Μη μιλάς, μη ρωτάς, κινδυνεύει η Ελλάς (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
«Προφανώς», που συνηθίζει να λέει και μια πολύ καλή μου φίλη. Μόνο σύμπτωση δεν αποτελούσε τις προάλλες το «πέσιμο» του Παύλου Μαρινάκη, στον συνάδελφο Χρήστο Αβραμίδη στη διάρκεια της ενημέρωσης των πολιτικών συντακτών.
Γιατί, ακριβώς αυτή είναι η πολιτική τους νοοτροπία. Νέτα-σκέτα και τα πολλά λόγια είναι φτώχεια.
Γιατί το πρόβλημα, δεν ήταν η «απάντηση» που όφειλε να δώσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος στον δημοσιογράφο αναφορικά με όσα συνέβησαν εκείνη την μαύρη νύχτα στα ανοιχτά της Χίου. Εκεί όπου πνίγηκαν θυμίζω, 15 άνθρωποι και ακόμη μας χρωστάνε – να μας πουν κάτω από ποιες συνθήκες έγιναν όλα.
Η ερώτηση ήταν το πρόβλημα! Η ερώτηση που ως «διαδικασία» αποτελεί και τον πυρήνα της Δημοσιογραφίας, της Ενημέρωσης δηλαδή, ήταν αυτή που ενόχλησε, τον…κυβερνητικότατο εκπρόσωπο. Και είναι λογικό να τον ενοχλήσει, γιατί εδώ και εφτά χρόνια μέρες έχουν δείξει οι άνθρωποι πως με τις απαντήσεις δεν τα πάνε καλά. Γιατί λοιπόν να τα πηγαίνουν καλύτερα με τις ερωτήσεις;
Κι επίσης, επειδή το προλαμβάνειν είναι καλύτερο του καταστέλλειν (αλλά μόνο για τέτοιες περιπτώσεις), γιατί να υποχρεώνεσαι να δώσεις απαντήσεις, όταν μπορείς απλώς να μην τους επιτρέπεις να σου κάνουν ερωτήσεις; Τους κόβεις τον βήχα από την αρχή. Ψεκάστε τους, σκουπίστε τους, τελειώσατε. Συνεχίστε να κυβερνάτε.
«Μανούλα» σε αυτά είναι βεβαίως και ο Άδωνις Γεωργιάδης, που δεν ζήλεψε την δόξα του Μαρινάκη, γιατί αυτά τα παίζει στα δάχτυλα κι από μόνος του. Ο οποίος Άδωνις χθες, όντας καλεσμένος στην πρωϊνή εκπομπή της ΕΡΤ «Συνδέσεις», αποφάσισε να… βάλει στην θέση του, τον συνάδελφο Κώστα Παπαχλιμίντζο. Ο οποίος δημοσιογράφος τι έκανε;
Άκουσον, άκουσον – και σταύρωσον αυτόν – έκανε μια… ερώτηση: «Εσείς που έχετε τόσο πολλή δουλειά να κάνετε στο υπουργείο σας γιατί τσακώνεστε επί μια εβδομάδα με την Ζωή Κωνσταντοπούλου;».
Άκου εκεί! Δημοσιογράφος να τολμά να ρωτήσει κάτι, ο,τιδήποτε θέλει. Ποιον; Τον υπουργό «της κυβερνήσεως», που λέει και ο Άδωνις. Και τι δεν άκουσε ο Παπαχλιμίντζος. Πως τον «εξομοιώνει με την Κωνσταντοπούλου», πως ο ίδιος είναι το θύμα και η Ζωή ο θύτης, αλλά και πώς τολμάει ο Παπαχλιμίντζος να τον ρωτάει κάτι τέτοιο. Κι επειδή όλα έχουν κι ένα όριο (του Άδωνι το όριο), «εδώ θα σκοτωθούμε τώρα», του ‘λεγε του συναδέλφου. Και πως αυτό που κάνει, δηλαδή να τον ρωτά «εσείς που έχετε τόσο πολλή δουλειά να κάνετε στο υπουργείο σας γιατί τσακώνεστε επί μια εβδομάδα με την Ζωή Κωνσταντοπούλου;», είναι χυδαίο.
«Κάπου έχουμε παραγνωριστεί όλοι», είπε ακόμη στον Παπαχλιμίντζο. Στο τέλος το είπε αυτό, για buzzer beater. Και όλα – επειδή κι αυτό σημειολογικά, έχει την αξία του – συνέβησαν στο στούντιο της δημόσιας τηλεόρασης. Στην τηλεόραση δηλαδή που δεν ανήκει στον Άδωνι Γεωργιάδη, ούτε στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά στον ελληνικό λαό.
«Μη μιλάς, μη γελάς, κινδυνεύει η Ελλάς», έγραφε ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. «Μη μιλάς, μη ρωτάς, κινδυνεύει η Ελλάς», γράφει η
κυβέρνηση Μητσοτάκη. Γιατί άμα μιλάς πια και ειδικά άμα ρωτάς, είσαι κι ανθέλληνας, αλλά και διάφορα άλλα τέτοια – επικίνδυνα και μπολσεβικικά.
Όλα αυτά μου ήρθαν στο μυαλό χθες το βράδυ, φεύγοντας από την παρουσίαση της νέας ποιητικής συλλογής του Θύμιου Γεωργόπουλου «Μικρές Κυκλάδες – 50+1 Απλά Γυμνάσματα Ποίησης» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΟΤΑΝ (και να την διαβάσετε, γιατί ο Θύμιος «ποιεί», γράφει εξαιρετικά). Στο πάνελ των ομιλητών βρισκόταν και ο Θανάσης Καρτερός. Που μεταξύ άλλων ανέφερε πως, «η ευγένεια είναι πολιτική αρετή».
Ναι. Η ευγένεια, είναι πολιτική αρετή.
Και είχε δίκιο ο Καρτερός. Γιατί ακριβώς σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς, της επικυριαρχίας της πολιτικής αλητείας, αλλά και των αγυρτών του Τίποτα που παριστάνουν Κάτι, η ευγένεια – που δεν διαθέτουν – όντως αποτελεί πολιτική αρετή. Γιατί η ίδια η Πολιτική δεν (πρέπει) είναι απλώς το «μέσο» ή η «διαδικασία». Αλλά κάτι πολύ περισσότερο.
Τι λέτε εσείς γι’ αυτό;
Δεν υπάρχουν σχόλια