Μία απόφαση Γολιάθ από έναν Δαυίδ: Η έρευνα για τις υποκλοπές τώρα ξεκινά
Ο Τάσος Τέλλογλου και η Ελίζα Τριανταφύλλου δεν μπόρεσαν εχθές να αποφύγουν τη συγκίνηση. Με τη γενναία απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών και του δικαστή Νίκου Ασκιανάκη, μπήκε για πρώτη φορά επίσημη σφραγίδα σε αυτά που γνωρίζουν και γράφουν –αλλά ο Άρειος Πάγος διέψευσε– εδώ και τέσσερα χρόνια.
Παρ. 27 Φεβρουαρίου 2026
Οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα δεν ζουν συχνά στιγμές όπου δικαιώνονται οι κόποι και η επιμονή τους. Συνήθως αυτά που σκαλίζουν, θάβονται επιμελώς και οι ίδιοι μαθαίνουν να διαχειρίζονται την απογοήτευση. Αλλά το ηττοπαθές «τίποτα δεν αλλάζει σε αυτή τη χώρα» που εκφέρεται ως παρηγοριά, είναι πάντα επώδυνο.
Εχθές δεν ήταν μια τέτοια μέρα. Ο Τάσος Τέλλογλου και η Ελίζα Τριανταφύλλου γράφουν ο καθένας για τα συναισθήματα και τα συμπεράσματά του από την απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Αθηνών, που έκρινε ένοχους και τους τέσσερις κατηγορούμενους στην υπόθεση των τηλεφωνικών παρακολουθήσεων μέσω του παράνομου λογισμικού Predator, επιβάλλοντας συνολική ποινή φυλάκισης 126 ετών και 8 μηνών, εκ των οποίων εκτιτέα είναι τα 8 έτη, χωρίς την αναγνώριση κανενός ελαφρυντικού.
Τάσος Τέλλογλου: Μία ιστορική απόφαση για τα ελληνικά αλλά και διεθνή δεδομένα
Ήμασταν συγκινημένοι. Όλοι. Από τα θύματα ήταν στο δικαστήριο ο Θανάσης Κουκάκης, μαζί με δύο ακόμα ανθρώπους που δεν θέλουν να αναφερθεί το όνομά τους. Κρατάγαμε την ανάσα μας μέχρι να μπει μέσα ο πρόεδρος, ο γραμματέας και ο εισαγγελέας. Μπήκαν και μετά όλα έγιναν πολύ γρήγορα. Ο πρόεδρος του δικαστηρίου, Νίκος Ασκιανάκης, ανέβηκε στην έδρα. Έπεσε σιωπή. Ο δικαστής, ένας άνθρωπος ευγενής, ευθύς και χαμηλών τόνων, άρχισε να διαβάζει: «Αποδείχθηκε ότι από κοινού και σε συναπόφαση τέλεσαν τις αποδιδόμενες πράξεις με κοινό δόλο και επενέβησαν στις κινητές συσκευές των παθόντων».
Στο ακροατήριο επικρατούσε απόλυτη σιωπή. Οι συνήγοροι των τεσσάρων κατηγορουμένων είχαν τα κεφάλια σκυμμένα. Ο εισαγγελέας Δημήτρης Παυλίδης εισηγήθηκε να μην δοθούν ελαφρυντικά σε κάποιον ή κάποιαν από τους κατηγορούμενους, επειδή «το μεγεθος της εγκατάστασης, η στράτευση άγνωστων ατόμων, η εμπλοκή μυστικών υπηρεσιών με σαφή γνώση του παράνομου υλικού και η δυνατότητα αποθήκευσης δεδομένων που ακόμα και τώρα δεν ξέρουμε πού και πότε θα χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό με το γεγονός ότι η εταιρεία συνέχισε τη δραστηριότητά της μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου και με το δεδομένο ότι προφανής σκοπός ήταν το κέρδος τους, αποκλείουν τη δυνατότητα αναγνώρισης ελαφρυντικών».
Το δικαστήριο αξιολόγησε με ιδιαίτερη βαρύτητα και την απόπειρα παράνομης επέμβασης στις φορητές συσκευές. Η υπεράσπιση είχε ζητήσει να κριθεί η αποστολή των μολυσμένων μηνυμάτων ως μη τιμωρητέα, «προπαρασκευαστική πράξη». Αλλά η πολιτική αγωγή δια του Ζαχαρία Κεσσέ πρόβαλε την άποψη, που δέχθηκε το δικαστήριο, ότι η πράξη και η πρόθεση των δραστών φθάνει μέχρι την αποστολή του μηνύματος· όλα τα άλλα επαφίενται στο θύμα. Θα ήταν παράλογο να τιμωρηθούν για κάτι τέτοιο τα θύματα. Είναι σαν να μπαίνει κάποιος στο σπίτι σου και να βάζει έναν κοριό, αλλά εσύ να μην μπαίνεις ποτέ στο σπίτι σου. Δεν έχει τελεστεί ποτέ το αδίκημα;
Το δικαστήριο έδωσε για κάθε απόπειρα μόλυνσης συσκευής δύο χρόνια (συνολικά 82 περιπτώσεις), κατά συγχώνευση έναν χρόνο. Αυτή η συρροή των περιπτώσεων «τρύπησε» το ταβάνι, στέλνοντας τη συνολική ποινή στα 126 χρόνια και 8 μήνες, από τα οποία 8 εκτιτέα, επειδή τα αδικήματα ήταν πλημμελήματα. Ο εισαγγελέας Παυλίδης ζήτησε να εκτιθούν όλα τα χρόνια –κάτι που είναι ανεξάρτητο από το αν η έφεση έχει ανασταλτικό χαρακτήρα– εξαιτίας της βαρύτητας της πράξης.
Στην αίθουσα του δικαστηρίου αποδείχθηκαν πλάι στις δύο τετελεσμένες υποκλοπές, άλλες τρεις τετελεσμένες πράξεις. Η μία από αυτές αφορούσε τη διευθύντρια των κρατικών εγκληματολογικών εργαστηρίων Πηνελόπη Μηνιάτη, που είπε την αποφασιστική φράση ότι «το πάτησα», εννοώντας το μολυσμένο μήνυμα. Η απόπειρα έγινε με αυτόν τον τρόπο τετελεσμένη πράξη. Άλλοι δύο μάρτυρες βεβαίωσαν το ίδιο.
Όταν στο ακροατήριο αποδεικνύονται οι υπερδιπλάσιες τετελεσμένες πράξεις από όσες έστειλε η ανάκριση στο ακροατήριο, σημαίνει ότι κάτι δεν έχει πάει καλά με την ανάκριση. Κάτι που εξάλλου γνωρίζαμε.
Διαβίβαση για περαιτέρω διερεύνηση
Εξαιτίας του παραπάνω λόγου, το δικαστήριο αποφάσισε ότι η δικαιοσύνη πρέπει να διερευνήσει περαιτέρω τις ευθύνες μιας σειράς προσώπων αλλά και μία σειρά άλλων πράξεων, με σημαντικότερη πολιτικά την κατηγορία της κατασκοπείας (148 ΠΚ). Στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 148 του Ποινικού Κώδικα, προβλέπεται ότι «όποιος παράνομα πετυχαίνει να περιέλθει στην κατοχή ή στη γνώση του κρατικό απόρρητο, τιμωρείται τουλάχιστον με απόφαση ενός έτους».
Η δεύτερη παράγραφος είναι πολύ χειρότερη για όσους τυχόν εμπλέκονται: «Αν όμως ο υπαίτιος ενήργησε με σκοπό να χρησιμοποιήσει το κρατικό απόρρητο για να το διαβιβάσει σε άλλον ή να το ανακοινώσει δημόσια, με τρόπο που μπορεί να προκαλέσει κίνδυνο στα συμφέροντα του κράτους, επιβάλλεται κάθειρξη ως δέκα έτη».
Κατασκοπεία υπέρ του Ισραήλ
Το δικαστήριο συνέδεσε ευθέως την άσκηση κατασκοπείας με τη σχέση της συγκεκριμένης εταιρείας με το Ισραήλ. Με απλά λόγια, με κατασκοπεία υπέρ του Ισραήλ. Η αλήθεια είναι ότι το υλικό των παρακολουθήσεων με το Predator ουδέποτε βρέθηκε, ουτε και τα logs (οι καταγραφές). Η αλήθεια είναι ότι η εταιρεία συνέχισε τη λειτουργία της και μετά την ισχύ του νέου νόμου και την ποινικοποίηση της χρήσης spyware. Μήπως λοιπόν η χθεσινή ποινή, αφού όλα ήταν τόσο ξεκάθαρα, δεν θα έπρεπε να εχει ανασταλτικό χαρακτήρα; Ο νέος ποινικός κώδικας προβλέπει εξ άλλου ποινές εγκλεισμού για πλημμελήματα, π.χ. για βαρειά σκοπούμενη σωματική βλάβη από τροχαίο. Γιατί να αφήνει εκτός σωφρονιστικών καταστημάτων κάποιους που επί ενάμιση χρόνο παρακολουθούσαν 80 και άτομα;
Απαντήσεις που δεν υπάρχουν
Οι κατηγορούμενοι από τις εταιρείες (Intellexa, Krikel) είχαν την δυνατότητα να πάρουν θέση στο δικαστήριο σχετικά με τον ρόλο τους και τον ρόλο οσων διευκόλυναν για να κάνουν τις παρακολουθήσεις. Προτίμησαν να μην το κάνουν, ακριβώς επειδή σε αυτή τη δουλειά η σιωπή είναι ο πρώτος επαγγελματικός κανόνας. Ουδείς από τους μαρτυρες γνωρίζει πού τελείωναν οι εταιρείες και πού αρχιζε η ΕΥΠ, αλλά ασφαλώς η μία πλευρά δεν μπορούσε να υπάρξει χωρίς την αλλη.
Όμως η διαβίβαση για κατασκοπεία δημιουργεί και ορισμένα πρόσθετα ζητήματα:
- Για τους υπουργούς και τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, που παρακολουθήθηκαν αλλά δεν επιδίωξαν τη δίωξη των ωτακουστών τους.
- Για την ΕΥΠ, που υπό τη σημερινή ηγεσία της δεν προστάτευσε την πολιτεία από τη συνέχιση της δραστηριότητας της Intellexa με άλλη μορφή μετά τον Αυγουστο του 2022.
Το δικαστήριο όμως ήταν ιστορικό, διότι αποφάσισε ότι κάποιες πράξεις που έχουν σχέση με την παραβίαση της ιδιωτικότητας τιμωρούνται – δεν είναι πταίσματα. Σε αυτό το πνεύμα μίλησε μετά τη δίκη και ο μεγάλος επίμονος, ο Θανάσης Κουκάκης Το επίμονο θύμα: «Η απόφαση με ικανοποιεί διότι παραβιάστηκαν η ιδιωτικότητά μου και τα προσωπικά μου δεδομένα, με παρηγορεί σε σχέση με τον βιασμό της ιδιωτικής μου ζωής τα προηγούμενα χρόνια. Οι δικαστές λειτούργησαν με αποκλειστικό γνώμονα να υπηρετήσουν το δημόσιο συμφέρον».
Ελίζα Τριανταφύλλου: Μια αυτονόητη απόφαση πέρα από κάθε προσδοκία
Αν μου έλεγαν στις 7 Ιανουαρίου 2022, όταν δημοσιεύσαμε στο inside story το πρώτο ρεπορτάζ To νέο λογισμικό κατασκοπίας Predator και οι δουλειές στην Ελλάδα για την παράνομη χρήση του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator της Intellexa, ότι θα φτάναμε σήμερα εδώ που βρισκόμαστε, δεν θα το πίστευα σε καμία περίπτωση.
Καλά καλά δεν το πίστευα ούτε μέχρι χθες, έως ότου ακούσω –ομολογουμένως με συγκίνηση– τη συντριπτική απόφαση του δικαστηρίου για την υπόθεση των υποκλοπών: Ένοχοι και οι τέσσερις κατηγορούμενοι, Ταλ Ντίλιαν, Σάρα Χάμου, Φέλιξ Μπίτζιος και Γιάννης Λαβράνος για τρία πλημμελήματα μεν, που όμως οδήγησαν σε ποινή φυλάκισης 126 ετών και 8 μηνών, κατά συγχώνευση 8 έτη, με ολική έκτιση της ποινής και αναστολή μέχρι το Εφετείο. Και φυσικά διαβίβαση της υπόθεσης για διερεύνηση περαιτέρω αδικημάτων, ακόμη και σοβαρών κακουργημάτων όπως η κατασκοπεία από τους ενόχους σε πρώτο βαθμό και τρίτα πρόσωπα, που όπως προέκυψε από την ακροαματική διαδικασία είχαν κομβικό ρόλο.
Από την πρώτη δημοσίευση του inside story για την υπόθεση έως χθες έχουν μεσολαβήσει πολλές δεκάδες ρεπορτάζ εκατοντάδων χιλιάδων λέξεων αθροιστικά. Στο δικαστήριο, τόσο ο Τάσος όσο και εγώ, με τις πολύωρες καταθέσεις μας ως μάρτυρες εισφέραμε λεπτομέρειες για τον τρόπο λειτουργίας των εμπλεκόμενων εταιρειών έως και πολύ πρόσφατα και των προσώπων στην υπόθεση – είτε ήταν στη θέση του κατηγορουμένου είτε όχι, αφού ως γνωστόν χάρη στον τότε αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αχιλλέα Ζήση και την Εισαγγελέα Γεωργία Αδειλίνη, η ΕΥΠ και η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας απαλλάχθηκαν από οποιαδήποτε ανάμειξη και οι τέσσερις ιδιώτες που παραπέμφθηκαν έπεσαν στα μαλακά, κατηγορούμενοι απλώς για τρία πλημμελήματα.
Οι κατηγορίες για τις οποίες δικάστηκαν οι τέσσερις κατηγορούμενοι
- Επέμβαση σε σύστημα αρχειοθέτησης δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, από κοινού, κατ΄ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα
- Παραβίαση του απορρήτου τηλεφωνικής επικοινωνίας και προφορικής συνομιλίας, από κοινού, κατ΄ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα
- Παράνομη πρόσβαση σε σύστημα πληροφοριών ή σε δεδομένα, από κοινού, κατ΄ εξακολούθηση, τετελεσμένη και σε απόπειρα
Επίσης με νέα ρεπορτάζ που δημοσιεύσαμε όσο η δίκη ήταν σε εξέλιξη και εσωτερικό υλικό από την Intellexa, που είχε περιέλθει σε γνώση ή στην κατοχή μας, δείξαμε ότι η εταιρεία σε ορισμένες περιπτώσεις είχε απομακρυσμένη πρόσβαση σε προσωπικά δεδομένα στόχων τουλάχιστον μιας χώρας-πελάτη της και πως τόσο η εταιρεία όσο και το προσωπικό της –όπως παραδέχθηκε και ένας από από τους εργαζομένούς της στην κατάθεσή του– συνέχισαν να λειτουργούν ανενόχλητοι υπό νέο εταιρικό μανδύα, ακόμη και μετά τις αμερικανικές κυρώσεις.
Αν κάτι θα θυμάμαι απ’ όλα αυτά που προηγήθηκαν της δίκης, ήταν μια κουβέντα του συναδέλφου μας Θανάση Κουκάκη, όταν πλέον είχαμε βουτήξει με τον Τάσο για τα καλά στο ρεπορτάζ για την παγίδευση του κινητού του: «Χαίρομαι γιατί πλέον δεν είμαι μόνος». Ο Θανάσης επί χρόνια έγραφε για όσα άλλοι δημοσιογράφοι αποσιωπούσαν και τελικά οδήγησαν στην παράλληλη παρακολούθησή του – παράνομα με Predator και ταυτόχρονα νομότυπα με τη συμβατική μέθοδο που χρησιμοποιεί η ΕΥΠ.
Η ακροαματική διαδικασία, όσα εξωφρενικά ακούστηκαν και φυσικά η απόφαση του δικαστηρίου ήταν μια δικαίωση για τον Θανάση, το επίμονο θύμα, τον εχθρό του κράτους και της εθνικής ασφάλειας της χώρας κατά την ΕΥΠ, που πραγματικά έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να φτάσουμε σήμερα ως εδώ με μεγάλο προσωπικό κόστος. Καταλυτικό ρόλο στην υπόθεση και στην απόφαση είχαν και όσα θύματα βρήκαν το θάρρος να προσφύγουν νομικά ή να καταθέσουν στο δικαστήριο ότι πάτησαν το μολυσμένο λινκ (και άρα παγιδεύτηκαν τα κινητά τους), σε αντίθεση με υπουργούς, εισαγγελείς και στρατηγούς που προτίμησαν τη σιωπή και την αδράνεια.
«Είναι μια διαδικασία η οποία δείχνει ότι υπάρχουν –έστω και σε αυτόν τον βαθμό της δικαιοσύνης– δικλείδες ασφαλείας, προκειμένου οι άνθρωποι που βρίσκονται σε αντίστοιχη θέση να βρουν το δίκιο τους. Διότι αυτό που πρέπει να γίνει κοινός νους σε όλη την κοινωνία είναι ότι η υπόθεση των υποκλοπών έχει να κάνει με την προστασία των πιο σημαντικών μας αγαθών, της ιδιωτικότητάς μας και της προσωπικότητάς μας», μας είπε ο Θανάσης μετά την ανακοίνωση της απόφασης.
Τα «επιφανή» θύματα
...όπως ταυτοποιήθηκαν και ενημερώθηκαν επισήμως από την Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων, με τις ιδιότητες που είχαν όταν στοχεύθηκαν:
Μάκης Βορίδης (υπουργός Εσωτερικών)
Άδωνις Γεωργιάδης (υπουργός Ανάπτυξης και επενδύσεων)
Κωστής Χατζηδάκης (υπουργός Εργασίας)
Γιώργος Γεραπετρίτης (υπουργός Επικρατείας)
Νίκος Δένδιας (υπουργός Εξωτερικών)
Βασίλης Κικίλιας (υπουργός Υγείας)
Νίκη Κεραμέως (υπουργός Παιδείας)
Μιχάλης Χρυσοχοϊδης (υπουργός Προστασίας του Πολίτη)
Γιάννης Οικονόμου (κυβερνητικός εκπρόσωπος)
Άκης Σκέρτσος (υπουργός Επικρατείας)
Κωνσταντίνος Φλώρος (αρχηγός ΓΕΕΘΑ)
Γιώργος Μυλωνάκης (Γενικός Γραμματέας Βουλής)
Άννα Στρατινάκη (Γενική Γραμματέας Εργασιακών Σχέσεων/υπουργείο Εργασίας)
Αλεξάνδρα Σδούκου (Γενική Γραμματέας Ενέργειας και Ορυκτών Πρώτων Υλών στο υπουργείο Ενέργειας και Περιβάλλοντος)
Αλέξης Πατέλης (επικεφαλής οικονομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη)
Αντώνης Σαμαράς (πρώην πρωθυπουργός)
Βασιλική Βλάχου (Εισαγγελέας ΕΥΠ, υπεύθυνη για τις άρσεις απορρήτου επικοινωνιών)
Χρήστος Μπαρδάκης (Οικονομικός Εισαγγελέας)
Θάνος Πλεύρης (βουλευτής ΝΔ Α' Αθήνας και πρώην υπουργός Υγείας)
Όλγα Κεφαλογιάννη (βουλευτής ΝΔ)
Ανδρέας Λοβέρδος (βουλευτής ΠΑΣΟΚ)
Δημήτρης Αβραμόπουλος (πρώην βουλευτής ΝΔ, πρώην υπουργός, πρώην Επίτροπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης)
Αριστείδης Αλεξόπουλος (επικεφαλής Γενικής Διεύθυνσης Αμυντικών Εξοπλισμών και Επενδύσεων στο υπουργείο Άμυνας)
Μανώλης Γραφάκος (Γενικός Γραμματέας Συντονισμού Διαχείρισης Αποβλήτων στο υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας)
Μιχάλης Μπεκίρης (διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στη Βουλή)
Στο δικαστήριο όμως δικαιώθηκε και το ρεπορτάζ μας με τον Τάσο.
Ακόμη σκέφτομαι ότι αν δεν είχαμε πάρει την απόφαση να αναζητήσουμε και να βρούμε –με μεγάλη ευκολία– τον κάτοχο της προπληρωμένης κάρτας με την οποία πληρώθηκαν τα μολυσμένα μηνύματα, αυτός δεν θα είχε κληθεί να καταθέσει ενώπιον του δικαστηρίου και να «θυμηθεί» ότι έχει έναν παιδικό φίλο που έκανε εξυπηρετήσεις στην ΕΥΠ και παράλληλα δούλευε σε κατάστημα κινητής που εξέδιδε προπληρωμένες κάρτες σαν αυτή που είχε βγει στο όνομά του. Το δικαστήριο χθες αποφάσισε τη διαβίβαση της υπόθεσης στην Εισαγγελέα Πρωτοδικών για διερεύνηση περαιτέρω ποινικών ευθυνών του κατόχου της κάρτας και του φίλου του, τον οποίον κατονόμασε.
Τη διερεύνηση περαιτέρω ποινικών ευθυνών το δικαστήριο έκρινε αναγκαία μεταξύ άλλων και για τον Ρότεμ Φάρκας, τον προγραμματιστή της Intellexa που έμενε για κάποιους μήνες στο Παλαιό Φάληρο και έλεγε σε ανθρώπους που τον είχαν συναναστραφεί και με τους οποίους μιλήσαμε, πως η εταιρεία είχε έρθει στην Ελλάδα κατόπιν πρόσκλησης από την ελληνική κυβέρνηση και με τη δέσμευση ότι η χρήση spyware θα νομιμοποιηθεί, κάτι που ποτέ δεν έγινε. Στο κάδρο μπήκε και ο Μερόμ Χαρπάζ, ο εδώ μάνατζερ της εταιρείας.
Για εμένα ενδιαφέρον έχουν ακόμη δύο πτυχές της απόφασης: Ότι το δικαστήριο έκρινε αναγκαία την περαιτέρω διερεύνηση τυχόν ποινικών ευθυνών και τριών εργαζομένων της Intellexa που είχαν πρόσβαση σε χώρο data center που νοίκιαζε η εταιρεία στο Μαρούσι. Όταν είχα πάρει τηλέφωνο έναν από αυτούς για σχόλιο στο πλαίσιο του ρεπορτάζ, θυμάμαι ότι είχε ενοχληθεί φοβερά που είχα βρει τον αριθμό του. «Πού βρήκατε το τηλέφωνό μου; Το ξέρετε ότι αυτό είναι παράνομο;».
Οι συγκεκριμένοι τρεις βέβαια δεν είναι οι μόνοι εργαζόμενοι και εργαζόμενες που ενδέχεται να αντιμετωπίσουν κατηγορίες στο μέλλον: Για κακή τους τύχη, με τον νόμο 5002 του 2022 που πέρασε η κυβέρνηση για να κατευνάσει τα πνεύματα στον απόηχο του σκανδάλου, στον Ποινικό Κώδικα προστέθηκε νέο άρθρο που απαγορεύει τη διακίνηση λογισμικών, συσκευών παρακολούθησης και άλλων δεδομένων. Με βάση αυτή την προσθήκη, υπόλογοι μπορεί να βρεθούν και όσοι υπάλληλοι αποδειχθεί ότι συνέχισαν να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε μια εταιρεία που παρανομούσε.
Μονόδρομος η επανεκκίνηση
Η επανεκκίνηση της έρευνας για την υπόθεση μοιάζει μονόδρομος. Μένει να φανεί αν και ο Εισαγγελέας Πρωτοδικών θα σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, όπως έκανε ο πρόεδρος του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Νίκος Ασκιανάκης και ο εισαγγελέας της έδρας, Δημήτρης Παυλίδης.
«Τώρα ξεκινάει η διερεύνηση της υπόθεσης. Ουσιαστικά το δικαστήριο διαπίστωσε ότι το θεματικό αντικείμενο που είχε να διερευνήσει ήταν πολύ ευρύτερο και κακώς παραπέμφθηκε η υπόθεση μόνο για πλημμελήματα στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο, έδωσε πολύ μεγάλες ποινές, τις μέγιστες επιτρεπόμενες για τα πλημμελήματα και διαβίβασε για τη διερεύνηση σειράς άλλων πράξεων όπως είναι το κακούργημα της κατασκοπίας, της παραβίασης των μυστικών της Πολιτείας, της εμπορίας κατασκοπευτικού λογισμικού και της συμμετοχής τρίτων προσώπων, είτε είναι άτομα που είναι στο μισθολόγιο της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, είτε ανήκουν σε διάφορες υπηρεσίες, είτε είναι στελέχη των εταιρειών των κατηγορούμενων. Θα ανοίξει νέα προκαταρκτική έρευνα για την υπόθεση για να διερευνηθούν αυτά τα αδικήματα. Πρέπει να κληθούν τα 92 πρόσωπα τα οποία έχουν λάβει μήνυμα με το κατασκοπευτικό λογισμικό για να διευκρινήσουν αν πάτησαν το λινκ ή αν δεν το πάτησαν και αν εκείνη την περίοδο είχαν στο κινητό τους τηλέφωνο στοιχεία τα οποία μπορούν να θεωρηθούν μυστικά του κράτους, ή απόρρητο υλικό και αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο διαβίβασε και το δικαστήριο. Επειδή αυτό δεν διερευνήθηκε. Δεν κλήθηκαν ποτέ να το διευκρινίσουν. Και εδώ πέρα η ευθύνη είναι και των ίδιων των προσώπων, των πολιτικών προσώπων που είχαν ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να εμφανιστούν και να συνεργαστούν με τις αρχές, αλλά και των διωκτικών αρχών, του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου που δεν τόλμησε να τους καλέσει» μας δήλωσε ο Ζαχαρίας Κεσσές, δικηγόρων θυμάτων του Predator.
«Υπάρχει αυτοτελές αδίκημα το οποίο παρότι είχε συμπεριληφθεί στις μηνύσεις των θυμάτων δεν έχει διερευνηθεί, ούτε έχει συμπεριληφθεί σε κάποια κρίση και αυτό (το αδίκημα) έχει να κάνει με την ασφάλεια των επικοινωνιών. Πρόκειται για αυτοτελές κακούργημα, που μάλιστα είναι επιβαρυντικό αν έχει προκύψει κίνδυνος για την εθνική ασφάλεια ή την ελεύθερη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, και είναι ένα αδίκημα που θα απασχολήσει την νέα προκαταρκτική έρευνα και δεν έχει ασχοληθεί καθόλου με αυτό η Εισαγγελία του Αρείου Πάγου».
Δεν υπάρχουν σχόλια