Δύο άκρα; Δεν νομίζω! (Του Γιωργου Τραπεζιώτη)
Για να ξεκινήσουμε με τα βασικά. «Φασίστες της Αριστέρας» δεν υπάρχουν. Υπάρχουν μόνο κάτι νεόκοποι «ισαποστάκηδες», οπαδοί της θεωρίας των δυο άκρων. Και μαζί μ’ αυτούς υπάρχουν και κάτι «ευρύχωροι» ακροκεντρώοι που μοστράρουν τα «δεν υπάρχει Αριστερά και Δεξιά». Και αγκαζέ απευθύνονται σε όλους εκείνους που ουρλιάζουν για «φασιστερά».
Τα ‘χουμε δει αυτά. Τα ‘χουμε ακούσει – και τα ΄χουμε διαβάσει. Και ξέρουν πολύ καλά σε ποιους απευθύνονται. Και ο Κυριάκος Μητσοτάκης και ο αντιπρόεδρός του, στη Νέα Δημοκρατία, Άδωνις Γεωργιάδης.
Ούτε μια λέξη δεν βρήκε να πει ο πρωθυπουργός στο καθιερωμένο εβδομαδιαίο μήνυμά του – ούτε μία. Για τους εκτελεσθέντες αγωνιστές
κομμουνιστές της Καισαριανής, αν και την περασμένη εβδομάδα η είδηση – επ’ αφορμή των φωτογραφιών που ήρθαν στο φως – κυριάρχησε στην επικαιρότητα. Και πως να έγραφε «κάτι»; Αν το έκανε θα έξυνε – και θ’ άνοιγε – ματωμένες πληγές, πολλές πληγές. Τις οποίες πληγές όμως άνοιξε και κράτησε ανοικτές το εμφυλιακό και μετεμφυλιακό (παρα)κράτος. Δηλαδή, οι πολιτικοί παππούδες της παράταξης της οποίας σήμερα ηγείται ο «άριστος των αρίστων».
Γιατί, εάν έκανε κάτι τέτοιο ο Μητσοτάκης, εάν έλεγε δηλαδή για «κομμουνιστές θα έπρεπε να πει και για το καθεστώς Μεταξά που τους
παρέδωσε στους επόμενους, ως κρατούμενους που καταδικάστηκαν και φυλακίστηκαν για ιδεολογικούς λόγους. Στους ναζί κατακτητές και τους ντόπιους συνεργάτες τους δηλαδή. Αλλά εάν το έκανε αυτό, θα πλήγωνε το «προφίλ» του «ηρωικού Μεταξά του Όχι» και θα χάλαγε και μια ωραία ιστορία – κυριολεκτικά για «μικρά παιδιά». Και θα επανέλθω σε αυτό. Στα «μικρά παιδιά».
Αν μίλαγε ο πρωθυπουργός όμως, θα έδινε και την αφορμή να ανοίξει για τα καλά και η συζήτηση για τις κατοχικές κυβερνήσεις και για την «νύχι-κρέας» συνεργασία τους με τους Ναζί. Θα συζητάγαμε ευρύτατα δηλαδή και για τις δωσιλογικές κυβερνήσεις των Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλου και Ράλλη. Κι αυτά τα πράγματα κάνουν τζιζ. Οπότε, τι καλύτερο από την Σιωπή; Η οποία είναι και χρυσός, ειδικά σε περιπτώσεις σαν κι αυτή.
Τι να έλεγε δηλαδή ο Μητσοτάκης; Πως στην Καισαριανή εκτελέστηκαν κομμουνιστές; Από ποιους; Και γιατί εκτελέστηκαν κι άλλοι μετά; Ποιος άλλος εκτελούσε κόσμο; Γιατί κομμουνιστές εκτελούσαν στην Καισαριανή, αριστερούς, αγωνιστές πατριώτες – κανονικούς πατριώτες. Κι όχι γιαλαντζί. Ποιοι ρουφιάνευαν ποιους, φορώντας κουκούλες; Ποιοι πλούτισαν εκείνα τα μαύρα, τα δίσεκτα χρόνια και σε βάρος ποιων; Ποιοι κατάφεραν μετά να επιβιώσουν πολιτικά την επόμενη μέρα; Ποιοι μπόρεσαν να γλιτώσουν (και με ευθύνη ποιων;) για τις απάνθρωπες πράξεις τους; Ποιοι έκαναν ως «εθνικός κορμός» πια, καριέρες στην πολιτική, γιατί… σόι πάει αυτό το κατάμαυρο πολιτικό βασίλειο;
Δεν γράφεις λοιπόν τίποτα και ξεμπερδεύεις. Μια και καλή. Γιατί αν δεν ενδιαφέρονται μια φορά οι νέοι για το τι συνέβη το ’63 με την δολοφονία Λαμπράκη, γιατί να ενδιαφέρεται για το τι συνέβη στην διάρκεια της Κατοχής; Τα ‘χει εξηγήσει αυτά ο Μητσοτάκης.
Ο Άδωνις Γεωργιάδης, δεν αποτελεί παραφωνία στην «Συμφωνική Ορχήστρα του Μητσοτάκη». Μπορεί να φαίνεται πιο «μπρουτάλ», μπορεί να ακούγεται «πιο Δεξιός» (σ.σ. ακροδεξιός δηλαδή), μπορεί χίλια-δυο, αλλά την δουλειά την κάνει. Και την κάνει πάντα με έναν πολύ συγκεκριμένο και προβοκατόρικο τρόπο γιατί κι αυτός γνωρίζει καλά πως στη χώρα του «ναι μεν, αλλά…», όλα έχουν ήδη δρομολογηθεί και οι αντιστάσεις του κόσμου απέναντι στα κυρίαρχα αφηγήματα είναι ασθενείς.
Δεν θα σταθώ στα όσα ευλόγως συζητήθηκαν αναφορικά με το βιντεοσκοπημένο υλικό, απ’ όπου προκύπτει το ποιος επιδίωκε να κάνει και τι
στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας την περασμένη εβδομάδα. Θα σταθώ μόνο σε δυο στιγμές. Σε κάτι που είπε και σε κάτι που έκανε, γιατί τα «σημάδια», πρέπει να τα παρατηρούμε.
«Αφού κάνουν προπαγάνδα με τις κάμερες ανοιχτές, σκεφτείτε τι έχουν γράψει μέσα στα βιβλία της Ιστορίας, εκεί που δεν υπάρχουν κάμερες», έλεγε ωρυόμενος τις πρώτες ώρες μετά την επίσκεψη στο νοσοκομείο, ενώ προσπαθούσε να βγει – τι άλλο; – «λάδι».
Τι είχε κάνει νωρίτερα; Κάντε ένα κόπο να μπείτε στο βίντεο που ο ίδιος ο υπουργός «ανέβασε» στο Χ. Ένα βίντεο διάρκειας 6 λεπτών και 8
δευτερολέπτων – και παρατηρήστε τα «σημάδια» που λέγαμε. Γιατί υγειονομικούς πήγε να συναντήσει, τους αστυνομικούς δείχνει να χαιρετάει πρώτα-πρώτα (ή τουλάχιστον αυτό θέλει να προβάλει ως πρώτο). «Σας αγαπάμε πολύ», του λέει ένας εκ των πάνοπλων οργάνων της τάξης. «Κι εγώ σας αγαπάω», τους λέει ο υπουργός Υγείας που συμπεριφέρεται ως … καταπιεσμένος «υπουργός Δημοσίας Τάξεως στην Υγεία». Και συνεχίζει: «Σας λατρεύω, όχι σας αγαπάω. Παραπάνω από όσο νομίζετε».
Δεν είναι λοιπόν μόνο η πολιτική αυτής της κυβέρνησης. Είναι η παράδοση μιας ολόκληρης παράταξης που επιβάλλει αυτές τις συμπεριφορές, είναι όμως και τα αντανακλαστικά επιβίωσης που επέδειξε ως πολιτικός χώρος μέσα στον ιστορικό Χρόνο. Ξαναγράφοντας την Ιστορία, διδάσκοντάς την στα σχολεία, στις νέες γενιές «αλλιώς», σκοτεινιάζοντας εσκεμμένα εκείνες τις πτυχές της και τα γεγονότα της που την λεκιάζουν και στοιχειώνουν το νεοφιλελεύθερο προσωπείο της.
Και για τα «μικρά παιδιά» που λέγαμε: Η αφήγηση της σύγχρονης Ιστορίας, εκτός από βιβλία που λένε την αλήθεια, απαιτεί κυρίως θάρρος – πολιτικό. Και πρωτοβουλίες επίσης πολιτικές, αν θέλουμε κάποια στιγμή όντως να κλείσουν οι πληγές του παρελθόντος και να πορευτούμε προς το μέλλον, γνωρίζοντας πια. Όλοι. Ανεξαιρέτως. Για το τι έκανε ποιος και πότε. Κι απαιτούνται θαρραλέες πολιτικές πρωτοβουλίες, όχι βέβαια από τον χώρο των ιδεολογικών και πολιτικών απογόνων εκείνων που συνεργάστηκαν με τους ναζί, αλλά από εκείνους που επιμένουν να μιλούν και να δρουν στο πολιτικό πεδίο, εμπνευσμένοι από τους αγώνες εκείνων που δεν λύγισαν. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμη όμως…
Δεν υπάρχουν σχόλια