Η μονιμότητα στο Δημόσιο δεν είναι προνόμιο, είναι εγγύηση Δημοκρατίας και δικαιωμάτων
Η Μονιμότητα δεν είναι «Προνόμιο», είναι η Ασπίδα του Κράτους απέναντι στον Κομματισμό
Προς τους εργαζόμενους δημόσιους υπαλλήλους και τα στελέχη που στηρίζουν την κυβέρνηση.
Επί 115 ολόκληρα χρόνια, η μονιμότητα στο Δημόσιο δεν υπήρξε ένα «δώρο» προς τον υπάλληλο. Ήταν η θεσμική εγγύηση ότι το κράτος έχει συνέχεια, ανεξάρτητα από το ποιος κάθεται στην καρέκλα του Υπουργού. Ήταν η δικλείδα ασφαλείας που επέτρεπε στον δημόσιο λειτουργό να πει «όχι» σε μια παράνομη εντολή ή σε μια κομματική αυθαιρεσία, χωρίς να φοβάται ότι την επόμενη μέρα θα βρεθεί στον δρόμο.
Σήμερα, με το πρόσχημα της «αξιολόγησης» και του «εκσυγχρονισμού», η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ανοίγει την κερκόπορτα για την κατάργηση αυτής της προστασίας. Το ερώτημα που τίθεται πλέον αμείλικτα στους ψηφοφόρους και τους συνδικαλιστές της παράταξης είναι απλό: Γιατί ένα κόμμα θέλει να μπορεί να απολύει ακόμα και τους ίδιους του τους υποστηρικτές;
Η απάντηση είναι ορατή πίσω από τις λέξεις του διαγγέλματος: Ο απόλυτος έλεγχος. Όταν ο υπάλληλος παύει να είναι μόνιμος, παύει να υπηρετεί το Δημόσιο Συμφέρον και αρχίζει να υπηρετεί την εκάστοτε πολιτική ηγεσία. Γίνεται όμηρος μιας διαρκούς ανασφάλειας, όπου η επιβίωσή του εξαρτάται από την «υπακοή» του στις επιθυμίες του Μαξίμου ή του τοπικού βουλευτή.
Απευθυνόμαστε σε εσάς, που χρόνια τώρα δίνετε τη μάχη για την παράταξη:
• Θα δεχτείτε να μετατραπείτε από λειτουργοί του κράτους σε αναλώσιμους ομήρους των κομματικών γραφείων;
• Πώς μπορείτε να παραμένετε πιστοί σε μια ηγεσία που, με την άρση της μονιμότητας, σας αφαιρεί το δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και την επαγγελματική ανεξαρτησία;
Η πίστη σε ένα κόμμα τελειώνει εκεί που αρχίζει η επίθεση στη ζωή και την ασφάλεια της οικογένειάς σας. Η μονιμότητα προστατεύει το κράτος από τον κομματισμό. Η κατάργησή της επιστρέφει την Ελλάδα στον 19ο αιώνα, στις εποχές της απόλυτης αυθαιρεσίας.
Η ώρα της ευθύνης δεν είναι στις κάλπες, είναι τώρα: Θα γίνετε οι υπάλληλοι του κράτους ή οι πειθήνιοι ακόλουθοι ενός κόμματος που δεν διστάζει να σας θυσιάσει;
Έρχεται η Χειραγώγηση μέσω της Αξιολόγησης
Χωρίς το δίχτυ της μονιμότητας, η αξιολόγηση μετατρέπεται από εργαλείο βελτίωσης σε εργαλείο απόλυσης. Νομικά, θα είναι πολύ πιο εύκολο να τεκμηριωθεί μια «ανεπάρκεια» η οποία θα οδηγεί στην έξοδο, στερώντας από τον υπάλληλο τη δυνατότητα να προσφύγει στο Συμβούλιο της Επικρατείας με τις πιθανότητες δικαίωσης που έχει σήμερα.
Κατάργηση των Ειδικών Δικαστηρίων
Σήμερα, για να απολυθεί ένας μόνιμος υπάλληλος απαιτείται απόφαση από Υπηρεσιακό Συμβούλιο με πλειοψηφία δικαστικών λειτουργών. Με την άρση της μονιμότητας, αυτή η δικαστική εγγύηση θα μπορεί να αντικατασταθεί από μια απλή διοικητική πράξη ενός διευθυντή ή ενός Γενικού Γραμματέα.
Συμπέρασμα: Η νομική αλλαγή θα σημάνει τη μετάβαση από το «Κράτος Δικαίου» στο «Κράτος των Διορισμένων», όπου ο υπάλληλος θα οφείλει πίστη στην εκάστοτε κυβέρνηση και όχι στο Σύνταγμα.
Εν κατακλείδι εφόσον υπάρχουν διαδικασίες απόλυσης ακόμα και σήμερα, γιατί πρέπει να αναθεωρηθεί το Σύνταγμα και να αρθεί η μονιμότητα των των δημοσίων υπαλλήλων; Μήπως για να μπορούν να απολύουν με αυθαίρετες αποφάσεις σε κλειστά γραφεία; Έχετε καταλάβει για ποιο λόγο τους καίει τόσο πολύ η μονιμότητα του δημοσίου υπαλλήλου;
Είναι άλλο πράγμα να είσαι πιστός σε μια παράταξη και τις αρχές της, και τελείως άλλο να γίνεσαι αποχαυνωμένος οπαδός που χειροκροτεί ακόμα και την αλυσίδα που του περνάνε στον λαιμό. Η πίστη απαιτεί αξιοπρέπεια· η τυφλή οπαδική υποταγή απαιτεί απλώς να μην έχεις τίποτα να χάσεις — και στην προκειμένη περίπτωση, κινδυνεύετε να χάσετε τα πάντα.
Υ.Γ. Όλα αυτά τώρα που κυβερνά το κόμμα που υποστηρίζετε. Όταν θα κυβερνάει άλλο; Μήπως τότε θα είστε σίγουρα οι επόμενοι «ανεπαρκείς» και προς απόλυση;
Δεν υπάρχουν σχόλια