Είναι απατεώνας; (Του Γιώργου Τραπεζιώτη)
Κι αφού τελείωσαν οι παρελάσεις, ο μπακαλιάρος… Λουί Βιτόν των «έως και 27 ευρώ το κιλό», η σκορδαλιά, τα κρασιά και τα τσίπουρα, επιστρέφουμε ξανά, πλην όμως περήφανα, στις «εργοστασιακές ρυθμίσεις».
Κι αυτό γιατί το σκάνδαλο των υποκλοπών, έχει περάσει πλέον σε «άλλη πίστα». Κι ο Ταλ ο Ντίλιαν ο «Ιντελέξας», ούτε πίσω φαίνεται διατεθειμένος να κάνει, ούτε… Ιφιγένεια εν Μαξίμου σκοπεύει να γίνει. Γιατί ακόμα και το, «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο» έχει και τα όριά του. Και στην περίπτωση αυτή, ο «πελάτης» ξέρουμε ποιος ήταν.
Τις ξεκαθάρισε τις προθέσεις του ο Ντίλιαν. «Παρέμεινα σιωπηλός κατά τη διάρκεια της δίκης, αλλά δεν θα γίνω εξιλαστήριο θύμα», είπε. Και πάω στοίχημα πως θα πει κι άλλα. Άλλωστε μόνο τυχαία δεν διευκρίνησε (ξανά) πως «οι εθνικές υπηρεσίες καθορίζουν τους στόχους και εκτελούν την επιχείρηση χωρίς τη γνώση μας», ενώ επίσης διόλου τυχαία δεν ήταν η αναφορά του στο παράδειγμα του Νίξον και του Watergate: «Ο Νίξον έχασε την προεδρία του στην υπόθεση Watergate επειδή προσπάθησε να συγκαλύψει μια επιχείρηση υποκλοπών».
Το παράδειγμα Νίξον ωστόσο, δεν έχει
ενδιαφέρον μόνο ως προς την κατάληξη του σκανδάλου Watergate. Αλλά και
ως προς τον τρόπο με τον οποίο επιχείρησε εκείνη την εποχή να το
διαχειριστεί ο Αμερικανός πρόεδρος.
Για να την «σκαπουλάρει».
Ο Νίξον, από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε το μέγα σκάνδαλο τον Ιούνιο του 1972, δήλωνε κατηγορηματικά ότι «κανένας από το προσωπικό του Λευκού Οίκου δεν έχει εμπλοκή στην υπόθεση». Μήνες αργότερα, ανακοίνωνε τις παραιτήσεις συνεργατών του, αναλαμβάνοντας την πολιτική ευθύνη αλλά κι αρνούμενος κάθε προσωπική εμπλοκή. Στην Ιστορία όμως έχει περάσει η δήλωση που είχε κάνει τον καιρό που ακόμη πάλευε να διασωθεί. «Οι άνθρωποι πρέπει να ξέρουν αν ο πρόεδρός τους είναι απατεώνας. Λοιπόν, δεν είμαι απατεώνας», τόνιζε τον Νοέμβριο του 1973. Τελικά, υπό το βάρος των αποκαλύψεων αναγκάστηκε να παραιτηθεί στις 8 Αυγούστου 1974.
Στην
Ελλάδα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρειάστηκε 13 μέρες για να μιλήσει για
πρώτη φορά για το σκάνδαλο των υποκλοπών, το οποίο έπεσε σαν βόμβα στο
πολιτικό σκηνικό και στον δημόσιο διάλογο στις 26 Ιουλίου του 2022.
«Αυτό που έγινε μπορεί να ήταν σύμφωνο με το γράμμα του νόμου, ήταν όμως
λάθος. Δεν το γνώριζα και, προφανώς, δεν θα το επέτρεπα ποτέ!», δήλωνε
στις 8 Αυγούστου – κατά σατανική σύμπτωση, ανήμερα της 48 ης επετείου
της παραίτησης Νίξον. Είχαν προηγηθεί οι παραιτήσεις Δημητριάδη και
Κοντολεοντα για να περιοριστεί το πολιτικό κόστος. Κάτι που είχε συμβεί
κι επί προεδρίας Νίξον όταν «κάηκαν» οι H.R. Haldeman και John
Ehrlichman για να
μείνει αλώβητο το προεδρικό κέντρο.
Ακολούθως, όπως είχε κάνει και ο Αμερικανός πρόεδρος, ο Μητσοτάκης μιλούσε για «διαφάνεια», προέβη σε «μεταρρυθμίσεις» αλλά και σε αλλαγές (αυστηροποίηση της διαδικασίας άρσης απορρήτου για την ΕΥΠ, ακρόαση Διοικητή στη Βουλή), ενώ χρειάστηκε να περάσουν μήνες, για να αποκαλέσει ως «σκάνδαλο» την υπόθεση των υποκλοπών.
Συνοπτικά λοιπόν: «Δεν γνώριζα τίποτα» στην αρχή. Παραιτήσεις στενών συνεργατών για να «καθαρίσει» η εικόνα, στη συνέχεια. Ακολούθως, ανάληψη πολιτικής ευθύνης μεν, αλλά στη βάση του «λάθους». Απόρριψη κάθε κουβέντας για ποινική ευθύνη («ήταν νόμιμες οι επισυνδέσεις»). Υποσχέσεις για «πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης». Η πρόθεση για τον απόλυτο έλεγχο του αφηγήματος είναι προφανής.
Αλλά υπάρχει μια διαφορά. Ο Νίξον παραιτήθηκε. Ο Μητσοτάκης εκείνη την εποχή (και υπό το βάρος του εγκλήματος στα Τέμπη) κέρδισε – ξανά – τις εκλογές.
Σήμερα, αστάθμητος παράγοντας στα… μελλούμενα παραμένει βέβαια ο Ντίλιαν. Που δεν είναι «συνεργάτης» της κυβέρνησης (πολλώ δε μάλλον του πρωθυπουργού), αλλά ο προμηθευτής του παράνομου λογισμικού. Που ήδη μιλάει και αφήνει υπονοούμενα πως θα πει κι άλλα, υπενθυμίζοντας σε όσους πρέπει, ότι η ευθύνη για το σκάνδαλο των υποκλοπών δεν μπορεί να φορτωθεί (μόνο) σε τρίτους.
Στο σκάνδαλο Watergate λοιπόν, το πρόβλημα δεν ήταν μόνο η παρακολούθηση των πολιτικών αντιπάλων. Ήταν και η (αυτο)πεποίθηση του
κέντρου εξουσίας, ότι μπορεί να διαχειριστεί το σκάνδαλο επικοινωνιακά,
μέχρι να ξεχαστεί. Κι ακριβώς αυτή η ίδια (αυτο)πεποίθηση της
κυβέρνησης Μητσοτάκη, είναι που δοκιμάζεται τώρα και στο σκάνδαλο των
υποκλοπών. Κι αυτό συμβαίνει ενώ ο ελληνικός λαός περιμένει να μάθει.
Γιατί θέλει να ξέρει «αν ο πρόεδρός τους είναι απατεώνας».
Δεν υπάρχουν σχόλια