Χρήστος Κωνσταντινίδης: «Μόνο όταν επέλθει δικαιοσύνη, θα μπορέσουμε να τους συγχωρήσουμε»
Τρία χρόνια μετά την τραγωδία στα Τέμπη, ο σύζυγος της Βασιλικής Χλωρού μιλά στο Newsbreak για την απώλεια, τον αγώνα και την ανάγκη λογοδοσίας
Με λόγο βαθιά ανθρώπινο, φορτισμένο αλλά και ακλόνητα στοχευμένο, ο Χρήστος Κωνσταντινίδης δεν μιλά μόνο ως σύζυγος θύματος της τραγωδίας στα Τέμπη, μιλά ως πολίτης που μετατρέπει το προσωπικό πένθος σε δημόσια διεκδίκηση.
Τρία χρόνια μετά τον χαμό της συζύγου του, Βασιλική Χλωρού, η φωνή του παραμένει σταθερή. Η μνήμη δεν μπορεί να γίνει σιωπή και η απώλεια δεν πρέπει να μείνει ανεξερεύνητη.
Ο ίδιος περιγράφει τη σύζυγό του όχι μέσα από τον τίτλο «θύμα», αλλά μέσα από την ουσία της ζωής της. Η Βασιλική, όπως λέει, ήταν νοσηλεύτρια, εθελόντρια στον Ερυθρό Σταυρό και δωρήτρια οργάνων. Ένας άνθρωπος που άγγιζε ψυχές, άκουγε τους άλλους και είχε τη σπάνια ικανότητα να τους ανακουφίζει. Η σφοδρότητα της σύγκρουσης όμως δεν επέτρεψε ούτε την εκπλήρωση της τελευταίας της επιθυμίας, να χαρίσει ζωή μέσω της δωρεάς οργάνων.
Η στιγμή που σημάδεψε για πάντα την οικογένεια
Ο κ. Κωνσταντινίδης θυμάται τη διαδρομή από τη Θεσσαλονίκη στη Λάρισα για την παραλαβή της σορού. Όταν επέστρεψε σπίτι, είπε στα παιδιά τους κάτι που, όπως εξηγεί, θα τον συνοδεύει για πάντα: «Είστε ευλογημένα που κηδεύετε τη μητέρα σας και δεν γίνεται το αντίθετο. Σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι. Κι εμείς συνεχίζουμε με έναν επιβάτη λιγότερο». Η απώλεια, όπως τονίζει, τους στέρησε τουλάχιστον 25 χρόνια κοινής ζωής που θα μπορούσαν ακόμη να έχουν.
Ο «ιερός αγώνας» για δικαίωση
Ο ίδιος δηλώνει ότι έχει εγκαταλείψει τα πάντα για έναν σκοπό: Τη δικαίωση των θυμάτων. Δεν θεωρεί τον αγώνα προσωπικό. Τον χαρακτηρίζει «ιερό» και συλλογικό, γιατί όπως λέει, αφορά ολόκληρη την κοινωνία. Η λύτρωση, εξηγεί, δεν είναι συναίσθημα αλλά αποτέλεσμα: θα έρθει μόνο όταν αποδοθεί δικαιοσύνη και αποδειχθεί η ενοχή όσων ευθύνονται. «Μόνο τότε μπορούμε να δουλέψουμε μέσα μας και να συγχωρέσουμε. Η ειρήνη έρχεται αφού έρθει η δικαιοσύνη».
Καταγγελίες για θεσμικές ευθύνες
Ο κ. Κωνσταντινίδης αποκαλύπτει ότι έχει κινηθεί νομικά κατά δικαστικών λειτουργών, ξεκαθαρίζοντας πως δεν το έκανε από εκδίκηση αλλά από ανάγκη να αποκαλυφθεί η αλήθεια. Όπως τονίζει, το πρόβλημα δεν είναι απλώς διαδικαστικό αλλά βαθιά θεσμικό. Όταν νόμοι, συμβάσεις ή έρευνες λειτουργούν προς όφελος συγκεκριμένων προσώπων, τότε, όπως λέει, βλάπτεται ολόκληρος ο λαός. Υποστηρίζει μάλιστα ότι οι πολίτες είναι η πραγματική «άρχουσα εξουσία» και οφείλουν να απαιτούν ευθύνες από τους εκπροσώπους τους.
Σε μία από τις πιο χαρακτηριστικές φράσεις της παρέμβασής του, τονίζει: «Η δικαιοσύνη δεν είναι τα δικαστήρια ούτε οι νόμοι στα βιβλία. Είναι μάχη και μαχητής είναι ο πολίτης». Καλεί την κοινωνία να μην στρέφει το βλέμμα αλλού όταν βλέπει αδικία, αλλά να καταγγέλλει, να διεκδικεί και να στέκεται δίπλα στον αδικημένο.
Το ερώτημα προς τους κατηγορούμενους
Αν είχε τη δυνατότητα να απευθυνθεί απευθείας στους κατηγορούμενους, λέει ότι θα τους ρωτούσε γιατί κανείς δεν έχει παραδεχτεί λάθος ή ευθύνη, ούτε καν ως ανθρώπινο σφάλμα. Για εκείνον, το βασικό ζήτημα δεν είναι μόνο νομικό αλλά ηθικό: Η κοινωνία, όπως υποστηρίζει, πάσχει πρωτίστως από κρίση ηθικής. Και αυτό, κατά τη γνώμη του, εξηγεί γιατί η αδικία μπορεί να επιμένει.
«Πρέπει να ανατάξουμε πρώτα τον εαυτό μας»
Κλείνοντας, o κ. Κωνσταντινίδης στέλνει ένα μήνυμα συλλογικής ευθύνης: «Είναι στο χέρι μας να ανατάξουμε τη δικαιοσύνη. Αλλά πρώτα πρέπει να ανατάξουμε τον εαυτό μας για να έρθει μια μέρα που θα προέχει το “εμείς” και όχι το “εγώ”».
Δεν υπάρχουν σχόλια