Ποιος κερδίζει από το ριμέικ της κόντρας Τσίπρα–Στουρνάρα
Η δημόσια αντιπαράθεση ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Γιάννη Στουρνάρα δεν αφορά μόνο το παρελθόν | ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI
Με έναν τρόπο που θυμίζει έντονα άλλες εποχές, η δημόσια αντιπαράθεση ανάμεσα στον Αλέξη Τσίπρα και τον Γιάννη Στουρνάρα επέστρεψε αιφνιδιαστικά τις προηγούμενες ημέρες στο προσκήνιο, επαναφέροντας στον δημόσιο διάλογο ένα γνώριμο πολιτικό μοτίβο: την αντιπαράθεση γύρω από το 2015 και, μαζί με αυτήν, το δίπολο που σημάδεψε την προηγούμενη δεκαετία.
Πίσω από το πυκνό πινγκ πονγκ δηλώσεων των τελευταίων ημερών διαμορφώνεται μια πολιτική εικόνα με ενδιαφέρον παράδοξο. Η επιστροφή της συζήτησης στον φάκελο 2015–2019 δεν λειτουργεί μονοσήμαντα υπέρ κάποιας πλευράς. Αντιθέτως, πιθανόν και υπό όρους, δείχνει να ευνοεί και τους δύο βασικούς πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου, οι οποίοι σήμερα βρίσκονται σε διαφορετικούς ρόλους.
Η αναθέρμανση της αντιπαράθεσης ξαναφέρνει στο προσκήνιο το γνώριμο δίλημμα που είχε εκφράσει το κυβερνητικό αφήγημα «σταθερότητα ή ρήξη». Για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η υπενθύμιση εκείνων των ημερών μπορεί να ενεργοποιήσει εκ νέου αντι-ΣΥΡΙΖΑ αντανακλαστικά σε ένα ευρύ, κυρίως κεντρώο, ακροατήριο. Πρόκειται για τη δεξαμενή ψηφοφόρων που αποτέλεσε τη βάση της εκλογικής του επικράτησης και η οποία το τελευταίο διάστημα έδειχνε σημάδια κόπωσης. Η επιστροφή στο δίλημμα «2015 ή σταθερότητα» λειτουργεί, έτσι, ως μηχανισμός επανασυσπείρωσης.
Την ίδια στιγμή, όμως, και ο Αλέξης Τσίπρας έχει λόγους να θεωρεί ότι η συγκεκριμένη σύγκρουση του ανοίγει πολιτικό χώρο. Η μετωπική αντιπαράθεση με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας τον επαναφέρει στο ραντάρ ενός ακροατηρίου με έντονα αντιδεξιά και αντιμητσοτακικά χαρακτηριστικά, επιχειρώντας να εκφράσει έναν ευρύτερο χώρο δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβερνητική πολιτική – έναν χώρο που θα μπορούσε να του προσφέρει τη δεύτερη θέση σε μια επόμενη εκλογική αναμέτρηση.
Ειδικά σε μια συγκυρία όπου επιδιώκει να σταθεροποιήσει την παρουσία του στον χώρο της αντιπολίτευσης και να προετοιμάσει το έδαφος για νέο πολιτικό εγχείρημα, η επαναφορά της παλιάς σύγκρουσης λειτουργεί ως υπενθύμιση του ρόλου που είχε ως βασικός αντίπαλος του «συστήματος». Το γεγονός ότι η Μαρία Καρυστιανού επιχειρεί να διεμβολίσει τμήμα του ίδιου χώρου, αλλά ταυτόχρονα στενεύει τα περιθώρια απεύθυνσης σε ένα αριστερόστροφο αντισυστημικό ακροατήριο μετά τις δηλώσεις της για τις αμβλώσεις, διαμορφώνει ένα ρευστό τοπίο στο οποίο ο Τσίπρας επιδιώκει να επανατοποθετηθεί.
Μέσα σε αυτό το φόντο, η σύγκρουση των ημερών αποκτά πρόσθετο βάρος. Σύμφωνα με ανθρώπους που γνωρίζουν τις εσωτερικές συζητήσεις, στο επιτελείο του Τσίπρα θεωρούν ότι το νέο σχήμα μπορεί να καταλάβει με αξιώσεις τη δεύτερη θέση, εκτίμηση που -όπως λένε- αποτυπώνεται και σε μετρήσεις που έχουν παρουσιαστεί. Ως κρίσιμο αναδεικνύουν το εύρημα δημοσκόπησης της Metron Analysis, σύμφωνα με το οποίο το 52% δηλώνει ότι το 2019 είχε μεγαλύτερη οικονομική άνεση σε σχέση με σήμερα. Πάνω σε αυτό το στοιχείο επιχειρεί να «κουμπώσει» το αφήγημα της επιστροφής.
Ετσι, το «ριμέικ» της κόντρας δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφορά το ποιος θα καταφέρει να μεταφράσει τη μνήμη εκείνης της περιόδου σε σημερινό πολιτικό κεφάλαιο.
Δεν υπάρχουν σχόλια