Ο «ελεγχόμενος» πρόεδρος
Δύο φορές το τελευταίο διάστημα βρέθηκε «ελεγχόμενος» ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γιάννης Παναγόπουλος. Η πρώτη, στα τέλη του περασμένου Νοεμβρίου, όταν πρόσφερε στη Νίκη Κεραμέως και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη το ανεκτίμητο δώρο να νομιμοποιήσει τις αντεργατικές ρυθμίσεις αυτής που ονόμασαν Κοινωνική Συμφωνία. Το «αδίκημα» ήταν αυτόφωρο, καθώς η επαναφορά της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και όλων των ευεργετικών ρυθμίσεων που είχαν καταργηθεί την περίοδο των μνημονίων είναι όχι απλώς κορυφαία «εκκρεμότητα» 7,5 χρόνια μετά την έξοδο από τη μνημονιακή επιτήρηση αλλά και κορυφαία προτεραιότητα για το εργατικό κίνημα. Τώρα ελέγχεται για δεύτερη φορά, αυτή τη φορά δικαστικά. Επ’ αυτού οφείλουμε να σεβαστούμε το τεκμήριο της αθωότητας. Ομως, ακόμη και αν ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ δικαιωθεί δικαστικά, από μόνο του το γεγονός προκαλεί ήδη μεγάλη ζημιά στο συνδικαλιστικό κίνημα. Ο λόγος είναι ότι στη συνείδηση μεγάλου ποσοστού των εργαζομένων και της κοινωνίας ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ έχει απολέσει το τεκμήριο της αθωότητας.
Αποξενωμένος από τον κόσμο της εργασίας, ο Γιάννης Παναγόπουλος μένει στην Εκάλη, κατέχει διευθυντική θέση στην Εθνική Τράπεζα (η οποία του εξασφαλίζει αυτοκίνητο και υψηλή ετήσια αποζημίωση) και έχει εξοχικό με πισίνα στην Αρκαδία. Με δική του απόφαση, τα συνέδρια της ΓΣΕΕ γίνονται σε πεντάστερα ξενοδοχεία - μια επίδειξη χλιδής που εκφράζει ταξικό χάσμα μεταξύ της εργατικής τάξης και των κορυφών της συνδικαλιστικής πυραμίδας. Επιπλέον, κατέχει τη θέση του προέδρου στο Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ (που διαχειρίζεται εκατομμύρια εργατικών εισφορών) και τη θέση του προέδρου στον ΕΛΕΚ (που διαχειρίζεται δεκάδες εκατομμύρια ευρώ).
Δεν είναι ασφαλώς αδιάφορη -όχι μόνο για τις «εντυπώσεις» αλλά και για λόγους ουσίας- η όποια εξέλιξη της δικαστικής υπόθεσης. Ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον είναι αν και κατά πόσον θα εκδηλωθεί -επ’ αφορμή- κάποια συντονισμένη καμπάνια δυσφήμησης του εργατικού και συνδικαλιστικού κινήματος. Ανεξάρτητα από όλα αυτά όμως, το ζήτημα που τίθεται επιτακτικά είναι άλλο: όταν η συνδικαλιστική κορυφή χάνει σε τέτοιο βαθμό την αξιοπιστία και το τεκμήριο της αθωότητας, όταν η συνδικαλιστική γραφειοκρατία οδηγεί στον πλήρη εκφυλισμό, το αίτημα για ένα νέο εργατικό κίνημα ηχεί εκκωφαντικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια