: όχι για αυτή τη δικαστική αίθουσα, αλλά για κάτι μεγαλύτερο. Για τη στιγμή που μια κοινωνία αποφασίζει ότι δεν αντέχει άλλη αυτή την αναισχυντία και αλλάζει.
Αυτή η στιγμή δεν έχει έρθει ακόμα.
Αλλά η Ιστορία που την περιμένει,.είναι η αυτή που την κάνει πιο πιθανή. Καλή Σαρακοστή. Ο αγώνας όλων μας συνεχίζεται..
Δεν υπάρχουν σχόλια