Η επανάσταση του αυτονόητου (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
Κακό χαμό έχει προκαλέσει τις τελευταίες ημέρες – και ώρες – ο Πέδρο Σάντσεθ με τις δηλώσεις του. Δεν θέλει, λέει, πολέμους, δεν «ψήνει» η χώρα του να εμπλακεί στις στρατιωτικές επιχειρήσεις των Αμερικανών και των Ισραηλινών στο Ιράν, λέει και κάτι διάφορα περίεργα, τέρμα αλλόκοτα, για «κανόνες» και «διεθνή Δίκαια» και για Ευρώπες και για τέτοια πράγματα.
Παράξενος ηγέτης. Και έχει καταμπερδέψει τους πάντες. Καουμπόηδες κι ευρωεταίρους. Που όταν είναι για καταστροφή, ομονοούν και συμπράτουν – υπέρ της καταστροφής βεβαίως.
Όμως, το πρόβλημα με τις δηλώσεις Σάντσεθ είναι άλλο. Κι όχι το γεγονός πως όσα λέει απλώς «δεν αρέσουν», για παράδειγμα στον Τραμπ. Ή ότι μετατρέπουν τον Μερτς σε «Καγκελάριο της Σιωπής» όταν ακούει τον ροκοκό πρόεδρο των ΗΠΑ να προσβάλει και να απειλεί ευθέως on camera, τον ευρω- εταίρο του. Ή πως προκαλούν επίσης την οργή των… νόμιμων ιδιοκτητών του πατριωτισμού κι εδώ στα μέρη μας. Που ξεσηκώνονται, μαζί βέβαια με τους… Φρουρούς της Ενημέρωσης κι επαναστατούν, σαν κομπάρσοι που κλέψανε τον ρόλο από τον Παπαμιχαήλ στην ταινία «Παπαφλέσσας». Γιατί, λένε, «ο Σάντσεθ πουλάει όπλα στην Τουρκία» – λες και άλλοι εταίροι μας για παράδειγμα δεν κάνουν τέτοια πράγματα.
Το πρόβλημα με τις δηλώσεις Σάντσεθ είναι πως ο ευρύτερος αριστερός, προοδευτικός χώρος, έχει φτάσει στο σημείο να τις αντιμετωπίζει περίπου ως «επαναστατική πράξη. Ως κάτι αδιανόητα πρωτοποριακό. Ενώ ο Ισπανός πρωθυπουργός δεν λέει τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο, από τα αυτονόητα.
Τίποτε το επαναστατικό δεν έχει το, «μπορεί κανείς να αντιταχθεί σε ένα μισαλλόδοξο καθεστώς και, ταυτόχρονα, σε μια αδικαιολόγητη και επικίνδυνη στρατιωτική επέμβαση. Απευθύνω έκκληση για άμεση αποκλιμάκωση, σεβασμό στο διεθνές δίκαιο και την επείγουσα ανάγκη επανέναρξης του διαλόγου. Η Ισπανία θα είναι εκεί. Και η Ευρώπη πρέπει να είναι εκεί». Όπως διόλου… μαρξιστικό-λενινιστικό δεν είναι το να λέει ένας πρωθυπουργός για παράδειγμα πως, «δεν πρόκειται να πάρουμε μια θέση που αντιβαίνει στις αξίες και τις αρχές μας, φοβούμενοι αντίποινα από άλλους», απαντώντας στις απειλές Τραμπ είχε πει πως «θα κάνει» και «θα ράνει» στην χώρα του, επειδή
δεν είναι «πρόθυμος». Και υπάκουος.
Φτάσαμε όμως ως εδώ. Να θεωρούνται ως «επανάσταση» το αυτονόητο, αλλά και η «κανονικότητα» στον δημόσιο λόγο.
Ο Σάντσεθ δεν είναι ούτε Φιντέλ Κάστρο, ούτε Τσε Γκεβάρα, ούτε και «άγιος». Ένας αστός, σοσιαλδημοκράτης, «κανονικός» πολιτικός είναι, που με τα λεγόμενά του, απλώς προστατεύει τα συμφέροντα του ισπανικού λαού. Είναι όμως και ένας πολιτικός που αντιλαμβάνεται πλήρως τους λόγους για τους οποίους βρίσκεται, στη θέση που βρίσκεται. Κυρίως όμως καταλαβαίνει το ποια είναι η δουλειά του: να κάνει πολιτικές επιλογές που θα εξυπηρετούν τις ανάγκες των πολλών. Λομπίστικα-πολιτικά, αλλά και μιντιακά, αντιδημοφιλής στάση. Ιδιαιτέρως δημοφιλής όμως θέση, για τον ισπανικό λαό.
Και δεν το κάνει τώρα πρώτη φορά, ο Σάντσεθ – που εκτός των άλλων δεν είναι και κανάς… superhero. Το έκανε και πριν λίγους μήνες, προκαλώντας ξανά την τραμπική οργή όταν έγινε ο μόνος που είχε απαντήσει αρνητικά στην έκκληση του Αμερικανού προέδρου να αυξήσουν (κι άλλο) όλα τα μέλη του ΝΑΤΟ, τις αμυντικές τους δαπάνες. Ο Τραμπ μάλιστα και τότε εκτόξευσε διάφορες απειλές κατά της Ισπανίας – αλλά ο πρωθυπουργός της, απάντησε ότι δεν ενδίδει σε εκβιασμούς.
Κι εμείς; Τι εμείς; Η δική μας κυβέρνηση, η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη το… στρίβει αλλιώς. Ενώ ο Σάντσεθ αρνείται να ενδώσει σε
εκβιασμούς, ο Έλληνας πρωθυπουργός έχει εδραιωθεί πλέον ως ο πιο πρόθυμος, ως «ο πιο καλός ο μαθητής» όχι του Ζαμπέτα, αλλά της τραμπικής ατζέντας και στο ΝΑΤΟ και παντού. Κι όχι γιατί είμαστε… αιχμάλωτοι της γεωγραφίας μας. Άλλωστε, όπως είναι γνωστό, δεν μετακομίσαμε πρόσφατα στην γειτονιά. Πάντα εδώ είμασταν και οι προκλήσεις ήταν ανάλογες. Μόνο που άλλες κυβερνήσεις στο παρελθόν, σε αντίθεση με την σημερινή, είχαν επιλέξει να προσεγγίζουν αλλιώς το κεφάλαιο «εξωτερική πολιτική της Ελλάδας» – και να την εφαρμόζουν μέσα από πολυδιάστατα φίλτρα, αποφεύγοντας σοφά όπως αποδείχθηκε, τις μονομέρειες.
Αξίζει να (ξανα)δείτε τον καιρό αυτό τον «Δικτάτορα». Την πολιτική, σατιρική μαύρη κωμωδία με πρωταγωνιστή τον Σάσα Μπάρον Κοέν που υποδύεται τον Χαφέζ Αλαντίν – τον δικτάτορα μιας φανταστικής χώρας, της Ουαντίγια – ο οποίος στη διάρκεια μιας ομιλίας του, «συμβουλεύει» τους Αμερικανούς για τα «πλεονεκτήματα» μιας δικτατορίας.
«Γιατί είστε τόσο κατά των δικτατόρων; Φανταστείτε αν η Αμερική ήταν δικτατορία. Θα μπορούσατε να αφήσετε το 1% του κόσμου να έχει όλο τον πλούτο της χώρας. Θα μπορούσατε να βοηθάτε τους πλούσιους φίλους σας να γίνονται ακόμα πλουσιότεροι, μειώνοντας τους φόρους τους και σώζοντάς τους με πακέτα διάσωσης όταν παίζουν και χάνουν. Θα μπορούσατε να αγνοείτε τις ανάγκες των φτωχών για υγειονομική περίθαλψη και εκπαίδευση. Τα ΜΜΕ σας θα φαίνονταν ελεύθερα, αλλά θα ελέγχονταν κρυφά από έναν άνθρωπο και την οικογένειά του. Θα μπορούσατε να παρακολουθείτε τηλέφωνα. Θα μπορούσατε να βασανίζετε ξένους κρατούμενους. Θα μπορούσατε να έχετε νοθευμένες εκλογές. Θα μπορούσατε να λέτε ψέματα για τους λόγους που πηγαίνετε σε πόλεμο. Θα μπορούσατε να γεμίζετε τις φυλακές σας με μία συγκεκριμένη φυλετική ομάδα, και κανείς δεν θα διαμαρτυρόταν! Θα μπορούσατε να χρησιμοποιείτε τα ΜΜΕ για να τρομοκρατείτε τον κόσμο, ώστε να υποστηρίζει πολιτικές που είναι αντίθετες με τα συμφέροντά του. Ξέρω ότι είναι δύσκολο για εσάς τους Αμερικανούς να
το φανταστείτε, αλλά παρακαλώ προσπαθήστε!».
Αν γυριζόταν σήμερα το φιλμ, ο φιλμικός δικτάτορας Χαφέζ Αλαντίν θα μπορούσε να απευθύνει ακριβώς την ίδια ομιλία και στους Ευρωπαίους.
Δεν υπάρχουν σχόλια