Κώστας Μάρκου / Τσίπρας: Κάν’ το όπως ο Ανδρουλάκης
Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr
Παρακολουθούμε την εξέλιξη τον τελευταίο καιρό του δράματος της Αριστεράς που άρχισε το 2023 (και όχι το 2019). Η αναμόχλευση και η υπενθύμιση των κρίσιμων και επώδυνων σταδίων που έχουν προηγηθεί πραγματικά δεν είναι πλέον παραγωγική και προφανώς δεν δημιουργεί προϋποθέσεις για θετική υπέρβαση των προβλημάτων.
Η όποια ατομική και συλλογική ευθύνη έχει καταγραφεί στην συνείδηση του καθένα και η ιστορία θα καταλογίσει τη δική της ετυμηγορία. Η παρούσα πολιτική, οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας σε συνδυασμό με την τραγική γεωπολιτική κατάσταση κάνουν άμεσα επιτακτική την ανάγκη ανατροπής αυτής της πορείας.
Τούτων δοθέντων στο προκείμενο τίθεται, τουλάχιστον σε αυτούς που επιλέγουν τη πολιτική την ενωτική διαδικασία και δράση της Αριστεράς βασισμένης σε ένα ελάχιστο προγραμματικό πλαίσιο, ο τρόπος και ο οδικός χάρτης που θα υλοποιηθεί ένα ενωτικό εγχείρημα διεξόδου.
Οι «παίκτες» έχουν λίγο-πολύ ξεκαθαρίσει τις προθέσεις τους. Οι τάσεις της Νέας Αριστεράς, τα σπαράγματα του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, οι μικρότερες συλλογικότητες και σε ατομικό επίπεδο οι μη ενταγμένοι. Θα σταθώ ιδιαίτερα σε δύο από αυτούς, τον Ανδρουλάκη και τον Τσίπρα.
Αναφέροντας τους ονομαστικά εξυπακούεται ότι αναφέρομαι και στο πολιτικό οικοσύστημα που εκπροσωπεί ο καθένας. Μακριά από εμένα ο υπαινιγμός περί δήθεν προσωποπαγών διαθέσεων τους.
Στέκομαι μόνο σε αυτούς τους δύο γιατί ισχυρίζομαι ότι υπάρχουν πολλά κοινά στοιχεία στις τακτικές που έχουν επιλέξει, για τους δικούς του λόγους ο καθένας, χωρίς να υπεισέρχομαι σε πολιτικές και ιδεολογικές τους αναφορές.
Ο μεν Ανδρουλάκης από την πρώτη στιγμή ξεκαθάρισε ότι πριμοδοτεί την μοναχική πορεία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ με στόχο την πρωτιά και την αυτοδυναμία. Προϊόντος του χρόνου αποδέχεται κάποιου τύπου διεύρυνση με την αποδοχή προσχώρησης κάποιων μεμονωμένων στελεχών.
Διαδικασία που ήδη θεωρείται αμφιλεγόμενη. Αξιοσημείωτο είναι ότι αυτή η τακτική επιλογή αμφισβητείται έντονα από την εσωκομματική του αντιπολίτευση.
Ο δε Τσίπρας, που οπωσδήποτε αποτελεί κεφάλαιο για την Αριστερά, από τη στιγμή που αποφάσισε την ενεργό επανεμπλοκή του στη μάχιμη πολιτική, επέλεξε μια τακτική που μηδενίζει το κοντέρ και επιλέγει την επανεκκίνηση του χώρου με «παρθενογένεση». Ξεκίνησε λίγο-πολύ σαν ταύρος σε υαλοπωλείο στο θέμα αυτό και είναι γεγονός ότι συνέχισε με κάποιες διορθωτικές κινήσεις, που βεβαίως δεν έχουν ανατρέψει τον κύριο προσανατολισμό του.
Δεν αποδέχεται στην συζήτηση με την πολιτική του πρωτοβουλία, όπως τουλάχιστον ο ίδιος αλλά και οι εξουσιοδοτημένοι από αυτόν κονδυλοφόροι διακηρύσσουν, είτε συγκροτημένες συλλογικότητες, είτε στελέχη με «ιδιότητες» ή «παρελθόν» (;).
Η χρονική παράταση δε της ολοκλήρωσης της εξαγγελίας του κομματικού φορέα που οραματίζεται (αρχές, ιδεολογία, πολιτική) πριμοδοτεί τις φυγόκεντρες τάσεις στους δύο, τουλάχιστον, δυνητικούς συμμάχους του, το ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ και την Νέα Αριστερά. Ίσως και να το επιδιώκει αυτό.
Ισχυρίζομαι λοιπόν ότι η τακτική και των δύο είναι παρόμοια. Προφανώς ίδιο είναι και το σκεπτικό που στηρίζονται το οποίο δεν μπορεί να είναι άλλο από το στόχο, με αυτή τη γραμμή που βασίζεται σε πολιτικά εκβιαστικά διλήμματα, της κυρίαρχης επικράτησης στον χώρο της προοδευτικής αντιπολίτευσης.
Υπάρχει όμως μια διαφορά. που δεν ξέρω αν η πλευρά Τσίπρα έχει αξιολογήσει. Η τακτική Ανδρουλάκη που έχει πλέον ένα ικανό χρονικό διάστημα δοκιμασθεί, έχει δείξει τα όρια της.
Με άλλα λόγια, όπως λένε και οι ίδιοι η «βελόνα» έχει κολλήσει. Το γεγονός αυτό, ως πολιτική εμπειρία, δεν προβληματίζει άραγε και την πλευρά Τσίπρα, δηλαδή ότι αυτή η τακτική που έχει επιλέξει έχει «ταβάνι»?
Οψόμεθα.
*Ο καθηγητής Κώστας Μάρκου είναι πρώην βουλευτής, στέλεχος της Νέας Αριστεράς
Δεν υπάρχουν σχόλια