Συνταξιούχος και… με τον νόμο
Η υπόθεση του προέδρου της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλου δικαίως ευαισθητοποίησε όχι μόνο τον συνδικαλιστικό χώρο, αλλά ευρύτερα την κοινωνία. Η «Εφημερίδα των Συντακτών», πιστή στην επιλογή της να αφήσει το δικαστικό σύστημα να αποφανθεί για το αν υπήρξε σκάνδαλο ή όχι, εστίασε και θα εξακολουθήσει να εστιάζει σε ό,τι σχετίζεται με την ταξική ηθική του προέδρου της ΓΣΕΕ, με τα ζητήματα γραφειοκρατικοποίησης των συνδικάτων και ιδιαίτερα των τριτοβάθμιων οργανώσεων του εργατικού κινήματος και με τις υλικές της βάσεις.
Από αυτή την άποψη, η υπόθεση κάθε άλλο παρά έκλεισε, καθώς οι υλικές βάσεις της γραφειοκρατικοποίησης και του εκφυλισμού είναι πολυποίκιλες. Μία ακόμη εκδοχή τους αποκαλύπτουμε σήμερα και αφορά τον παρατεινόμενο εργασιακό βίο του Γιάννη Παναγόπουλου στην Εθνική Τράπεζα, που έχει παραβιάσει συστηματικά τον Κανονισμό Εργασίας της τράπεζας, παραμένοντας επί 52 συναπτά έτη εργαζόμενός της, ενώ έπρεπε, βάσει των προβλέψεών του, να έχει συνταξιοδοτηθεί από το 2012!
Κανονισμός και τροποποιήσεις
Ο Κανονισμός Εργασίας της Εθνικής Τράπεζας που ίσχυε μέχρι το 2012, στο άρθρο 33 προέβλεπε για την υπαλληλική σχέση εργασίας, ότι αυτή λύεται:
«Αυτοδικαίως, λόγω αδικαιολόγητης ή αυθαίρετης απουσίας του υπαλλήλου, για χρονικό διάστηµα τουλάχιστον ενός (1) µήνα. Σε κάθε περίπτωση η λύση επέρχεται αυτοδίκαια µε τη συµπλήρωση του 58ου έτους της ηλικίας και 35 ετών συντάξιµης υπηρεσίας. Σε περίπτωση κατά την οποία ο καταλαµβανόµενος από το όριο ηλικίας των 58 ετών δεν συµπληρώνει 35 έτη συντάξιµης υπηρεσίας, τότε η σύµβαση δεν λύνεται και παρατείνεται αυτοδικαίως µέχρι τη συµπλήρωση 35 ετών συντάξιµης υπηρεσίας, µε ανώτατο χρονικό όριο στην περίπτωση αυτή τη συµπλήρωση από τον υπάλληλο του 62ου έτους της ηλικίας του. Σε περίπτωση που ο υπάλληλος συµπληρώνει το 62ο έτος της ηλικίας του χωρίς να θεµελιώνει δικαίωµα για λήψη κύριας σύνταξης από οποιονδήποτε ασφαλιστικό φορέα, τότε η σύµβαση παρατείνεται µέχρις ότου θεµελιωθεί τέτοιο δικαίωµα».
Ο Κανονισμός Εργασίας του 2013 επαναλαμβάνει την πρόβλεψη για ηλικιακό όριο 58 ετών και 35 συντάξιμα χρόνια. Ο Γιάννης Παναγόπουλος εργάζεται στην Εθνική από το 1974. Το 2012 ή το αργότερο το 2013 είχε ήδη συμπληρώσει 38 χρόνια συντάξιμης υπηρεσίας και 58 χρόνια ηλικίας. Επρεπε λοιπόν «αυτοδικαίως» να συνταξιοδοτηθεί. Ομως όλοι γνωρίζουμε ότι δεν συνταξιοδοτήθηκε. Αντίθετα, μακροημερεύει στον εργασιακό του βίο μέχρι σήμερα που είναι 71 χρόνων.
Μετέπειτα αλλαγές με βάση μνημονιακούς και μεταμνημονιακούς νόμους διεύρυναν το ηλικιακό όριο τα σημερινά 62 έτη για συντάξιμη προϋπηρεσία 40 ετών (ή έως τα 67 μέχρι να συμπληρωθούν 40 χρόνια συντάξιμης προϋπηρεσίας). Αυτό σημαίνει ότι ακόμα και με τα νέα, διευρυμένα όρια, ο Γιάννης Παναγόπουλος έπρεπε αυτοδικαίως να έχει συνταξιοδοτηθεί. Απλά... έχει ξεπεράσει όλα τα όρια. Οχι μόνο τα καλώς εννοούμενα όρια του εργατικού συνδικαλισμού, αλλά και τα όρια Κανονισμών Εργασίας και –πλέον– νόμων.
Το τρομερό συμπέρασμα είναι ότι ο Γιάννης Παναγόπουλος ήταν και το 2012-2013 αλλά και σήμερα παράτυπα πρόεδρος της ΓΣΕΕ: θα έπρεπε να έχει συνταξιοδοτηθεί, οπότε ως συνταξιούχος δεν θα δικαιούνταν να εκλεγεί αντιπρόσωπος για το Συνέδριο της ΓΣΕΕ!
Το ακόμα εντυπωσιακότερο είναι ότι εξελέγη ξανά αντιπρόσωπος για το συνέδριο της ΓΣΕΕ τον Απρίλιο και μάλιστα έκανε και ηγετικές δηλώσεις για το «όραμα» της νέας του θητείας. Εκλέχθηκε για πρώτη φορά πρόεδρος της ΓΣΕΕ το 2006 και φέτος συμπληρώνει 20ετία στο… ύπατο αξίωμα της Συνομοσπονδίας – ο μακροβιότερος πρόεδρος της ΓΣΕΕ!
Το γεγονός αυτό υπογραμμίζει ιδιαίτερα τις κριτικές που έχουν απευθυνθεί στο πρόσωπό του για το ότι επιμένει να παρατείνει τον εργασιακό του βίο –προφανώς για να μπορεί να παρατείνει και τη θητεία του ως προέδρου της ΓΣΕΕ– ενώ έχει συμπληρώσει 52 χρόνια ως εργαζόμενος και πάνω από 20 χρόνια στη θέση του διευθυντή.
Υλική βάση
Το εκ πρώτης όψεως μόνο παράδοξο, αλλά μάλλον εντελώς λογικό και αναμενόμενο, είναι ότι από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και ύστερα, η επέκταση των δικαιωμάτων των συνδικαλιστικών στελεχών, ιδιαίτερα στην τριτοβάθμια συνδικαλιστική βαθμίδα, είναι ευθέως ανάλογη με την κατάπτωση της μαχητικότητας και της αποτελεσματικότητας του συνδικαλιστικού-εργατικού κινήματος.
Οι επί μακρό χρόνο αποσπάσεις στο όνομα των συνδικαλιστικών καθηκόντων, η «αυτοδίκαιη» βαθμολογική εξέλιξη μέχρι τον βαθμό του διευθυντή (όπως στην περίπτωση του Γιάννη Παναγόπουλου) και η δυνατότητα μακράς παραμονής σε αυτό τον βαθμό, δημιούργησαν μια συνδικαλιστική «κάστα», της οποίας οι όροι ζωής απείχαν όλο και περισσότερο από τους όρους ζωής της μεγάλης πλειονότητας των εργαζομένων. Ο δρόμος για τη σύγκλιση ή και συγχώνευση αυτής της κάστας στελεχών με ημι-κρατικές ή κρατικές γραφειοκρατίες είχε ανοίξει.
Στην προέκτασή του, η φυσιολογική συνέπεια ήταν ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός...
Δεν υπάρχουν σχόλια